Cevval diyor ki:

Gel gel tespit yapıyorum

2012-01-10T16:29:00.011+02:00

*Sen yürürken arkandan hızlı adımlarla gelen alımlı bayan seni sollayıp önüne geçiyor ya, tam o esnada yavaş yürüdüğünü fark ediyor ve hızlanmak istiyorsun ya, hızlanıp alımlı bayanla aynı ritmi tuttursan havucun peşindeki eşek gibi olacaksın(alımlı bayanın gerçekte istediğinin de bu olduğundan şüpheleniyorum bazen); iyice hızlanıp sen bayanı sollasan anlamsız duracak, onun mazereti var acelesi olduğundan sollamış seni, az önce yavaş yürüdüğüne göre belli ki acelen yoktu, sorarsa nasıl açıklayacaksın bu ani enerji patlamasını. Sırf bu yüzden normalden de yavaş yürümeye başlıyorsun işte, sırf alımlı bayan ufukta kaybolsun da huzur bulayım diye. Bayan uzaklaşana kadar yaşanılan rahatsızlık hissi, sesi sonuna kadar açık, çınlayan tüplü televizyonun dibinde oturmak gibi bir şey. Bayan gidince yaşanan rahatlama, o televizyonu kumandadan değil de direkt tuşundan kapatmak gibi. Yakınında alımlı bir bayan bulunup da bir adamın mütemadiyen bu derece rahatsız hissedebildiği başka bir pozisyon yoktur herhalde.

Tüm bu yaşanmışlıklardan sonra hep kaldırımın en hızlısı olmak için yarışıyorsun, sigaranın dumanını burnundan verdikçe lokomotif gibi, iki omuz genişliği kaldırımda kıvrak hareketler, karşı şeridin en hızlısı ile karşılaşıldığında aynı anda aynı tarafa yapılan karşılıklı hamleler ve duraklama. Bu ritüel haddinden uzun sürüp Anadolu Ateşi'ne dönüşmeye başladığı bir esnada karşımdakini omuzlarından yakalayıp yana çektiğimi bilirim.

Topluma karışmak böyle bir şey işte. Karışacaklar bir kenara not alsın.

*Koşuyorsun, zıplıyorsun, uçuyorsun, havada tekme atıyorsun... Lan böyle savunma sporu mu olur.

*Belediyelerin kaldırım kenarlarına belirli aralıklarla diktiği, diz hizasında imal edilmiş gürzlerin mantıklı açıklamasını yapabilene Demonoid davetiyesi hediye ediyorum, ilgililere duyurulur. Ciddiyim he, ihtiyacı olan yapsın açıklamasını göndereyim.

*Elinde Karagarga davetiyesi olup da kafasında cevapsız soruları bulunanlara mantıklı çözüm önerileri sunuyorum. Hala ciddiyim he.

*Sadece türklerin yaptığı şeyleri listeleyerek mizah yapıyoruz ya, aslında o hareketlerin büyük bir bölümünü tüm dünya insanları sergiliyor. Deneylerle gözlemledim.

*Sadece nikaragualıların yaptığı tek bir şeyi bilmemekle beraber Nikaragua'nın tam olarak nerede olduğunu da bilmiyoruz. Ama git Nikaragua'ya, göreceksin ki onlar da kendilerini en az bizlerin hissettiği kadar özel hissediyordur. Okullarda şanlı Nikaragua tarihi öğretiliyordur, Nikaragua'lı olmanın nasıl bir ayrıcalık olduğundan dem vuruluyordur. "nikaragualıyız biz tabi ondan öyle ehe ehe, ne acaibiz yav...", diye cümleler kuruluyordur.

Bu arada Afrika'da değil, Orta Amerika'daymış. O koptu kopacak gibi duran ince bölüm var ya, orada bir yerlerde işte Nikaragua.

*Konken oyunu sırf adından ötürü kokanalar tarafından oynanıyor olabilir diye düşünüyorum, sonra kokanaların kendilerine yakıştırılan bu kötü sıfatı benimseyerek oyun tercihi yapmış olmaları fikri saçma geliyor.

Belki de oyunun adı önceden farklı bir şeydi, kokanalar tarafından sevilince ismi halk arasında konken olarak evrildi, o daha mümkün sanki. Yine de bir iskambil oyununun nasıl ve neden "kadın oyunu" olabildiğini anlayamıyorum. Oyunun kurallarını bilmiyorum fakat kart oyununu feminen yapabilecek nasıl bir kural, nasıl bir oynanış şekli olabilir ki. Tam tersi olarak eşli piştiyi erkeksi yapan nedir.

*Bir an önce hepinizin birer kindle edinmesini tavsiye ediyorum. Eğer sayenizde otobüste minibüste mp3 player kadar sık rastlanılan bir cihaz haline gelirse ben de bir tane alıp kendimi görgüsüz gibi hissetmeden kullanabilmeyi planlıyorum.

*Eskimoların gerçekten de igloolarda yaşamış/yaşıyor olabileceğine inanmıyorum. Bu ne olum çizgi film icadı lan bu. Ayriyetten buzdan bunu yaparken sarf edeceğin eforla sıcak bir yere kadar yürürsün zaten.

*Haftanın filmi(geleneksel bir şeymiş gibi böyle giriş yaptım, ileride geleneksel bir şey haline dönüştürmeyi planlıyorum "haftanın filmi" konseptini, iki noktadan evvel bu kadar uzun parantez açınca iki nokta sanki manasını biraz yitirmiş gibi oldu, neyse): Birdemic: Shock and Terror

Hemen indirin(torrent), bir filmin ne kadar kötü olabileceğini fark ettiğinizde şok ve terörü iliklerinizde hissedeceksiniz.

Dutluktu buralar

2011-12-29T07:43:00.009+02:00

Bir boş bırakmaya gelmiyor, ne saçmalamışsınız arkadaş.

Twitter'dan dünyanın parasını kazanan adamı ölesiye kıskanıyorum. Google'ı, Youtube'u, Youporn'u, Mynet Okey'i bulan adamları pek kıskanmıyorum mesela, çünkü benden önce akıl etmişler onları. Ama Twitter o kadar kıytırık, o kadar havadan bir fikir ki sanki herif benden çalıp paracıklarımın üzerine konmuş gibi geliyor. Nasıl tutabildi onu da anlamıyorum.

Biz böyle uzun uzun postlar yazıyorduk, canımız isterse kısasını da yazıyorduk, sayfalarımızı düzenliyorduk, sosyal medyada var olabilmek adına bir sürü imkanımız vardı. Bir yandan sürekli iletişim halindeydik, MSN'i vardı, ICQ'su vardı çeşit çeşit profil sitesi vardı, forumlar vardı... En kıytırık platformda dahi Twitter'da yapılanın aynısını yapmak mümkündü. Hatta messengerın tepesine ileti yazınca birebir aynı şey oluyordu. Sonra bu adam geldi, hiç gereği yokken harf sınırlaması getirilmiş kısa iletiler yayınlayabileceğimiz bir site açtı. Hayır, işin en başında Twitter çıkmış ardından da blogging dediğimiz hadise geliştirilmiş olsa bak onu anlarım. Ama zaten mevcut olan bir şeyi daraltmak nedir. Hadi o yaptı bir delilik de siz nasıl prim verebildiniz, problem orada aslında.

Güzel şeyler de olmuş yalnız. 4chan harika bir icat mesela. Anonim topluluk kurma fikri kimin aklına geldiyse parasında hiç gözüm yok, çatır çatır yesin cennetvari mekanlarda. Zamanında teoride savunduğumuz, kendi haline bırakılmış toplulukların ne derece özgün olabileceği de pratikte kanıtlanmış böylelikle. Anonim buluşuyla ego problemini de çözmüşler.

Konuya uzak olanlara kısaca anlatayım: Şu vakit İnternet mizahı olarak adlandırdıklarımızın büyük bir bölümü 4chan'dan çıkıyor. Buradaki anonim topluluk tarafından ham madde halinde üretilen mizah tüm İnternet'e ve oradan da televizyona ve gerçek hayata yayılıyor. Misal İnci Sözlük bu akımın Türkiye ayağı, baykuşundan jargonuna kadar buram buram 4chan kültürü. O baykuş ki 4chan'dan çıkıp İ.B.B tribününe kadar geldi.

Uyarayım: 4chan'da hiçbir ahlaki sınırlama yoktur. Tonlarca porno veya gore içerikle karşılaşabilirsiniz, hatta yasak olmasına ve temizlenmesine rağmen çocuk pornosu bile karşınıza gelebilir /b/ denilen random boardda. Sapığıyla, faşistiyle, dindarıyla, iyisiyle kötüsüyle insanın özü oradadır özetle, en uç karakterlerin saydamlıkla kendilerini sergileyebiliyor oluşu bazılarına ağır gelebilir. Ancak her ne kadar göze hoş gelmese de internet mizahını eşsiz kılan bu özgürlük anlayışı oldu. 4chan'daki özgürlüğü midesi kaldıramayacaklara filtrelenmiş hali olan 9gag'ı önerebilirim.

*Bu arada konuyla zaten ilgili olanlar için şurada oldukça geniş bir meme arşivi var.(torrent gerektirir)

*Konuyla ilgisiz olup da "ne memesi olum, ne diyon lan?", diyenlere ise şöyle bir iki örnekle açıklayayım kastettiğim memenin göğüsle alakası olmadığını.

Böyleyken böyle olmuş yani, zaman değişmiş, insanlar değişmiş, çelik değişmiş, eski okursan farketmişsindir blog da değişmiş. Geçen gün kendi kendime düşünürken bunları bir yerde anlatayım diye içimden geçirdim, sonrasında da zaten bir blogum olduğu aklıma geldi, geldim güncelledim ben de biraz buraları. Önceden yazdıklarıma bakınca kendi oluşturduğum konsepte bağlı kalabilmek için kendimi biraz zorlamış olduğumu fark ettim. O yüzden artık belirli bir yapı içinde içerik oluşturmaktansa aklıma her eseni buraya eklemeye karar verdim. Canım ister oturur bir şeyler anlatırım, canım ister Photoshop'ta bir şeyler saçmalar yayınlarım. Güzel bir şey blog, sadece bana ait işte daha ne, keyfime göre.

Eskisi gibi bir blog ahalisi de kalmamış araştırdığım kadarıyla. Yavşak gibi "ehe ehe ben geri geldim" demek de istemiyorum kimseye, sessiz sedasız yazmak en güzeli, daha özgür. Yarın bir gün saçma sapan bir Google aramasıyla çok enteresan insanlar düşer buralara, bakarsın bazısı sıkılmaz okur. Milyonlarca insan var neticede, çeşit çeşit.

Film tanıtırım!

2009-02-26T22:17:00.003+02:00

Gittim de geldim ben, şimdi yine bir gidiyorum fazla uzaklaşmadan. Ruhani bir yolculuğa çıktım. Çeşitli egzotik şeyler gördüm, bilincin ötesine geçtim. Sonra anladım ki ben bitmişim, pek de o kadar renkli bir insan değilmişim.
Onu anladım, bir an durakladım. Sonra dedim ki madem ben renkli bir insan değilmişim, kendimde olmayan renklerden bahsedeyim. Rengarenk bir şey düşündüm aklıma sinema geldi. Hem renkli, hem önceden kategorilere ayrılmış O zaman süper.

Neyse, o şekilde olmadı aslında. Benden abuk olmasın yakın bir abuk arkadaşım(bknz: "spesiyal teşekür et!") sinema blogu açalım ama değişik olsun, dedi. Ne yapıcaz, dedim, film tanıtıcaz, dedi. Madem değişik olacak tanıtmayalım, dedim. O da onayladı. Sonunda dünyanın ilk film tanıtmakla tanıtmamak arasında gidip gelen blogunu açmış bulunduk. Aslında öyle de değil, kopyaladık imdb konseptini, biraz saçmalattık oldu sana blog. Güzel saçmalıyoruz ama, anlıyorsunuz siz beni.

Yani neticede Olik Mide Bulandırır! Daha az kişisel, daha çok genel, öyle değişik bir şey, yazıyoruz çiziyoruz, çeşitli.

Cevval diyor ki:
Git oku!

Finito-lay haha

Ekransız makine makine değildir!

2008-08-05T22:20:00.007+03:00

*Morgan Freeman kaza geçirmiş, çok üzüldüm ben buna. Bir Münir Özkul bir de Morgan Freeman'dır benim için.
*Bu arada geçen FRP filan demiştik, DragonLance'in çizgi filmini buldum, adeta bok gibi, izlemeyin. Halbuki çok güzel bir anime yapılabilirdi, neden yapılmıyor anlamış değilim.
*Son linki Youtube'dan verdim. Artık eriş olum sen de yutuba, al bak burada anlatmış adamlar yöntemini, uğraşma öyle proksiyle filan.
*Firefox için ScribeFire eklentisi edindim, egzotik post göndergeci gibi bir şey, güzel yani egzotik, onu da Yasin Ürütürk'ün sayfasından indirin indirecekseniz, şimdi sahiplenmek olmaz keşif başkasının keşfi.
*Orianthi adında blues singer keşfettim, kendisi gerek sıfatıyla olsun gerek sanatıyla olsun nadide bir insan.
*Worms Armageddon indirin, sonra Wormnet'e girin, Worms fanatikleriyle bir karşılaşın, deyin ki; benim şu vakte kadar oynadığım Worms değilmiş, ben yıllarca kendimi kandırmışım.
*In to the Wild'ı izledim, bir film bir insana anca bu kadar hitap eder, gözlerim doldu izlerken, abartmıyorum, şiddetle tavsiye. DragonLance'in çizgi filmini almak yerine iki tane In to the Wild DVD'si alın.
*Bir de son olarak Windows Omega bu hafta piyasaya sürülecekmiş, şaka lan şaka sürülmeyecekmiş yeter bu kadar.

Dikkat ettim de ben yazıyorum yazıyorum ne insanoğlunun işini kolaylaştırır bir şeyden bahsediyorum, ne bir haberi iletiyorum, ne teknolojiye giriyorum. Ondan böyle girişte combo yaptım, sonra arkamdan "sen ne çüküm blogırsın lan, fasikül fasikül yazmışsın bir Firefox eklentisi bile yok arada" demesinler. Veya desinler lan! İlla bir mesaj alacaksın, illa bir fayda sağlayacaksın yani, bu mudur samimiyet bu mudur paylaşım. Kotanı dolduruyorsan bir çıkar sağlayacaksın yani illa ki, kınıyorum ben seni.

Dikkat ettim de ben hiç böyle birbirinden kopuk paragraflar da yazmıyorum, okumayı kolaylaştırıyor aslında. Sonra demesinler "sen ne çüküm blogı...". -Yürü git lan!

Heh şimdi blog gibi oldu, yeni gibi oldu vallahi. Neyse ya, özümden ötesi eğreti duruyor şu sayfalarda. Bir süredir böyle radikal girişlerle başlıyorum yazmaya, okuyanı şaşırttığımı düşünüp seviniyorum oturduğum yerde. İnsanın gece vakti tek başına otururken birilerini şaşırttığını sanıp sevinmesi de nasıl hastalıklı bir ruh halinin belirtisiyse artık, eğleniyorum ama olsun. Internet böyle bir şey işte, birilerine kendini gizleyerek gösterme aracı. Mesela forum manyakları var, zart zurt forumda 203947307 mesajla "sultan palamut" ünvanını almış şahıs var, verdiği download linkleri namus meselesi. Aslında kimsenin umrunda değil o, avatar sadece. Gecesini gündüzüne katıp avatara çalışan insan o, eğleniyor ama mutlu oluyor, belki de tatmin oluyor bilinmez. Çok saçma bir şey esasında internet bu şekilde düşününce.
Internet sanal düşünmeyi gerektiriyor ama mekaniğe yabancılaştırıyor insanı, bu akşam 10 yıllık çamaşır makinesine ilk kez elimi sürdüm. İnsan karşısında o büyüklükte bir makine bulunca iletişim kurma çabası içine giriyor, istiyor ki bir görsellik olsun onu yönlendirsin, ne yapıyorsa olumlu olumsuz bir cevap alsın cihazdan, bilmediği yerde açıklamasına ulaşabilsin. Moron gibi adım adım babamdan aldığım direktiflerle çalıştırdım makineyi: -suyu aç -açtım, -deterjanı koy -iki göz var burada neresine koyucam -soldakine koy diğeri yumuşatıcı -ee yazmıyo yumuşatıcı yeri filan diye -öyle oğlum işte deterjanı sola koyucan -tamam da sen nereden biliyorsun diğerinin yumuşatıcı yeri olduğunu -yaa koysana! -roger that... -şimdi sağdaki çarkı X'e çevir, -X ne ki? -oğlum işte iks işareti var çarkın üzerinde o yukarı gelicek -tamam da manası ne iksin yanlış olmasın, -oğlum çevirsene... -oldu mu? -bilmem, çevirdim gurul gurul ses geliyo -ses geliyosa tamam -ee yok mu bunun başka bir olayı, sesinden mi anlıyoruz yani çalıştığını? -lan oğlum kapa telefonu ondan sonra incele makinenin çalışma prensiplerini yaptın işte, hadi...
Ev kadınlarının kullanımı için en basit şekilde tasarlanmış bu makine. Çamaşırları aldım az önce, kokluyorum sürekli acaba yanlış bir şey yaptım da kirli mi kaldılar diye.
-Internet ne işe yarıyor ki? -Her şeyi yapabiliyorsun abi işte internette -Çamaşır? -O yok.

Cevval diyor ki:
Bloggerın arkasından konuşma!
Forumlarda kendini parçalama!
Internette her şeyin yapılamayacağını farket!

Tesadüfte rekora koşarım!

2008-07-28T03:41:00.009+03:00

Bu hafta "Liar's Handbook Volume 2" geliyordu aslında ama bilimsel araştırma öyle bir haftada yapılamıyor. Veri topluyorum, analizler yapıyorum, çok bilimsel çalışıyorum. Bilerek anlaşılır yalan söylüyorum, sonra o yalandan bağımsız anlaşılmaz yalan söylüyorum, sonra ikisi arasında bir köprü kurup kişinin tepkisini ölçüyorum. Adeta bir şerefsiz oldum çıktım ben hizmet uğruna.
Neyse onu haftaya yazarız artık. Farkettiyseniz "haftaya" diyorum, iyice benimsedim yani haftada bir yazmayı, dergi çıkarır gibi aslında bir gün belirleyip hep o gün yazsam çok güzel olacak da o irade yok bende.
Çok da güzel mim gelmiş Buzcevheri'nden, ona dadanayım en iyisi. Mimin aslı "hayatınızda tesadüflerin yeri nedir?" şeklinde, sonra Buzcevheri yaratıcılığını konuşturmuş, biraz bükmüş konuyu, ben iki versiyon üzerine de yazayım da komşular alışverişte görsün.
Evvel zaman içinde bir ara fantastik kuntustik aktivitelere pek bir meraklıyım, sürekli fantastik kitap serileri bitiriyorum, bir yandan masaüstü FRP oynuyorum, gerek büyü yapıyorum, gerek kılıç sallıyorum , işte hayatımı böyle ogrelerle, goblinlerle sürdürürken bir akşam otobüste, elimde kitap evime dönmekteydim. Yanıma bir şahıs oturdu, kaldırmadım kafamı kitaptan, bir süre bu şekilde yolculuk ettik. Bir ara tutulan boynumu dinlendirmek için kitabı ters çevirip camdan bakmaya başladım. O esnada yanımdaki şahıs birden bana döndü, camdaki yansımasından görüyorum.
"DragonLance mi o?" dedi. "Evet" dedim, şaşkın. Elindeki kitabı çevirdi, kendisi de o esnada Ravenloft okumaktaymış. Oradan bir muhabbet başladı, aynı semtte oturduğumuzu öğrenince iyice şaşırdım, hani zaten bu fantastik öğeler pek yaygın değil, hele ki oturduğum semtte yaygın olması mümkün değil. Böyle bir arkadaşlık başladı, akabinde ben bu şahısı sürekli FRP oynadığım bir çocukluk arkadaşımla daha tanıştırdım, neticede ortak paydamız var. İlerleyen günlerde bu şahsın kuzeniyle de tanışıldı, fantastik dörtlü olduk çıktık.
Günlerden bir gün dördümüz, benim bu tanıştırdığım çocukluk arkadaşımın ananesine rastlayana kadar her şey normaldi(çok karışık oldu lan, onun kuzeni bunun ananesi...). Bu otobüste tanışılan şahıs ve kuzeni ananenin ellerine sarıldı bir anda, öptüler, hal hatır sordular."N'oluyo lan!" derken anane durumu açıkladı ki aslında onların üçü de kuzenmiş, birbirlerinden haberleri yokmuş. Ben çocukluk arkadaşımın kuzeniyle otobüste tanışıp, kendisini kendi kuzenleriyle tanıştırmışım yani. Tesadüfler zincirinde zirve yapmıştım o vakit.
Gerçi bu olayla birlikte farketmiştim ki çok küçük bir camianın üyeleriydik biz. Zira ne zaman ilgi alanlarım doğrultusunda birileriyle tanışsam, ya birinin de arkadaşıdır, ya birinin tanıdığıdır, akrabasıdır, komşusudur bir şeyidir. İlla ki ikinci dereceden bir bağım daha vardır o kişiyle. Çok az kişiyiz yani bilin onu, kesin sizin de akrabanızın komşusu filanımdır ben.
Şimdi gelelim update edilmiş bölüme. Hayal gücü gerektiriyor bu bölüm, o yüzden daha eğlenceli bence. Benim için en güzel tesadüfü düşünüyorum da; mesela ben ormanıma yerleşsem, çalışmalarım sürüyor o konuda. Ormanda düzenimi kurmuş, doğaya hakimiyet sağlamışken şöyle deplasmanda sistemi sömüren adamlarla karşılaşsam. Mesela bir gün elimde sopanın ucunda taşla geyik peşinde koşarken çalıların arasından bir de baksam ki Kemal Unakıtan orada piknik yapmakta. Odunun ucundan söksem taşı önden güpenk diye fırlatsam, ardından Fantom gibi fırlasam atılsam üstüne, vursam beline odunu, vursam odunu... Ahanda desem buranın hakimi benim, 2/b'den dışarı çıkmayacaktın, perde kalktı roller değişti, düştün elime. Böyle böyle düzen adı altında milyonları sömürmüş kim varsa enselesem ormanın kuytu köşelerinde. Survivor'ı yaşatsam tek tek, otoritemi sümsük darbeleriyle hissettirsem.
Sonra bir gün ben yine tavşan neyim kovalar, böğürtlen toplarken bir de baksam uzaklardan Juliette Lewis geliyor, şandan şöhretten sıkılmış atmış kendini ormana. Böğürtlenimi tavşanımı paylaşsam, akabinde Burhan Öcal da gelse elinde tamtamla, yaksak ateşimizi, Burhan çalsa biz meşk eylesek...
Editorya: Ben mimi aktarmayı unutmuşum lan, çeşitlilik güzel şey: Arzu's Cave, Hokkabaz, Portakalmavisi Düşler, ZihinCell.

Cevval diyor ki:
Biriyle tanışınca soyunu sopunu iyi araştır!
Unakıtan görürsen sopala! Biz sana içerde bakarız.
FRP çok güzel bir şeydir!

İnsanlık hizmeti veririm!

2008-07-21T01:15:00.007+03:00

Ahanda geldim yazıyorum işte, senelik iznimi kullandım da geldim. Bir anda sosyallik sardı bu bünyeyi, gezegenler aynı hizaya mı geldi yoksa çok daha mistik bir durumun etkisi altına mı girdim çözebilmiş değilim ama nasıl olduysa kendimi sokağa bir attım, evin yolunu bulamaz oldum. İnanılması güç ama buraya en son bir şeyler yazdığımdan beri şu bilgisayarın başına oturup tek bir saat geçirme fırsatı bile bulamadım(en azından beni yakından tanıyanların inanması güç). Bundan sonra daha düzenli yazarım zira uzun bir süre alkol almayıp kanımın temizlenmesini beklemeyi düşünüyorum. Günlerdir laleyim.
Sarhoşluk da ne enteresan durumdur. Boyuna konuşturur insanı, o vakit sanki içindeki cevher açığa çıktı sanırsın, anlattıkların çok mantıklıymış gibi görünür coştukça coşarsın, zırvaladığını da ertesi gün farkedersin. Lisede sınıf öğretmenim "içki masasında olan içki masasında kalır" demişti. Bayan sınıf öğretmeninin öğrencileriyle şu fevkalade kaideyi paylaşmış olması da ne acaipmiş cidden, içmiyorduk da yani ders esnasında söylemişti. Ben eğitimci diye buna derim. Çok iyi bir insandı bu arada, iğnelemiyorum. Hijyeni umursamadan ellerinden öpebileceğim öğretmenler listesinin başında yerini alır.
Bir de bu sarhoşluk anında eğer ki çevrenizdekilerden sadece biraz daha az sarhoşsanız, parelel evrene açılan bir pencereden bakıyormuş gibi hissediyorsunuz kendinizi, gördükleriniz şaşılası. Herkes bambaşka bir kılıf uyduruyor kendine. Mesela bu hafta içinde ben, içip içip eline bir yerden tarot kartları geçirip, "bana bu evde bir şeyler oluyor, sezgilerim açıldı, başınıza bir şey gelmesin" dedikten sonra çekip giden adam gördüm. Bir an kendi uydurduğu mistikliğine kendi inandı, korktu gitti adam. Ehehehe bambaşkaydı.
Bilinçaltı yüzüne vurmuş bir sürü insanla bir yerde kapalı olmak çok güzel bir şey ama bence, harikalar diyarı gibi. Sürekli şaşılası şeyler oluyor orada. Şurada tarif ettiğim insan ilişkilerine yakın diyaloglar yaşanıyor. Aslında herkes yalancı orada ama öyle bariz yalan söyleniyor ki açık açık doğruyu söyler gibi. Bir yandan da herkesin kafasında bambaşka planlar dönüyor içinde bulunduğu kalabalık üzerine, kim kiminle eşleşir ne olur ne biter... Hangisinin suratına baksan anında kafasındaki planı açık ediyor, bir sonraki hamlesini rahatlıkla tahmin edebiliyorsun. Geleceği görmek. İrade yok olunca, robot gibi hedefine ilerliyor herkes tabi.
Aslında ben bu şekilde birilerini incelemeyi çok seviyorum, içki masasında yalan yakalamak kolaylaşıyor tabi ama normalde de çok severim yalan yakalamayı. Yalanını yakaladığım insana da gerekmedikçe yakaladığımı belli etmem ki kendimi iyice kurnaz hissedeyim. Az önce de yaptım aynısını mesela, çok büyük zevk aldım. Pokeri de bu yüzden seviyorum galiba.
Yalan söylemek bir sanattır bence. Bunu becerebilen çok az insanla karşılaştım.
Şimdi de huzurlarınızda eşi benzeri görülmemiş bir hizmet ile çıkıyorum. Cevval Belgeselcilik ve Sosyo-Analiz Departmanlığı bu 4 ünitelik muhteşem gelişim setini iftiharla sunar.

LIAR'S HANDBOOK from CEVVAL(Volume 1)

*Yalanda komplikasyon ve tesadüfi öğeler:
Yalan kesinlikle basit bir olaydan ibaret olmamalıdır. Çünkü gerçek hayat asla basit bir senaryoyla sınırlı kalmaz. Sürekli olay içinde olaylar gelişir, her olayı tetikleyen başka bir olay mevcuttur. Bir yalanı kurgularken bu olaylar zincirini ne kadar güzel örersek, yalanımız da o kadar gerçekçi olacaktır.
Bir örnekle açıklayacak olursak: "Baba, arkadaştaydım, annesi ısrar etti yemeğe oturttular" gibi sığ ve klişe bir yalan yerine; baba, Tuğçe'lerde oturuyorduk, ben tam kalkıyordum ki Tuğçe'nin alt katta oturan halasının tansiyonu düştü, tek anahtar da Tuğçe'de. Annesi gelmek üzereymiş, kadın telefonunu evde bırakmış gitmiş(durumdan şikayetçi ses tonuyla). O, halasını sağlık ocağına götürünce tabi annesi gelip kapıda kalmasın diye beni evde bıraktı. Onlar gidince bekledim biraz, annesi gelse ben çıkıp gelecektim de kadının geç kalacağı tuttu işte(mağdur tonlaması). Tuğçe'yle halası dönebildi de anca öyle geldim eve. Bunun üzerine, Tuğçe'nin ailesinin bir anahtar çoğaltmayı düşünemeyecek kadar ibiş oluşu veya Tuğçe'nin annesinin cep telefonunu yanında taşımayışı üzerine atıp tutmak faydalı olacaktır.
Aileye yalan genelde hayırsız kız evlatların işi olduğundan örneği bol "Tuğçe"li verdim. Ama böyle muazzam bir yalanı dinledikten sonra bir babanın "lan sen kimi yiyon, ibibik!" demesi imkansızdır.
Tek dikkat edilmesiı gereken hikayeyi yeterli süre boyunca akılda tutabilmek, bir kez daha anlatmak zorunda kalırsanız ilk versiyon ile arasında farklar bulunmamalı. Bu tip bir yalanı söylerken komplikasyon derecesini hafızanızın el verdiği boyutta tutmanız sağlıklı olacaktır.

*Yalanda zamanlama:
Gelişen teknoloji ile, bilindiği üzere insan hayatı didik didik bir hal almıştır. Kapalı veya açılmayan cep telefonları yalancıyı hemen ele verir. Özellikle internette bulunmayı alışkanlık haline getirmiş insanların ne zaman nerede olduğu konusunda fikir edinmek kolaydır. Facebook, last.fm vs... üye olduğunuz herhangi bir site sizin ne zaman bilgisayar başında olduğunuzu birine dakikası dakikasına söyler.
Misal ben bugün birine evde olmadığım konusunda yalan söylemiş olsam ve bu postu bloguma göndersem o kişi tesadüfen veya ufak bir araştırma ile benim ona yalan söylediğimi bu yazının tepesindeki tarihten rahatlıkla anlayabilir.
Yalanda zamanlama konusunda teknolojiye tamamen hakim olunmalıdır. Teknolojinin ardından da çevreye hakim olunabilmelidir. Yalanınızı açık edebilecek boş boğazlığa sahip insanlar şahit olarak etrafta barındırılmamalıdır. Üzerine yalan söylediğiniz zaman dilimi boyunca görünmez olmayı başarmak zorundasınız. Çünkü söylediğiniz yalan peşine farklı yalanları da getirecektir(ilk ünitede olaylar zincirini hatırlayalım) üst üste yığılan yalanlar bir piramit haline geldiğinde en altta bulunan bu yalanın diğerlerini taşıyamaması size çok büyük yaptırımlarla geri döner. Bir olayın temeline oturttuğunuz yalan en sağlamı olmalıdır.

*Yalanda bağlantı/ipucu
Yalanları açığa çıkarmak için her zaman ipuçlarından yola çıkılır. Nitekim birine yalan söylediğini kabul ettirmek çok zordur, tamamen köşeye sıkışmadığı sürece yalanını inkar edecektir. İnsan psikolojisi tabi, biz de çoğunlukla aynısını yaparız. Bu nedenle bir yalanı yaşatmak istiyorsak tüm bağlantıları gizleyebilmeliyiz. Teknoloji bu tip bağlantıları gizlemeyi de zorlaştırmıştır. Teknoloji esasen yalancıların varlığını bitirmeye çalışan bir yılandır, çok pis bir şeydir teknoloji, göttür. Ehm Öhm... Evet ne diyorduk..(yemek yedim geldim ben) Heh, misal siz bir ademoğlu olarak sevgilinize Mert'le buluşacağınızı söylemiş iseniz ve o günün akşamı Mert'in Facebook listesindeki havvakızlarından bir tanesi ile arkadaş olmuş iseniz, bu sizin o gün Mert'in kankası Meltem ile de buluşup samimiyet kurmuş olduğunuzun göstergesidir. Sevgilinin nerede ne yaptığını öğrenmeye çok arzulu(hepsi öyledir) hafif azimli bir sevgilinin gözünden kaçmayacak bir ayrıntıdır bu. Hep teknolojiden sıçarsınız yani.
Bu tip ipuçları sizi köşeye sıkıştıracaktır. Ulan dikkat ettim de şu Facebook çok sakat bir şey he, neyse diğer konumuza geçelim efendim.

*Yalanda ifade kontrolü:
Beceriksiz yalancılarda, daha doğrusu yalancı olduğu ayyuka çıkmış yalancıların beceremediği bir özelliktir bu. Zira iyi bir yalancının yalancı olduğunu kendinden başka kimse bilemez. Bu konuda klasik gözlemler mevcuttur; en beceriksiz dingilin yanakları kızarır, diğerlerinin göz bebekleri fıldır fıldır oynar, aynı kelimeleri tekrar eder(ııııı-ondan soora işte... ıııı-sonra da böyle böyle oldu işte), kafasını eğer, heyecanlı bir profil oluşturur, arkadaşlarını kendisine arka çıkmaya davet eder, onlar da genelde durumu tam olarak kavrayamadıklarından kötü oyunculuk sergilerler. Biraz rol yeteneği ile bunların üstesinden gelmek çok basittir. Aksi halde ya kendi yalanınıza kendinizi inandırmalı ve adeta olayı yaşamış gibi bir duygusal havaya bürünmeli ya da farklı bir şeye odaklanmalısınız mesela masada telefon çevirin, çakmağınızla oynayın, sevgiliye yalan söyleniyorsa saçıyla başıyla oynayın... Öyle mal gibi ağzınızı burnunuzu yamultup karşınızdakinin gözlerinin içine bakmayın yani. Uyanık olun biraz, hitabet sanatı denen bir şey var, araştır öğren olum işte. Hayatın her alanında gerekli şeyler bunlar. Al bunu da Power Point'te yaptım, yazdırırsın ufak ufak, cebinde filan taşırsın, takıldığın yerde açar bakarsın.
©Copyright-Cevval Portakal 2008. Tüm hakları helal olsun!

Yaaa n'oldu, oku oku bitmiyo di mi? Böyle durur durur 2 haftalık birden yazarım işte. O değil de iyice sıcak bastı beni, pencereyi açtım estirsin diye, tabiatta ne kadar börtü böcük varsa okuma lambamın ışığına saldırdı. Microcosmos tadı yakalamaya başladım odanın içinde. Ben bir sineklik alayım yarın, takayım pencereye. Hadi gringolar kalın sağlıcakla!

Cevval diyor ki:
Yalan olduğu anlaşılmadan yalan söyle!
İç ama etrafındakilerden bir gıdım daha az iç!
Facebook çok sakat bir şey!

Akımın mutlusunu severim!

2008-07-06T03:03:00.005+03:00

Bazen insan yalnız kalır düşünür, içe döner. Gözler açıktır ama görmez, bakmak ve görmek arasındaki farkı anlar. İçe döner, içine bakar. Hayal kırıklıklarını düşünür, mutluluklarını düşünür. Bu zamana kadar ne yaptığını düşünür. Bir ara kafasını kaldırır, zaten açık olan gözlerini açar. Etrafına bakar, loş ışık, şarap şişeleri, perdeye yansıyan gölgeler, perdenin desenlerinden fırlayan binbir çeşit surat, yamuk koca ağızlar, bitişik gözler, birinin gözü diğerinin ağzı olan bir sürü surat. Her şeyi farklı algılar insan o an etrafa baktığında. Sonra tekrar kapar açık olan gözlerini, düşünür...
Şaka lan şaka ne düşünecek insan, hehehe. Böyle düşünen insan varsa benden uzakta dursun, bakıyormuş da göremiyormuş... hade len! Halının, perdenin desenlerinden surat çıkarmadan bir çocukluk da geçirmemiştir herhalde kimse.
Uyanıklık yapıp sonraki satırlara bakmadıysan veya şu sayfaya ilk defa girmiyorsan şaşırdın ama en başında, kabul et. Bir değişiklik olsun dedim bu sefer, tırt melankolik bir giriş yapayım istedim. Hiç sevmem ben melankoli, tipim mi çok muzur duruyor nedir anlamadım ama yakıştıramamışımdır hiç kendime.
Ben beceremediğimden de olabilir, bu melankolik yarı karizmatik tavırların samimiyetine de bir türlü inanamamışımdır. Öyle düşünemez, o şekilde üzülemez bence insan, özellikle öyle üzülen insan çok şerefsizdir bence.
Biz de 23 sene zarfında üzülecek bol bol şey bulduk. Ama adeta estetikten uzak bir öküz gibi üzüldük, en yıpratanı salya sümük tiksinç bir görüntüyle gerçekleşti, daha hafifleri de ne yapacağını şaşırmış bir ifadeyle.
Tepedeki ruh haliyle üzülen insan ya gerçekten üzülmüyordur ya da üzücü olaylar karşısında bile poz vermeyi düşünebilen bir ruhsuz puşttur. İki türlü de çok samimiyetsizdir. Melankoliyi de samimiyetsiz insanı da sevmem ben.
Bir de melankoli bağımlılığı var, en acaipi. Er kişide pek görülmez gerçi bu durum, zayıflık olarak algılanır. Hatun kişilerde ise çok yaygındır, melankoli bağımlısı hatun kişi bir süre sonra kendi melankolik hallerine hasta olur. İkinci aşamada sorun bağımlılığına terfi eder, çünkü melankoliyi yaşatmak için sorun sahibi olmak gereklidir.
İşte en tehlikeli hatun kitlesidir bu sorun bağımlıları biz er kişiler için. Sorunlarıyla ilgilensen, her seferinde daha kıytırık bir neden bulur yeni dertler edinir, bir türlü mutlu olmaz o, mutlu olmak istemez zaten öyle diyelim veya üzülünce mutlu olur, bu derece tuhaf yani. Elleşmesen daha da bok bir hal alır. Ömür törpüsüdür, manyak eder adamı. Fikrimce böyle durumlarda ruh sağlığının cinsel hayattan önemli olduğu unutulmamalı, bazı fedakarlıklar erkenden yapılabilmeli ve feministlerden daha fazla küfür yemeden konu değiştirilebilmelidir.
Sırf şu yapmacıklıktan emo diye akım doğdu, bu derece yaygın artık hesap et. "emo olmak" denen bir şey var. Ben duygusal olacağım diyerek insan duygusal olur mu lan! Bu ne olum! Aynı şekilde "ben entel olacağım" diyerek jazz dinleyen de vardır ama entellik en azından sonradan kazanılan bir yeti, duygusallık öyle değil ki. Gerçi emonun da duygu yoğunluğu yüzüne vurmuşuna rastlamadım henüz. Bir köşede dikilip, yağmur yağınca sabunlu saçlarla kaçışmak belki bir iç sıkıntının belirtisidir, onu bilemeyeceğim.
Bu emo muhabbeti de şimdiye kadar görülmüş akımların en tırtıdır bence. 68 kuşağını da gördü bu topraklar, her ne kadar ispanyol paça ve biçimsiz saç modelinin ötesine fazla geçilememişse de az sayıda çiçek çocukların yine bir ideali vardı. Heavy metal felsefesi de vurdu geçti bir vakit, punk desen is not dead, disco devrinden bile nasibini az çok aldı şu ülkenin insanı ama emo cidden çok manasız be kardeşim.
Gelmiş geçmiş her akımın yine bir özgürlükçü yanı vardı, kendini dışa vurma durumu, kabullendirme çabası mevcuttu. Akım dediğin kitle hareketidir, bir felsefenin, fikrin kalabalığa yayılışıdır. Akımın coşkulusu mübahtır. Vosvos minibüslü hippi dayılarınız olmasa, onların peşine doksanların metal devrimi gelmese şimdi hem görünüşümüz hem yaşayışımız farklı olurdu. Her akım topluma yeni bir özgürlük bilinci katar, hoşgörü katsayısını arttırır. Akımların sesini duyuramadığı Anadolu insanı bu yüzden daha gelenekçidir. Duygusallığı, kederi, pasif öğeleri savunan bir hareket ise bu nedenle gerçek bir akımın gereklerini yerine getiremez, tırt diyoruz haybeden konuşmuyoruz yani, açıkladık.
Bunu da bitireyim artık, yaz yaz nereye kadar. Yazının bitmesi gerektiğini şu gönderi alanının sağındaki kaydırma çubuğunun boyutundan anlıyorum. Eğer ki o çubuk içinde hareket ettiği boşluğun beşte biri kadar küçülmüşse bu post bitmiş demektir. Eğer ki o çubuk beşte bir değil de altıda biri oluşturmaya başlarsa o da yazacaklarım tükenmiş, saçmalamaya yüz tutmuşum demektir. Her satırda küçülmeye devam ediyor, farkettiysen ufak ufak saçmalamaya da başladım, hadi öperler.

Cevval diyor ki:
Her şeye üzülme!
Üzülürsen poz verme!
Akımın akım gibi olanını benimse!

Öyleymiş gibi yapmam!

2008-06-30T01:59:00.006+03:00

Çok sıcak lan, aşırı sıcak,ter bastı gittim dolaptaki JB şişesinden su doldurdum, içtim. Bir bardak daha doldurdum, onu da içtim. Sonra pratik olayım, sonraki adımlarımı hesaplayayım dedim, JB şişesine tekrar su doldurup, dolaba yerleştirip, daimi soğuk su sahibi olabilmek istedim. Baktım ki JB şişesinin ağzı o tepeden basmalı damacana aparatının plastik musluğunun ağzından küçük. O vakit, lan bu şişeyi suyun yarısını yere dökmeden doldurabilmek imkansız, nasıl olmuş da şişenin içine su doldurulabilmiş, diye düşündüm. JB şişesi de, damacana aparatı da standarttır tahminimce, elinde ikisinden de olanlar deneyip sonucu görebilir. Babam doldurdu herhalde şişeyi zamanında ama nasıl doldurdu? Suyun yere dökülmesini umursamadan şişeyi tamamen doldurma ihtimalini geçiyorum, ben bu evde huni ile de karşılaşmadım henüz, su diye viski içmediğimden de eminim. Nasıl yapabildi acaba, dahi lan bu adam!
Bugün yine sıcaktı, gündüz de gece de sıcak, sıcağın etkisiyle baygın baygın eve dönüyorum, sıcaktan bunalan ev kadınları da bahçeye atmış kendilerini. Apartman bahçesine apartmanın en hamarat(muhtemelen emekli) aile reisi tarafından inşa edilmiş piknik masasına kurulmuşlar. Bahçe kapısından adım attığımda yoğun ilgiyle karşılaştım, hal hatır sordular, "n'oluyo lan" diye düşünürken ev kadınları sigara istedi benden. Neden gidip sigara almadılar da kurtarıcı gibi beni görüp sigara istediler hala anlayamıyorum, sıcaktan herkesin kafası farklı çalışır olmuş. Bahçe kapısı da bizim evin görüş açısına, dolayısıyla babamın da görüş alanına girmekte(Commandos gibi düşün). "veririm ama burası sakıncalı bölge" dedim, evin penceresini işaret ettim. "tamam o zaman gel burada ver" diyerek apartmanın içine çektiler beni. Apartmanın içinde gizli gizli sigara dağıttım.
Ev kadınlarına uyuşturucu satıyormuş gibi hissettim kendimi. Çok enteresan bir deneyimdi cidden. Bana şaka filan mı yaptılar acaba kendi espri anlayışlarına göre, neydi ki şimdi bu.
Baba yanında sigara içmeme, sigara göstermeme, sigara içmiyormuş gibi davranma da ne kadar yaygındır şu topraklarda. Babamla bu derece arkadaşça bir ilişkim olmasına rağmen ben bile yaşıyorum bu durumu, sen hiç tuhaflık arama yani kendinde. Gerçi aslında yanında çıkarıp bir tane yaksam hiç sanmıyorum ki adam bir şey desin, zira içtiğimi de biliyor tabi ki ama işte bu anonim kural işlemiş dna'larıma. Ben kendim rahatsız olurum en başından, öyle arkadaşımın yanında içiyormuş gibi içemem o sigarayı, piç olur.
Aslında düşününce "yokmuş/öyle değilmiş gibi davranma" şekli çok yaygın bizlerde. Hani sigara ayıbı gibi gelenekselleşmiş bir durumu geçtim, en modern haliyle bile ciddi ciddi kurumlar sergiliyor bu tavrı.
Mesela: Devlet, internet kelimesinin açılımının "international network" olduğunu bilmiyormuş, örütbağ kendi tekelindeymiş, siteleri ne kadar engellerse engellesin insanların ulaşabileceğinin farkında değilmiş gibi davranıyor.
Telekom ve bazı GSM operatörleri, sanki internette torrent, mp3 siteleri, paylaşım programları yokmuş, insanların bu imkanları kullandığının farkında değilmiş gibi reklam yayınlıyor. Sınırlı ve dandik arşivleriyle "gelin mp3 indirin, 3 kontöre 3 kıytırık popçu..." gibi kampanyalar başlatıyor.
Devlet adamları, sanki bizi Avrupa Birliği'ne almayacaklarının farkında değillermiş gibi "Avrupa Birliği yolunda attığımız adımlar hede hödö..." diye demeçler veriyor. Lan adamlar 2020 diyo, gerçekten de hala taşak geçtiklerinin farkına varamadıysanız siyasetçi olması gereken son insanlarsınız demektir. Aksi halde de siz bizimle çok temiz taşak geçiyorsunuz manası çıkıyor, hangisi daha kötü bilemedim.
Dindar insan, etrafındaki herkes dini kaidelere göre yaşıyormuş tavrı sergiliyor. Müslüman ülkeyiz diye yeri göğü inletiyor. Lan ülkenin müslümanı mı var, namazında niyazında ülke komple cennete mi gidecek. Din, Allah'la ülke arasında mı ki?
Entellektüel kişi de aynı şekilde, sanki ortalıkta hiç angut yokmuş, herkes söylediğini anlayabiliyormuş gibi öyle bir konuşuyor, öyle bir yazıyor ki. Senin yaptığın göndermeyi çevrendeki on adamdan dokuzu anlayamaz abicim işte, neden bunun farkında değilmiş gibi konuşuyorsun ki sen şimdi, anlatıyor ayağına yatıp kendini mi yüceltiyorsun, masturbasyon yapıyorsan bizi niye alet ediyorsun. Döverim ben seni.
Herkes işine geldiği gibi kendine bir hayal dünyası yaratıyor, o dünyada yaşıyormuş gibi hareket ediyor. Çok saçma lan.
Şu dünyada bir ülke, başka bir ülkeye demokrasi getiriyoruz diyerek bomba attı! Bunun da ötesi yoktur herhalde. Pezevenkler demokrasiyi önceden ahirete kurmuş, demokrasisiz kalmış mutsuz insanları bu şekilde topluca huzura kavuşturuyorlar sanki. İşin aslını sen de, ben de, herkes biliyor zaten, ee sen espriyi kime yaptın. Bir de üzerine neden gerçekten de öyleymiş gibi diretiyorsun ki.
Nereye baksam bir saçmalık, bir anlamsızlık, bir mantıksızlık. Vulkan'lı mıyım neyin ben de anlamadım. Çok saçma çok, herşey öyle mantıksız ki Kaptan Kirk.

Cevval diyor ki:
Dünya'nın çok saçma bir yer olduğunu farket!
Öyleyse öyleymiş gibi yap, değilse yapma!
Demokrasi patlamaz!

Gurur yapar, ölür giderim!

2008-06-24T15:39:00.008+03:00

Yeni bilgisayar edindim, yarı yarıya yeni sayılır. En azından çin malı, inanılmaz hafiflikte(muhtemelen malzemeden çalmışlar) yeni siyah kasam ile yeni bilgisayar almış gibi hissediyorum kendimi. Sonunda teknik aksaklıklardan ötürü bu ay boynu bükük kalmış blogumu güncelleme fırsatı da bulabildim.
Bilgisayar olmayınca evde durulamıyor, yazın da sosyal olunamıyor, ben bunu anladım geçen bir haftada. Ne pis sıcak yaptı, bu ne bea! Sigarayı bile dörder beşer alıyorum, bakkala giderken bronzlaşmamak için. Beyazım, mutluyum.
Bu geçen zaman zarfında ara ara akşamları bir iki arkadaşımla ormana gittim, biraz vakit geçirdim, alkol alıp ormanın dinginliğinde huzur buldum da az çok internet eksiğimi unutmamı sağladı.
Bir de televizyon ne kıytırık icattır, aslında güzel fikirmiş en başından ama çok boktan bir hal almış şimdilerde. Nasa üssü gibi benim çatım, diktim çanakları, 1500 küsür kanal var, 1500'ünde de izlenecek bir şey bulunmaz mı be kardeşim, Fashion TV'yi bile her açışımda pezevenk kılıklı modacıların röportajlarına denk geldim bir hafta boyunca.
İyi, benim bu dünyaya açılan kapımın kapandığı dönemler Avrupa Şampiyonası'na denk geldi de az çok eğlenebildim. Nasıl da bir manyaklığa doğru gidiyorsak, her üç reklamdan ikisi Milli Takım içerikli, haber bültenlerinin yarısı Milli Takım haberleri; Arda antremanda osurdu, evet millilerimiz yarı final öncesi koşuyorlar, evet şu anda millilerimizi koşarken görüyorsunuz, hakkaten koşuyorlar çok enteresan sayır seyirciler, şimdi de ekranlara Semih'in attığı golü 823654. kez Wining Eleven animasyonuyla getiriyoruz(atv yamuk yaptı, vermiyor görüntüleri)... Bu durum en çok da reklamcılara yaradı, yarı finale gelemesek o animasyonla bezenmiş pahalı reklamlar çok kötü patlayacaktı ellerinde. Bir de Helldorado'ya acaip yaradı.
Bu arada transformers milli takımın tuhaf performans grafiğinden hiç söz edesim yok, söyleyecek bir şey yok çünkü. Hırvatistan maçı bittiğinde Fatih Terim'i yakalamışlar, adamdan açıklama bekliyorlar. Ter içinde durdu, baktı baktı mikrafona, "demek ki gol yemeden açılamıyoruz" dedi. Euheuehueh takımın teknik direktörü yav bu açıklamayı yapan. Takım üzerine en teknik sözü söyleyebilecek insan bunu dedikten sonra, millet daha neyi yazıp çiziyor anlamış değilim. Cidden de dünyanın en tuhaf maçlarını izledik, kendi tuhaflığımızdan ötürü olsa gerek. Maç galibiyetlerini de birbirimizi vurarak filan, en enteresan şekillerde kutluyoruz ya, işin tuhaflığı git gide artıyor. "maç bilançosu" diye bir terim var bu ülkede, maçın ertesi günü haberlerde hava durumu gibi yayınlanıyor. Bu da çok tuhaf bir durum bence.
Aslında bu ülkede her olay hava durumu gibi yayınlanıyor enteresandır. Kuş Gribi: Adana;8, Mersin;12 Van:11 Konya;3... Bu yılın trafik blançosu: Toplam; 1875 Karayollarına göre dağılımı; Afyon-Ankara:318... Kırım-Kongo kanamalı ateşi: Van:7 Samsun:9 Trabzon:5...
"Kırım Kongo Kanamalı Ateşi" de ne acaip hastalık ismidir. Gerçi eşek değiliz, araştırdık; hastalık Kırım'da ilk kez görülüp, yayılımını Kongo'ya kadar sürdürdüğü için böyle bir isim almış. Tahminen kuşların göç yolları ile alakalı bir durum. Yoksa düşününce insanın "Kırım nerde, Kongo nerde lan ayı" dememesi işten değil. Kırımla Kongonun tam ortasında bulunmamızdan ötürü bizde bolca yayıldı galiba virüs.
Ben, "bana bir şey olmazcı" türk boyundan geldiğim için pek sallamıyorum ama bu durumu, yakın zamanda kampa gitmeyi filan planlıyorum hatta. Önceden bir kene macerası yaşamıştım zaten, tecrübeli sayılırım bu konuda.
Bu anıyı daha önce yazdım mı, hatırlamıyorum. Yazmadım ama sanırım, yok yok yazmamışım. Neyse işte, geçen yazın kene uzmanlarına çok para kazandırdığı dönemlerinde ben gidip çadırımı kurmuştum ormanın ortasına. Gitmeden önce de çevremin ve öncelikle babamın, "çok sakat bak, kene ısırır ölürsünüz..." içerikli serzenişlerine esprili yanıtlar verdim, bir güzel tiye aldım, otoritenin onuruyla oynadım. Son ana kadar da babam çok diretmişti.
Kampa gidildi dönüldü, eve geldiğim günün akşamı vücuduma saplanmış siyah bir şey gördüm. Kene olabileceği aklıma gelmedi, pek böcek gibi durmuyor o şey, ufak taş veya tahta parçası gibi bir görünümü var, kolu bacağı pek farkedilmiyor yani, sert de bir mahlukat. Tuttum, çektim çıkardım ben bunu. Çıktıktan sonra farkedebildim kene olduğunu. Öncelikle babam olmak üzere, tüm çevreme "yaaa ben demiştim hıyarağası..." deme imkanı tanımak o an ölümden daha ağır göründü bana. Başıma bir şey geldikten sonra birinin "ben demiştim" demesi kadar sinir bozucu bir şey olamaz bence. Tabi tüm uyarıda bulunanlara, "yaa ne panik adamlarsınız allasen, ben umursamaz ve ne yaptığını bilen bir insanım, farkettiyseniz sizin bu tırsak uyarılarınıza soğuk kanlılıkla gülüp geçiyorum keh keh keh..." cevabı vermemin de etkisi var. Hastaneye filan gitmedim, beraber kampa gittiğim arkadaşlarımdan başkasını da haberdar etmedim durumdan.
O gece internette biraz araştırdım hastalığın belirtilerini, baktım benzer bir durum yok. "şimdi yatıp da yarın kalkamamak var" diye düşünerekten uyuyakaldım akabinde, ertesi gün gözümü açtığımda da yeniden doğmuş gibi mutlu oldum. Ölüm riski alarak onurumu kurtardım, kimseyi haklı çıkarmadım. Kendimle gurur duyuyorum.
Çok sıcak var ya hava çok sıcak. Kapıyı açıyorum, pencereyi de açıyorum, ceyran yapıyor ikisinden biri kapanıyor. Tekini açıyorum, ceyran yapamıyor pişiyorum, aralarına bir şey sıkıştırayım ben en iyisi, kapanmalarını engelleyeyim, rüzgarın kaba kuvvetine karşı zekamı kullanayım. Hadi ciao bella.
Dipnot: Bilgisayar yeni olduğundan fotoşop vs... bir şey yüklü değil. O görseli "paint"de hazırladım. Çektiğim ızdırabın tarifi yok, bol küfürlü bir benzetme var onu kullanmak istemiyorum.

Cevval diyor ki:
Kene ısırırsa kimseye çaktırmadan hastaneye git!
Vantilatör dünyanın en güzel icatlarından biridir!
Almanya maçını alırsak, mutluluğunu el bombasıyla sergile!(şaka lan şaka hayvan adam seni)

Kendini tanı!

2008-06-16T16:42:00.003+03:00

Günlerdir kayıbım. Hani kaybolduk ama o zaman zarfında hatırda kalır bir macera da yok. On gün olmuş bir kelime yazmamışım buralara. On gün içinde de yazacak bir şey yaşayamamışım...
Tam bunları düşünürken kapı çaldı az önce, gittim açtım. Elinde kağıtlarla bir kız çıktı karşıma, apartmanda herkesin doğalgazı var mı? diye sordu. Valla bir fikrim yok ama hepsi geçmiştir herhalde doğalgaza, dedim. Sizde varsa tüm apartmanda da vardır ama, diyerek kendini de beni de inandırmaya çalıştı. Bizimki kat kaloriferi, diyerek karşı çıktım bu önermeye. Düşünürken "hmm" diye ses çıkardı, sonra bir an durakladık. "Kaç para veriyorlar?" diye sordum. Yirmi kaat, dedi. Boşver o zaman 10 daire var, hepsi doğalgaz kullanıcısı yaz gitsin dedim. Değmez dimi haklısın, diyerek onayladı beni. Kesinlikle değmez, diyerek destekledim onu. Saol dedi, güldü gitti sonra. Ne sevimli kızdı lan.
Böyle sitcom kıvamında diyaloglara girebildiğim insanları çok seviyorum. Bir şey ima ettiğinde onu anlayıp cevap verebilenler vardır ya, aynı zamanda espriye espriyle karşılık vermek gibi bir özellikleri de bulunur bunların, işte bu tip bir insanla saatlerce konuşabilirim. "Kaç para veriyorlar?" diye sorduğumda anlamasa, saf saf suratıma baksa, açıklamak zorunda bıraksa beni tüm büyüsü bozulurdu. Ama anladı ya neyi kastettiğimi o hoşuma gitti işte. Telefonunu filan alsaydım lan keşke...
Neyse ana yemeğe geçelim, en son biri "Tuzla tersanelerindeki ölümler üzerine bir şeyler yazar mısınız? Çok önemli bir konu bu, sessiz kalınmamalı" demişti, ben de "hay hay" demiştim. Onu yazayım en iyisi, "hay hay" da ne acaip bir laftır, nereden geliyor acaba, Recep'e sormalı, fransızca olabileceğinden şüpheleniyorum.
Bu tersanelerdeki felaketin tek nedeni bizim türk olmamızdır efendim. "türk olmak"tan kastım karakteristik özelliklerimiz. Biz türkler öncelikle kurnaz, akabinde sorumsuz, son olarak da umursamazız. Açıkçası; biz böyle ince işlerin adamı değiliz, kimse telef olmasın oralarda boşuna. Bir kendimizi tanıyalım önce.
Mesela şimdi, vergi iadesi zamanlarında(artık kalktı biliyorum) esnaf çevresinden fiş isteyenler, kontör kartlarındaki şifrelerin kombinasyonunu çözüp sürekli beleş kontör yüklemeyi aklından geçirmişler, ev tutarken emlakçıyı aradan çıkarıp ev sahibiyle anlaşmışlar ve öğrencilik yıllarında su, elektrik saatlerini durdurmanın yöntemlerini araştırmışlar parmak kaldırsın. Dürüst olun efendim, görelim parmakları çekinecek bir şey yok, çoğunu kendimden örnekliyorum zaten.
Şimdi de her işi yumurta kapıya dayanınca yapanlar, sokaklardaki büyük yuvarlak cam şişe toplama hedelerine bir kez olsun bile cam şişe atmamışlar, borçlarını zamanında getirmeyenler, kredi kartına manyak gibi yüklenip sürekli katlanan borcunu nasıl ödeyeceğini düşünmüşler parmak kaldırsın.
Son olarak da emniyet kemerini her zaman takmayanları, seks esnasında korunmayanları, çalışan bilgisayar kasasının içine elini sokabilenleri, müzelerde ve tarihi mekanlarda "resim çekmeyin" uyarılarına rağmen bir yolunu bulup eserin resmini çekenleri, hepatif vb... hastalıkların aşılarını olmayanları görelim.
Parmak kaldırmayan kaldı mı?
Örnekler rahatlıkla çoğaltılabilir, anlatmak istediğim bizler laubali insanlarız, doğamız böyle veya sonradan böyle olmuşuz mühim değil.
Gemi inşası ağır, riskli ve disiplin gerektiren bir iştir, denizcilik bölümünde okudum oradan biliyorum. Riskleri en aza indirebilmek için kullanılan cihazların, araç gereçlerin periyodik bakımlardan geçmesi, belirli bir süre sonra yenilenmesi gerekir. Aksi halde kazalar kaçınılmaz olur, böyle büyük bir işte yaşanabilecek kaza da muhtemelen ölümle sonuçlanır. Bu bakımların, önlemlerin hepsi de maliyet demektir, işini taşeronlara yaptıran kurnaz türk tersane sahibi böyle bir masrafın altına kolay kolay girmez. Ayriyetten çalışan işçilerin de belirli eğitimleri layığıyla almaları gerekir. Ucuz işgücünü oluşturan, tahsilsiz türk işçisi böyle bir eğitimden layığıyla, önemini kavrayarak geçmez. Hepsi tamamlansa bile, bu derece tehlikeli bir işte çalışan türk kişi baretini takmaz, yüksekte kısa süreli bir iş yapılacak ise aşağıya ağ germeye üşenir...
Hee tabi şöyle de bir döngü mevcut; bahsettiklerimin maliyeti hayli fazladır, işin içine o maliyet girdiği zaman da türk tersanelerinde bu kadar ucuza gemi yapılamaz. Dolayısıyla da talep bu kadar aşırı olmaz, iş yoğunluğu azalır. Bir neden de fakir ülke olmamızdan kaynaklanmaktadır yani, paraya milletin hayatını umursamayacak kadar aç laubali mağara adamlarıyız.
En başından "bu bizim yapacağımız iş değil" deseydik keşke. Tuzla sahili plaj olsaydı komple, apaçiler koştursaydı kumlarda, ıslak beyaz slip donlarla iyice çıplaklar kampına dönseydi Tuzla sahil şeriti. 1 milyar dolarlık ihracattan olurduk ama kimse ölmezdi. Ayriyetten yemişim ihracatını da ekonomiyi de, taşınamadım bir türlü ormanıma en çok o üzüyor beni. Haberlerde vardı geçen; kadın şehir hayatından sıkılmış, dağda yaşıyormuş, hangi ülke olduğunu unuttum. Kurtları evcilleştirmiş, Kevin Costner tadında takılıyor dağın tepesinde. Çok özendim var ya, elinden yemek yiyordu kurtlar bunun, yanında koşturuyorlardı filan. Nasıl doğayla bir olmuş o kadın öyle, nasıl bir huzura ermiş, yüzü gözü al aldı vallahi huzurdan. Ne güzel insanlar var lan dünyada, binde bir ama çok güzel insanlar var.

Cevval diyor ki:
On gün kaybolursan macerasız dönme!
Para kazanacağım diye ölme, milleti öldürme!
Herkes gemi yapamaz!

Lüks içinde döverim seni!

2008-06-06T02:35:00.007+03:00

Bir süre önce Babil mimlemişti beni. Unutmuşum o yüzden gecikti, en dürüst halimle itiraf ediyorum. Az önce çıkış noktası yakalayayım diyerek blogları geziyordum o esnada ampul gibi yandı bu mim. Aslında göz ardı edilmemesi gereken bir konu, şimdiye kadar dalgalanmışlardan daha bir önemli, daha bir eleştirel. Unutup da bir aydan uzun bir süre sonra yazıyor oluşumun tek nedeni eşekliğimdir, özür dilerim.
Babil demiş ki: Ben bir genç olarak rahatsızım çünkü: -burayı siz dolduracaksınız-.
Ben her geçen gün gençlikten uzaklaşıyor olmaktan rahatsız olan biri olarak rahatsızım çünkü: Dünya tamamen saçmalık üzerine kurulmuş. Bazen eğlenceli bu durum ama benim için bile dünya düzeni ciddi ele alınması gereken bir konu. Zaten bazı şeylerden rahatsız olmasam bu blogu açıp zehir saçmazdım etrafa. Neyse başlayalım...
Dünya'nın çarkı nasıl dönüyor söyle bakalım, parayla hemi Aynen öyle, toplu tüfekli savaşlar ele geçirdiğiniz topraktan para fışkırmıyorsa pek işe yaramıyor(bkz: Irak), tüm güç dengeleri ekonomi üzerine kurulu. Dünya böyle dönüyor da peki ya ekonomi nasıl döner? Paranın sürekli el değiştirmesi ile tabiki onu da ben mi söyleyeyim a'saf evladım. Ne kadar çok para, ne kadar el değiştiriyorsa ekonomi o kadar hareketli demektir. Paradan müteşekkil bir yaratıktır ekonomi, paradan uzuvları vardır, ayağını çekerseniz kolu kalkar, kolunu tutarsanız eli oynar, çükünü tu... ee neyse işte böyle bıngıl bıngıl bir yaratıktır yani ekonomi, sürekli bir şeylerden etkilenir tepki verir. Dünyadaki tüm dengesizliğin esas nedeni de bu kıpırdanmalardır, ekonominin koca penisini Afrika'dan kaldırır, Avrupa'nın ortasına koyarsanız, biraz da sıvazlamayla göbeğine zenginlik boşalan bir Avrupa elde edersiniz. Afrika'dakiler de serçe parmağını filan tutar, sonra da ziki... edepsizleşmemek için zor tutuyorum kendimi.
Ekonomi aynen böyle bir şey. Çok para arzusu ile sürekli bir taraflardan çekiştirilir bu deccal kılıklı eşşolusu. Peki ya çok para neye gerek? Şöyle düşün çocukluğuna git, sonra doğma, biraz daha git ne bileyim mağara adamı ol sen en iyisi. Ne istiyorsun sen şimdi bir mağara adamı olarak? Karnını doyurmak, barınmak, bitti. Doğadaki insanın ihtiyaçları bunlardan ibaret, ona hayatı boyunca yiyebileceğinin 10 katını versen bir işine yaramaz. Her insanın bir tüketim kapasitesi vardır, en temel haliyle. O zamanlar, herkes kendi kapasitesi kadarını tüketebilen birer ilkel iken, tüm dengeler yerindeymiş, ekonomi belki yine varmış ancak çekiştireni yokmuş, öyle dünyanın üzerine yatmış osura osura uyumaktaymış itoğlusu.
Sonra durum değişmiş ama "konfor" girmiş işin içine. Mağara adamı, mağarasına pofuduk kanepe alabilmek için bir aylık yiyeceğini feda edebilecek konuma gelmiş. İş böyle olunca yiyebileceğinden fazlası da işine yarar olmuş tabi. Ekonomi canavarını pofuduk kanepe, yemek takımı, zigon... sahibi olmak isteyen mağara adamları dürtmeye başlamış. Konfor belki ikincil bir ihtiyaç olarak değerlendirilebilir ve konforun sınırları vardır, fakat konforun ilerisi lükstür ve kesinlikle bir ihtiyaç olarak değerlendirilemez, lüks sadece modern insana alışkanlıklarından ötürü bir ihtiyaç gibi görünür. İşte dünyanın sonunu getiren kelime "lüks".
Mağara adamı lüks kavramı ile tanışınca iyice saçmalamış, götünün rahatı için kanepesine harcama yaparken nadir bulunan bir taş için 2 yıllık yemeğini verebilen bir dingil olmuş çıkmış. 1000 mağara adamının yiyeceğini, götüne soksa sokulmayacak nesnelere harcayabilecek vaziyete gelmiş. İşte ilk mağara adamı bu nesnelerin değerli olduğuna inandığı an ekonomi canavarı da uyanmış. Ekonominin bu hareketleriyle birlikte kendilerini kaybetmiş hepsi. Bu angutoğlu angutlar sonunda öyle bir kıvama gelmişler ki sırf lüks için canlarını vermişler, kümeleşmişler, ülkeler kurmuşlar, topyekün birbirlerine girmişler, birbirlerini katletmişler, değerli olduklarına inandıkları şeyler uğruna duruma uyanmamış olanları açlığa terk etmekten çekinmemişler. Tüm gelişmenin nedeni lüks olmuş, şu anda ekonominin dönmesini sağlayan insani ihtiyaçların %99'u lüks nedeniyle var. Cep telefonunu, her yıl gelişen bilgisayarları, "anneler gününde annenize tek taş alın" reklamını, milyon dolarlık tabloları, modayı, spor arabayı, markaları... konfor ile ilişkilendirebilir misin?
Dünya üzerindeki tüm ülkelerin kuruluş nedeni, tüm savaşların sebebi, inandığımız tüm ideolojilerin kökeni "lüks"tür. Lüks olmasaydı alıştığımız bu düzen hiç var olamayacaktı. Sadece konfor seviyesinde kalacaktık, çok konforlu evlerinde yaşayan ve az konforlu evlerinde yaşayan birer ilkel insan olacaktık, ancak dünyada da tek bir aç bulunmayacaktı. Herkes yiyebileceği kadarını tüketip bir kenara çekilmesini bilecekti. Savaş da olmayacaktı, çünkü savaşmak için bir neden hiç var olamayacaktı.
Ben bir canlı olarak rahatsızım çünkü: Bu dünyada zamanında "lüks" diye bir şey keşfedilmiş.

Cevval diyor ki:
Keriz gibi zengin olucam diye kasma!
Mağarayı sev, adamını koru!
Rahatsız ol!

Rahat bırakın lan kabilemi!

2008-05-31T02:22:00.007+03:00

Evrim teorisi var bildin? Eee bil lan onu da artık. Çok seviyorum ben bu evrim muhabbetlerini, sürekli bir saçma atışma var ya, dindar ve bilimsel çevreler arasında. Çok eğlendiriyor beni, saçma, şu nedenle saçma, sürekli bir farklı dilden konuşma inatı var ona hastayım işte. Hani biz de ilahiyatçı veya genetik mühendisi değiliz(aranızda varsa bilemem), iki alana da anca yüzeysel yaklaşabiliyoruz ama yine de farklı dillerden konuştuklarını anlamak zor değil.
Sana dna sarmallarından bahseden, mikroskobik vakaların incelemesini referans alarak konuşan bir adama "sen atalarının maymun olmasını kendine yedirebiliyor musun?" da denmez ki be kardeşim. Tabi tersi düşünüldüğünde; atalarının, gözle görülemez sınırsız güçte bir varlığın onlara meyvesini yemesini yasakladığı bir ağaçtan elma yedikleri için Dünya'ya gönderilmiş olduğunu, içinde gökten indiği yazdığı için gökten inmiş olduğuna inandığı bir kitapta okuduğundan dolayı inanan birini, dna sarmalları ve milyonlarca yıllık fosillerle ikna etmeye çalışmak niye. Birinin birini bu konuda ikna etmesi kadar mucizevi bir şey olamaz herhalde.
Tabi bu kadar tarafsız olunamaz, bana soracak olursan "sen ne ayaksın yavrum, hakemlik mi yapacan aklın sıra?" diye, ben maymun derim. Herkesin de kendi mantığıdır, düşünce yapısıdır, kimse kimseyi ikna etmek zorunda değil haliyle.
Lan zaten öğrenicez de ne olacak, çok tuhafız he cidden, yaşıyoruz işte bir şekilde. Sürekli bir merak var ya ortada, -3 bin ışık yılı uzaktaki Topolo yıldızı galiba patladı, ama ışığı bile 3000 senede anca geliyor, ondan kesin bir şey söyleyemeyeceğim... Sen emin olsan da ben kaale almam zaten o yıldızı, hee gelir çarpar beraberinde bizi de götürür, o başka. Mars'a robot gönderdi mesela adamlar, taşı maşı inceliyor. Uzaylı görmedikçe şaşırmam ben, o değişik çünkü, görülmesi zor, senin benim gibi ama farklı gezegenden, yerine göre fantastik yetenekleri filan var, olmasa bile ilginç yani yeşildir bir şeydir ne bileyim. Biz hala japon turistlerin çocuksu tavırlarına şaşırıyoruz, uzaylı görsek manyak oluruz. Yoksa; Mars'ta su bulduk, balık var mı, yok. Taşıma suyuyla dünya döner mi, o da yok. Eee içsen içilmez n'apayım ben Mars'taki suyu, plaj açıp apaçileri mi göndericez Mars'a.
Aslında öyle olsa güzel olur he, yok edilmesi gereken çok insan var yok edemiyoruz, daha bugün okudum, yok edeceksin bu adamı dedim, sonra düşündüm insan sırf balta diye öldürülmez ki, ayıp lan. Halbuki böyle olsa, göndersen başka gezegene. Tık tık bir gecede ayıklayacaksın bunları, bindireceksin mekiklere, kuyruklu yıldız gibi fijjtt diye arkasında iz bıraka bıraka uçacak gidecek adamlar. NASA'nın dolarları işe yarasın bare. Tüm zararlıları böyle şutlasak, ormana gitmeme de gerek kalmaz, Dünya ormana döner direkt.
Orman dedim aklıma geldi... Konudan konuya da böyle atlanır mı lan bu ne! Yazacak bir şey bulamıyorum diye diye başladım, aslında ne kadar çok şey bulmuşum şimdi farkediyorum.
Neyse, orman: Survival International adlı sivil toplum kuruluşuna bağlı bir ekip, Amazon'da dünyadan habersiz yaşayan kabile bulmuş, fotoğraflarını bile çekmişler. İtoğlu itler! Ben Survival International adlı sivil toplum kuruluşunun da, ekibinin de, o fotoğrafları çeken fotoğrafçının da komple züryetniskim! Ne yaptı bu adamlar? Daha önce kimsenin bulamadığı kabilenin fotoğraflarını çekti, sattı bunları National Geographic'e, gazetelere, koydu parayı hemi. Bize kadar ulaştırdılar yani kimsenin henüz görememiş olduğu kabilenin fotoğraflarını. Lan derdin araştırmaysa kendi merakını gider, gördün söyleme bare millete. Senin yüzünden bir kabile dolusu şu vakite kadar pırıl pırıl yaşamış adamın hayatı mahvoldu, dünyanın en mutlu insanlarıydı lan onlar it! Göt! Ayı mısın sen, sırf fotoğraftan kaldıracam binlerce doları diye bitirdin adamları. Benim şurada yapmak isteyip de yapamadığımı adamlar yüzyıllardır gerçekleştiriyormuş işte. Ormanın ortasında ilkel ilkel yaşıyorlarmış dünyadan habersiz. Yazık değil mi lan. Çok üzüldüm ben var ya, böyle adilik görmedim duymadım şu vakte kadar, bu derece duyarsızlığa tanık olmadım. İçim acıdı lan resmen, ok atmış adamlar bunların helikopterine tutturamamış, yıldırım düşeydi keşke o helikopterin üzerine. Gözlerim doldu yazarken var ya o derece üzüldüm ben bu habere.

Cevval diyor ki:
Dünyadan habersiz kabile bulursan çaktırma!
Kendi teorine kendin inan, milleti kastırma!
Survival International helikopteri görürsen ok at!

Bilgisayarına iyi bak!

2008-05-26T17:27:00.005+03:00

Internet var ya dünyanın en güzel icatı. Kettle, tost makinesi filan da çok fantastik icatlar ama örütbağ gibi değil. Ben şu geçen 3 günde bunu anladım; internet çok güzel bir şey.
Çok yalnız hissettim ben kendimi bu 3 günde, bir parçam hep eksik oldu. Mesela şimdi ne yazacağımı bilmeden patır patır yükleniyorum ya klavyeye, bu 3 günlük ayrılık olmasa ben böyle aklıma geleni yazmazdım, önce bir konu belirler, üzerine yazardım. Nasıl bir özlemse artık.
Internete kavuştum da bilgisayarım henüz tamir olmadı, teknik servisin soğuk masasına yatmış bekliyordur şimdi mazlum mazlum. Birazdan arıyıcam, yine "çok meşgulüz ilgilenemedik hede hödö..." derlerse çok temiz küfür edicem. Temiz derken, "net" manasında...
Aradım sordum, arızayı tespit etmeye çalışıyorlarmış, üstü kapalı küfür ettim o yüzden, yarını bekliyorum temizleri için.
Internete de şu şekilde kavuştum. Direkt gittim bir arkadaşımın(hain arkadaş Evren) evine, "senin işin gücün yoğun, bu işlere ayıracak vaktin yok, hem çocuk musun ne oyunu, interneti" dedim, hemen akabinde kasayı sırtladığım gibi koşmaya başladım, ne olduğunu bile anlayamadı. Onun bilgisayarını kullanıyorum şimdi. Firefox'u modifiye ettim, bir iki program indirdim, biraz da mp3'le yeni gibi oldu. Kasayı kendi kasamın yerine, monitörün yanına koydum. Tam göz hizasında mavi bir led var, işlem yaparken yanıp yanıp sönenlerden, kör edici bir ışık, lazer kıvamında, 1 saat içinde yanıp sönmelerde yumruk etkisi bırakmaya başladı. Az önce onun da üzerine siyah kablo bandı yapıştırdım, hiç eksiği kalmadı, hehehe.
Bu arada yeni bir şey daha anladım ki; bilgisayar çok kişisel bir şeymiş. Benim bilgisayarım da öyledir mesela, gizli dosyalar, alakasız programların "data" klasörleri içine yerleştirilmiş resimler vs... Adamın tüm gizlisi saklısı evimde duruyor şimdi. Kötü emellerim yok tabi, öyle bakıp bakıp geçiyorum ama eğlenceli bir şey birilerinin özelini dikizlemek. Aslında önceden gözlemlenmiş özelleri gözlemledim de diyebiliriz, neyse ayrıntıya girmenin maksatı yok. Hee bu arada, konu bulamadıkça bu blogda hep aynı adama yükleniyorum, zamanında bana "lan şerefsiz, ele güne rezil edeceğine bari bir fotomu sıkıştır köşeye de talibim çıksın" demişti. "blogun konseptine aykırı hocu o işler, desti izdivaç mı lan bu" diyerek höykürmüştüm karşılığında. Şimdi kendi bilgisayarını kullanarak, hala adam üzerinden prim yaptığımı farkettim o yüzden resmi koyuyorum en tepeye. İlgilenene veririm numarasını da. Hadi hayırlısı.
Birilerinin özeline girmek gerçekten de çok eğlenceli ama, sırf Evren'e özelini kurcaladığımı belirtmek için yazmadım yukarıdakileri. Hatta düşününce(lan her yazıda bir "düşününce" var, "Düşününce:" başlıklı bir blog açasım da gelmedi değil) uzun oldu lan paragraf, heh ne diyordum ben... Evet düşününce; "basın yayın" dediğimiz kaypak teşkilatın yaptığı işlerden politika gibi bütünü ilgilendiren ana başlıkları çıkartırsak geriye kalanların tümü "özele girmenin hazzı" üzerine şekillenmiş. Magazini bu şekilde tanımlayarak "ahanda tespit yaptım" diyecek değilim, onu kastetmiyorum. Mesela cinayet, hırsızlık, kapkaç, gasp, darp, tecavüz vb... haberleri. Bizler bunlarla ilgileniyoruz ki yapılıyor. "I" kişisi "O" kişisine tecavüz edince bize giren çıkan var mı? Yok. Olması için "O" kişisi olmamız gerekli. Ancak okuyoruz biz bu haberi. Tamam bu bir suçtur neticede, ancak bir olayın suç teşkil ediyor oluşu o olayla ilgilenmemizin nedeni olamaz. Tecavüz eden için de mağdur için de kişisel durumlardır bunlar.
Biz sadece öğrenmeyi seviyoruz işte, ormanda ceset bulununca öğreniyoruz biz onu, katili de yakalandıysa seyrine doyum olmuyor, katil kelepçeli ellerini kaldırıp ceketini kafasına geçirmeye çalışırken yüzünü görebilmek için ayrı bir efor sarfediyoruz biz. Katilin neye benzediğini merak ediyoruz. Elinde mikrofonla "neden öldürdünüz?" gibi dünyanın en salakça sorusunu soran adam oluyoruz bir anda.
O sorular da muhteşemdir, bir adam suçlu ise, nasılsa savunanı olmadığından, böyle cevap almaktan çok suça dikkat çekmek için sorarlar ya. Hani ağır bir suç işlesem o anda zaten hayatımın tükendiği belli, eğlenebileceğim son dakikaları bu muhabirle uğraşarak geçirirdim. Televizyon başındakilere apayrı bir şov sunardım:
-Cevval neden öldürdün suçsuz, masum, zavallı insanları?
-Muhabirdi onlar, seni de aldım listeye en geç 10 sene sonra kapındayım.
...
-Cevval, KımılBank'ı hortumladınız mı?
-Yoo direkt içini boşalttık, neden ki?
...
-Sekiz kişiyi ezip olay yerinden kaçtığınız doğru mu? Sarhoş muydunuz?.
-Dokuz kişi dokuz! Teki kaputa yapıştı kaldı, parça parça döküldü sonra yolda.
Giderayak bir sansasyona imza atmış olurdum böylece. Az önce mola verdim, bir şeyler atıştırırken tv'ye bakıyordum. Son olarak bir şey daha farkettim, Cine5'in habercilik anlayışı şahaneymiş. Bu bahsettiğim bizi ilgilendirmeyen olayların hiçbiri yok bültende. Açmışlar Youtube'u, 5 sene önce İspanya'da milleti kovalayan boğanın videosunu bulmuşlar, dağdan yuvarlanan kayakçı bulmuşlar, böyle ilginç kaza görüntülerinden derlemişler, aha demişler haber budur. Çok güzel bence.
Ohhh yazdım rahatladım, ben şimdi internetin diğer nimetlerinden faydalanayım. Yorr eantiii!! Yoorr eanti soşıaall! trilalala...

Cevval diyor ki:
Bilgisayarın bozulursa üzülme, dünyada milyarlarca var!
Sana sormadan harddiskine format atan bilgisayarcıya reset at!
Youtube engellenince Cine5 izle! (aynı ki)

İşin aslını söyle!

2008-05-20T00:48:00.009+03:00

Biri sigara uzatınca, özellikle de az samimi olduğun veya yeni tanıştığın biriyse, otlakçı izlenimi bırakmamak için "yok, teşekkür ederim, şimdi içtim..." filan dersin ya. İşte ben onu dedikten sonra nedense sigarayı aklımdan çıkaramıyorum, hemen bir tane yakmak istiyorum. Cebimden çıkarıp yaksam garip bir durum yaşanacak, adam "ben sigara uzattım almadı cebinden çıkarttı" diyecek. Sabırsızlıkla bekliyorum o yüzden. Adamdan uzaklaşırsam hemen bir tane yakıyorum veya onun sigarasını söndürmesini bekliyorum, sonra bir yarım sigara içme süresi kadar daha bekliyorum. Neden benim sigaramı almadın da kendininkini içiyorsun, diyecek olsa "o zaman canım istemiyordu ki şimdi canım çekti" diyebileceğimden emin olunca yakıyorum bir tane. Nezaket ne uyduruk şeydir yarabbim.
Halbuki farklı olsa, içimizden konuşamasak mesela, nezaket de ortadan kalkardı. Daha mı iyi olurdu ne. Aklına ne geliyorsa söylüyorsun yani, öyle düşün. Tabi bu, şu şartlarda uygulanabilir bir şey değil, uygula diye demiyorum zaten, ancak en başından böyle olduğunu düşün. İnsanlık tarihi boyunca herkes aklına geleni veya ne istediğini direkt söylemiş olsa, lafı dolandırmadan ilk akla gelen ile kendini ifade etse. İngilizlerin bir numarası olmasa yani. Ne acaip olurdu di mi?
-Sigara?
-Valla hacım aslında canım pek istemiyor ama reddetsem hemen akabinde sigara içesim tutacak, ızdırap olacak o bana. Böyle tuhaf saplantılarım var benim. Otlakçı da değilim ama. Keşke hiç uzatmasaydın, bak çelişkilerdeyim şimdi.
-Hı? Hee ee... İyi o zaman al sen bunu, ben bi arkadaşlara bakıp geliyorum.
Artık olmaz tabi böylesi, en başından olsa olurdu. Ya deliye ya ayıya çıkar adamın ismi.
Gerçi çocukluğumda görmüştüm ben böyle bir ayı. Çok düşündürmüş ki beni, birebir hatırlıyorum olanları: Ailecenek bir düğüne gitmiştik zamanında, sabiyim henüz. Birileri hayatlarını mı birleştiriyordu yoksa birinin çükünü mü kesiyorlardı onu tam hatırlamıyorum. Neyse etrafımızda sürekli babamın iş arkadaşları ve aileleri var. Bunların arasında da "ayı Fahri" lakaplı bir adam bulunuyor, çekinmeden "ayı Fahri" diye sesleniyor herkes adama. Düğünün sonlarına doğru masada oturmaktayız, aile reisleri rakıları yuvarlamış, bu ayı başladı yanındaki adama "bu kadın kurtardı lan seni, sürünüyordun yoksa..." demeye. Bağıra bağıra söylüyor, kendi gülüyor, adam gülüyor, masadakiler de gülüyor. Görüntü adam espri yapıyormuş gibi ama alakası yok. Coştukça coştu herif "bu kadının parasını yiye yiye nerelere geldin beaa!". Millet güldükçe aldı bu gazı "benim özüm sözüm bir, kimsenin arkasından konuşmam, senin ağzın kokuyordu biz biliyoruz bu kadın kurtardı seni". Haydaa. Tüm masa hala gülüyor, anlam veremiyorum bir türlü. Lan arkasından konuş daha iyi, herifi karısının, tüm arkadaşlarının yanında bağıra bağıra aşağılayacağına arkasından konuş, ayriyetten konuşmak zorunda mı bırakıldın da bu yolu tercih ettim. Ne ki yani bu şimdi.
Sonra düğün bitti, ayı Fahri ve ailesi aşağılanan adamın arabasına doluşup hep birlikte gittiler. Daha dünyayı doğru düzgün anlamlandıramadan böyle tuhaf insan ilişkilerine tanık olmak çok ağır geldi bana o gün. O yaşananlar nasıl bir kafa güzelliğinin ürünüydü, alkol adamı böyle yapıyorsa bana tükettirdikleri nedir, hala daha kavramakta güçlük çekerim.
Dediğim gibi olsa bu adamdan da olmazdı ortalıkta. Dediğim gibi olsa espri diye de bir şey olmazdı, mecaz da olmazdı. O yüzden bu adamdan da olamazdı, yaptığının ismi birine küfretmek olurdu, millet gülmez yaptırımını ona göre belirlerdi.
Pek eğlenceli olmazdı aslında, biraz robotumsu(android) olurdu hayat. Espri, mecaz, nezaket, tabu, ima, yalan, sanat, mübalağa, ahlak, özel hayat vesaire vesaire, daha doğrusu düşündüğünü gizlemek diye bir şey söz konusu olamazdı. Ama bunların yanında şahane de bir özgürlük kavramı gelişirdi işte.
Düşünsene her insanın aklından geçebilecek her şeyin somut örnekleriyle tarih boyunca yaşanmış olduğunu, en azından dile getirilmiş olduğunu. Dünyanın en sapık adamının kafasındaki her şeyi dile getirdiğini düşün veya şu anda çevrende gözlemlediğin en mutasıp insanın aklından geçen en abuk en saçma en gizli düşünceleri aklından geçirmediğini, direkt söylediğini düşün. Tamamen şeffaf yani herşey, en gizlimiz saklımız ile neysek tüm çevremiz için de oyuz. Ve bu şu anda düşününce geldiği gibi ürkütücü gelmiyor, çünkü farklı bir yol bilmiyorsun. Çevrendeki herkes de senin gibi, sen kimseyi ayıplayamıyorsun, onlar da seni ayıplayamıyor. Ne acaip olurdu lan.
Ülkeler arası ilişkiler bile bambaşka olurdu, bürokrasiye yer kalmazdı:
-Merhaba, biz ülkecenek Avrupa Birliği'ne katılmayı planlıyoruz.
-Vallahi hocam bana soracak olursan biz sizi almayız, şimdi zaten ekonominiz filan bombok, eee insanınızın kültür seviyesi de Avrupa standartlarından hayli uzak, serbest dolaşım versek kötü durur yani bizim ülkemizde sizin insanınız. Ben zaten sizin ırkınızdan da çok haz'etmem. Ama sen yine de sor diğer arkadaşlara.
-Tamam bir de diğerlerine sorayım o zaman. Bu arada sizin ülkenizin de kültürlü vatandaşlarınızın da komple götüne koyayım, bir savaş çıksa ilk size dalarız.
-Dalın da görün ebenizin nükleerini.
.................................
-Merhabalar biz Avrupa Birliği'ne katılacaktık, az önce Finlandiya'yla konuştum, baya bir lölö yaptı, sizin fikriniz nedir?
-Aslında katılsanız iyi olur, stratejik açıdan bizim işimize gelir yani. Ama diğerleriyle konuşmuştum ben önceden sizi aramıza katsak mı diye, pek istemediler, zor yani sizin iş. -Eyvallah hacım, görüşürüz sonra.
-Baybay.
Karşı cinsle münasebet de apayrı bir şekil alırdı:
-Merhaba, az önce siz geçerken kalçalarınıza dikkatlice baktım da, şahaneymiş bence. İş çıkışı isterseniz bir şeyler yiyelim birlikte, aç olursanız yeriz yani, ben normalde biraz daha geç yerim ama siz bilirsiniz. Olmadı direkt bize gider sevişiriz. Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda.
-Hay hay. Lakin şimdi ben öyle sevgili filan pek istemiyorum. Arkası gelmeyebilir yani, tabi performansa da bağlı.
-Peki o zaman akşam görüşmek üzere, atraksiyon sonrası duruma göre tekrar konuşuruz bu konuyu.
N'oldu utandın mı? Daha edepsizce olurdu da ben yumuşattım onu.
Aynen böyle olurdu da daha mı iyi olurdu, daha mı kötü olurdu, ona karar verebilmiş değilim işte. Deneyip görme ihtimali de yok haliyle. Bu da cevapsız bir soru olarak kalsın artık abuk subuk işlere yorduğum zihnimde. Hadi bitti.

Cevval diyor ki:
Bir adamın lakabı "ayı"ysa, onla samimi olmayacaksın!
Ben istemedikçe sigara uzatma!
Avrupa Birliği'ne nah gireriz!

Ormanın kitabını baştan yazarım!

2008-05-16T01:08:00.008+03:00

Şimdi diyelim ki, biz şöyle bir 100 kişi, ayrı ayrı işler yapıp para kazanıyoruz, aslında yatıyoruz ama diyelim ki öyleymiş.. Her ay kazandığımızın bir kısmını da bir kenara koyup biriktiriyoruz. Böyle böyle devam ediyor bu, her ay 100 kişinin kazancından kısılan, bir kenarda birikiyor. Sonra havuzdaki miktar büyüdükçe büyüyor. Öyle bir meblağ haline geliyor ki, herhangi birimizin yıllarca çalışıp anca denkleştirebileceği bir rakama ulaşıyor. Tam bu esnada da bir adam gelip alıyor bu parayı, çoluğuyla çocuğuyla gidiyor bir tatil beldesine, hiçbirimizin hayatında görmediği bir lüks içinde 2 günde yiyip bitiriyor. O sürede bize ye deseler o parayı, beceremeyiz, o kültür gelişmemiş bizde. Neyse, sonra bu adam gelip bize diyor ki: "ben bu parayı aha gittim burada yedim". Hani gizli kapaklı yapsa, ses etmese, nerede lan bu para diye araştırırız, suçunu açığa çıkarmaya çalışırız ama öyle bir durum da yok.
Şimdi bizim biriktirdiğimiz bu parayı böyle çarçur etmiş ve bu derece pişkin bir adamı biz ne yaparız. Ne yapacağız, elimiz kolumuz tutuyor, 100 kişi araya alır pişman ettiğimize emin olana kadar meydan dayağı atarız. Emeğimizin çabamızın hırsını çıkarana kadar tahrip ederiz o yüzsüz bünyeyi. Sonra da paramızdan ve kendimizden mümkün olduğunca uzaklaştırırız ki bir daha yapamasın böyle bir şey.
Biz bu adamı dövemiyoruz ama, neden dövemiyoruz? Çünküm adam Cumhurbaşkanı. Cumhurbaşkanı öyle elle tutulur bir şey değil, uzak bize. Şimdi gidip görmeye kalksan göremezsin, yaklaştırmazlar yanına, korumaları filan var.
Madem durum bu bize kalan tek çare nedir? Tabikine de Fuck The System! demek. Aynen öyle, fakarım ben böyle sistemi! Sistemin suçu ne adam yiyici, diyemeyiz. Sistem işleyecekse her ihtimale karşı devreye girecek bir mekanizma barındırmak zorunda.
Hani ben siyasete pek girmem bu blogda, kişiye de pek yüklenmem eleştireceksem geneli eleştiririm. Alternatifleri ön plana çıkarmak için siyasi kimliklere sataşacak kadar angut değilim. Parti yalakası, şakşakçı, menfaatçi zihniyetten ölesiye tiksinirim. Topluluklardan, fikrini düşüncesini güruha uyduran kalabalıklardan hoşlanmam. Lakin burada durum öyle çarpık ki sataşma gereği duydum.
Kendine "cevval" sıfatını yakıştırmış bir insanın aklının alamayacağı bir pozisyon bu. Binlerce insanın hakkı gasp ediliyor. O binlerce insan mal gibi duruyor, hatta umursamıyor, alışmış onlar. Sanki çok normal bir şey oluyormuş gibi. Nasıl bir sünepelik yavrum bu, eşek misiniz siz. Hani tek örnek de bu değil, neler neler yutulmuş da yakın zamanda karşılaştığım en aleni örnek olduğundan yazdım.
Doğaya atayım ben kendimi diyorum, yıllardır aklımda bu fikir, acaip sıkıldım ben bu işleyişten. Bana şöyle orman içinde bir alan verseler. Deseler ki: "Şu orman senin bölgen olsun, sadece senin yani ülke dışı orası. Hizmet yok, elektrik, su vesaire hiçbir şey yok. Vergi filan da yok dolayısıyla. Ormanda bak başının çaresine." Anında giderim, çırılçıplak koşarım oraya. Sıfırdan başlarım. Oduna taş bağlar balta yaparım. Mağara bulurum kendime, olmadı ağaç dallarından barınak bile yaparım. Su kaynağı bulurum. Ağaçtan yer, tavşan filan avlarım. Sıfırdan öğrenirim her şeyi. Sosyal hayat yok mu -ihtiyacım yoktu zaten. Teknoloji de yok -vardı da ne oldu. Internet de yok -örütbağa koyam sana bişey olmasın. Lost'un finalini öğrenemezsin -boku çıktı zaten. Ölürsün ormanda tek başına -trafik kazasında ölme, olası İstanbul depreminde dümdüz olma, bir manyak tarafından nedensiz yere öldürülme, nereden gelip sektiği belli olmayan kurşun ile ölme, kafana inşaattan kalas düşüp ölme, teröristle bilmemneyle savaşırken ölme, akla gelmez en abuk saçma şekilde ölme... ihtimallerinin yanında ormanda ölme riski komik bence.
Sistem yok, paylaşım yok, teferruat yok, ideoloji, iş, para, mal, geçim, hizmet, kira, alış, veriş, karşılık, statü, kariyer ot bok ıvır zıvır... hiçbir şey yok.
Belki mülteci de alırım ülkeme ileride, bir eş bulurum. Çocuklarım olur, sonra onlar da birer mülteci alır kendine, onların da çocukları olur. Akrabalık bağları kopana kadar mülteci alımı olur ormana, yamuk yumuk çocukları olmasın sonra. Orada en baştan kurulur herşey. Ölmeden önce de yapmaları ve yapmamaları gerekenleri tembihlerim hepsine. Nasılsa deneyimliyim ben, ortalığa sıçıp batırmış bir insan ırkı görmüşüm. Onların hatalarından ders çıkarır, sistemi en başından daha düzgün kurmalarını sağlarım. Cillop gibi bir medeniyetin beşiği olur o orman.
Bana orman vermek, dünyanın geleceği adına yapılmış en karlı yatırım olur. Verin lan bana bir orman, elleşmeyin orada takılayım işte. Geri gelirsem o yüz kişi tırmalasın beni.

Cevval diyor ki:
Yeşili sev!
Uyanık ol, sessiz kalma!
Lost'un boku çıktı!

Beklemediğin yerden sopalarım!

2008-05-11T02:47:00.007+03:00

UGO var bildin? UnderGroundOnline, şahane site. Şahaneliği de şuradan geliyor; adamlar dünyaya saçmalayabilmiş. Ben ki şurada underground blog yolunda ilerleyerek kendi çapımda saçmalıyorum. Bu adamlar o basamakları nasıl seri tırmandıysa, dünyaya saçmalamaya başlamışlar. "Minatour vs. Centaur" diye bir bölüm oluşturulmuş sitede, anket kıvamında. Soru şu: " Who would win a fight? A minatour armed with a trident or a centaur armed with a crossbow" Meali şudur: Mızraklı(3 dişli, zebanilerinkinden) minatour(yarı öküz yarı adam) mu döver? Arbaletli centaur(yarı at yarı insan yaratık) mu döver?
Tabi ben bu soruyu buradan millete sorsam anlamsız saçmalık olur. Adamlar ise, bu dünyanın en saçma sorusu olmaya aday soruyu Tiger Woods'undan Nicolas Cage'ine oradan da Rob Zombie'sine kadar tüm ünlülere sormuşlar. Anlamlı saçmalık olmuş.
Benim izlediklerim arasından en güzide cevabı da Ice-T vermiş, demiş ki: Minator hacamat eder. Çünküm arbalet ile bir kere kaçırırsan yeniden doldurman zaman alır, o esnada da minator seni tırpan manyağı yapar. Dungeons and Dragons hastasıymış sanırım Ice-T zamanında, oyuncunun el kitabını yutmuş olacak ki böyle seri cevap verebildi.
Şahane bir zeka testi bence. Sorunun sorulduğu an harika, adamları yakaladıkları yerler ya bir ödül gecesi, ya bir film galası. Suratlarına mikrafon uzatıldığında klişe 10 sorudan bir tanesini bekliyorlar, ezberden klişe cevaplar verecekler. Bunun olmasını beklerken böyle enteresan bir soruya kafası hızlı çalışmayan kimse cevap üretemez.
-Sorusu olan?
-Joe karakterini oynarken kendinizden bir şeyler buldunuz mu?
-Kayıp kız kardeşimi buldum, o da babamdanmış. Başka?
-Minatour mu döver Centaur mu?
-Eheuhe- ehe... eeeee? -üğ? Şimdiii bence... Sıçtım gibi ama toparlıyıcam, bi dakka...
Kafası yavaş çalışan adamlarda genellikle durum yukarıdaki gibi. Paris Hilton da var arada, dünyanın en aptal ifadesine sahip insanı nasıl daha aptal görünebilir kendiniz bakın.
FRP(fantasy role playing-fantastik rol yapma oyunu-gaime para de rulen fantasy-spiel das ros ah uh fantesia) de güzel bir şeydir. Uzun bir süre öncesine kadar uzun bir süre oynadım bu rol yapma oyunlarını. Çok da eğlendim. Hatta DragonLance(ejderha mızrağı-de la drago... eehh yeter be!) serisinin büyük bölümünü okudum diyebilirim. Oradan biliyorum, minatour nedir, crossbow nedir, hangisi kaç turnde nasıl kullanılır...
Lan ben var ya bu konuyu çok daha uzaklara taşıyacaktım. Yazdıkça yazdım nereye geldik. Neyse heh FRP. Bir ara FRP oynayan kız intihar etti haberleri geçmişti bildin? Gazetelerde FRP üzerine makaleler düzüldü "FRP oynayan gençler gerçeklikten uzaklaşıp kendilerini bir fantezi dünyasında buluyorlar, sonra da ölüyorlar..." şeklinde. İşte ben o haberi yazan mankafalı gazetecinin ağzına sıçayım! Öyle bir şey değil lan o, sığır!
Ondan önce de satanist haberleri dönmüştü. Hatta Engin Ardıç(hiç sevmem) "metal dinleyen gençler satanisttir" kıvamında dünyanın en yüzeysel köşe yazısını yazmıştı(dünyanın en neyi varsa tanıttım he şu dünyanın en bol paragraflı yazısında). Bir rivayete göre de bu saçmaladıkları üzerine metalci gençlerden bir temiz sopa yemişti Engin. Kendi yalanladı ama ben bu sopalama olayının gerçek olmasını diliyorum.
İşte bu andavallılıkların nedeni milletin mal oluşu. Bariz böyle yani, bu kadar, vardığım sonuç karışık değil. Millet mal ki bunu yiyor. Araştırma sıfır, ilgi sıfır. Gazeteden, televizyondan öğreniyor mallar her şeyi, bu yayın organları da görmek istedikleri haliyle veriyor bu ibişlere bilgiyi. "satanist metal gruplarından çocuğunuzu sakının, FRP oynamasın vallahi kopar gerçeklikten" diyor. Onlar zaten öyle dendiğini duymak istiyor. Bilmedikleri her şeyden korkuyor dingiller, yeni öğrendikleri her şey ya iyi ya kötü olmalı onlar için, mallar ya işte o yüzden. Bunların itaatkar çocukları da aynı mallıkta yetişiyor. O dönemde, tv'nin gazıyla ailesi tarafından kasetleri tişörtleri çöpe atılıp da şimdi mal olmuş arkadaşım var mesela benim. Gözlerimle şahit oldum çocuğun gelişimine, 24 yaşında herif beyaz şahinle aynı yolda bir yukarı bir aşağı gidip geliyor şimdi, ilgisiz alakasız bir çeşit mal oldu çıktı adam, cidden var böyle bir arkadaşım uydurmuyorum.
Geçen yazıda babamı övmüştüm, aklıma geldi yine öveyim; o vakit bu haberlerin geyiğini çeviriyorduk, espri türetiyorduk adamla. Cidden çok değerli insan he babam düşündüm de.
Bu tv'den öğrenme olayına cidden kılım. Yakın bir süre önce başıma geldi, FRP oynadıktan sonraki zaman zarfı:
Bekar evi kıvamında hayat sürdüğüm için arada halam kontrole gelir, evin anahtarı vardır onda. Bitlendik mi, evde ayakkabıyla mı geziyoruz, iki hafta önce yapıp dolaba koyduğu sütlaçlar bitti mi vb... diye merak ettikçe açar kapıyı dalar eve. Yine bir soğuk kış günü, öğlen suları, bilgisayar başında vakit öldürmekteyim. Trink diye açıldı evin kapısı, halam dış kapıyı aştığı gibi koşa koşa odamın kapısını da aştı. N'oluyoruz lan, diye seyrederken telaşla açtı odamın pencerelerini. "Hala napan?" demeye kalmadan fırladı gitti salonun camlarını da açtı. Salonun ortasında tornado var, bilgisayarın üzerine kar yağıyor. Balkanlardan çıkıp salon penceresinden giren soğuk hava dalgası, odamın penceresinden evi terk edene kadar saatte 250km'ye ulaşıyor. Kalkıp peşinde koşturuyorum, evi havalandıracam diyerek bulduğu pencereyi açıyor. Sonunda pencereleri bitirdi de sorabildim, neden zatüre olmam gerektiğini.
Kadıncağız televizyonda izlemiş, "elektronik aletler radyasyon yayıyor, en çok da bilgisayar radyasyon saçıyor" haberini. 10sn daha gecikirse sürekli radyasyona maruz kalan bünyemin mutasyona uğrayacağını hesap etmiş olacak ki, evi havalandırıp radyasyonu dışarı çıkarmaya çalışıyor kadın. Bir süre çabaladım halama radyasyonun nasıl bir şey olduğunu anlatmak için, beceremedim. Paltoyla devam ettim işime. Kanalın adını da öğrendim ama: Show TV.
Ben şimdi yapacak haber bulamayıp da dünyanın en kıytırık haberini, hayat kurtarıyor gibi yayınlayarak bu yaşlı başlı kadıncağızı telaşa sürükleyen Show TV Ana Haber Bülteni'ne küfretmeyeyim de kime küfredeyim a'dostlar? Ben böyle yayıncılık anlayışının, milleti keriz görüp de eften püften bilgileri basan habercilik anlayışının, içine sıçmayayım da nereye sıçayım? Denizi mi kirleteyim? Lan bak aklıma geldi sinirlendim, lan çok öküzüz ya, vallahi çok öküzüz. Muasır medeniyet böyle mi yetiştirilir lan yavşaklar!
Atatürk'ün yerinde olsam bir yolunu bulur yeryüzüne iner, tek tek sopalarım bunları. Sopalayacağı çok adam vardır gerçi bunlar ilk sırada değil, ama kesin bunları da aradan çıkarırdım.
Laf sopadan açılmışken aklıma geldi. Dün babamla oturuyoruz, Hollow Man oynuyor tv'de. Babam dedi ki; "görünmez olsam ne yapardım biliyor musun?". "Nedir?" diyerek meraklandım. "Bir sopa alır, üzerine allahın sopası yazar, Tayyip mayyip kim varsa dayak arsızı yapardım kameraların önünde."
Saygı duruşunda bulundum sonra.

Cevval diyor ki:
Çocuğunu mal yetiştirme!
Engin Ardıç'ı dövenleri tanıyorsan tebriklerimi ilet!
Kıytırık haberlere prim verme!

Yirmi yılda bir gülerim!

2008-05-06T01:49:00.008+03:00

Andavallılar youtube'a erişimi engellemiş yine. İyice espri konusu olmaya başladı bu durum. Neyse şimdi bu yasağın ne kadar angutça olduğunu anlatıp, zaten etmiş olduğunuz küfürleri buraya yazacak değilim, her üç blogdan biri yarına kadar yapmış olacak onu. "andavallılar" tabiri de bu konudaki tüm fikirlerimi özetlemeye yeter.
Bu yasağın ucu en çok bana dokundu. Lan, hayatımın ilk kısa filmini youtube'a gönderdiğimde engellenir mi youtube. Çok pis bir tesadüf oldu.
Ben de şimdi oturdum metacafe'ye gönderiyorum videoyu, ahanda gönderdim(henüz denetim aşamasında). Filmi sonuna kadar izleyene bir adet Cevval Portakal'ın gerçek ismini öğrenme kiti hediye(lanse edeni döverim). İzleyin işte sonuna kadar kısa zaten, kısa film.
Bu işten de çok keyif aldım. Kafamda kurduğum bir şeylerin birileri tarafından kamera önünde canlandırılmış olması çok hoşuma gitti, zaman zaman tekrarlamayı düşünüyorum. Film bir yarışma için çekildi. Fark ettim ki cennet vatanımda sürekli birileri kısa film yarışması düzenlemekte, hepsine bir senaryo yazar oldum, bu postun gecikmesinin nedenlerinden biri odur. Bu imkanı bana sağladıkları için de Selçuk Atakan ve tüm emeği geçen arkadaşları gözlerinden öperim, burunlarından öperim hatta tiksinmeden.
Youtube yasağı üzerine ekleyeyim; ben şu anda patır patır girebiliyorum siteye. Bir çok proxy sitesi işe yaramıyor, çoğunda youtube'u açsanız bile "Get the latest flash player" uyarısıyla karşılaşıyorsunuz, latest flash playerı getseniz bile sorun çözülmüyor. Bu sitede öyle bir sorunla karşılaşmadım ben. Alttaki boşluğa "www.youtube.com" yazıp basın "browse"a, çiğneyin yasağı. Bir arkadaşıma gönderdim linki, "bende açılmıyor abi!" diye sitem etti. Ama yine de siz bir deneyin, bir şey kaybetmezsiniz. Neden bende açıldı da onda açılmadı, valla hiçbir fikrim yok.
Az önce çiğneyin yasağı dedim, kimse yadırgamadı değil mi? Demek ki neymiş; bir yasağın aptalca olduğunu düşünüyorsanız onu çiğnemekten çekinmiyormuşsunuz, otoritenin konumu da sizi ilgilendirmiyormuş. Kendiniz hakkında bu gerçeği keşfettiyseniz, etrafınızdaki diğer aptalca şeyleri de görebilirsiniz demektir, tebrik ediyorum aydınlandınız.
Konuya madem yasaktan girdik devam edeyim, ülkemin şöyle bir kaderi olduğuna inanıyorum ben: Bu ülkede, ortalama 20 yıllık periyotlarla, zamanında milletçe ne kadar komik şeyler yaptığımızı anlatıp gülüyoruz.
Düşünün bak 20 yıl öncesinin yasaklarını, içine düşülen komik durumları. Yaş 23. Tam 20 yıl önce babam bana Milupa marka mamayı, kokain satın alır gibi alırmış, zira yabancı marka malların satışı yasakmış bu ülkede. Eczaneye girer, kimseye duyurmadan sessizce "milupa bebek maması alacağım" dermiş, eczacı bir süzermiş; polis mi acaba diyerekten, güvenini kazanırsa çıkartırmış mamayı gizli dehlizlerden 5 katı fiyatına. Adam oğluna mama alıyor lan, komik değil mi? Hatta annem beni muayeneye götürdüğünde doktor "neyle besliyorsunuz bunu, ne güzel kilo almış?" diye sormuş da kadıncağız "muhallebi yiyor" diyerek ört bas etmiş bu illegal durumu.
Ondan bir yirmi yıl öncesine gidin; Almanya, Türk işçi alımına başlamış, sene 1961. İşçi alınırken istenen kriterlerden biri de alınan işçinin dişlerinin tam olmasıymış, dişçiler tarihi vurgun yapmış. At alır gibi dişlerine bakarak adam alınmış bu ülkeden, komik mi? Tamam, biliyorum trajikomik.
Eminim ki 1940 senesinde de 1960 yılındaki insanları güldüren bir iki abuk durum yaşanmıştır. Hatta gidin gerilere, ne bileyim Göktürklere kadar gidin, 20 yılda bir kesin olmuştur bir şeyler.
Bu yasaklar da 20 yılın getirisi, hiç merak etmeyin yani. Biraz yaşlanınca şu ülke üzerine anlatacak komik anılarımız olacak. Görmüş geçirmiş insanlar olacağız hepimiz, "youtube haftada bir engellenirdi..." diyerek dinleyenlerimizi şaşırtacağız. Güzel bir şey aslında, her yaptıkları nizami, her uygulamaları akılcıl bir toplum olsaydık bu kadar eğlenemezdik. Mizahtan yoksun kalırdık. Güzel böyle güzel, zaten hikayem film olmuş çok keyifliyim ben.

Cevval diyor ki:
Ne yap et, youtube'a gir!
Sanatı sanatçıyı sev, burunlarından öp!
Göktürkler'e git, bir kısa Winston kap gel!

Hayvanı severim, komşudan ötürü!

2008-05-02T16:17:00.008+03:00

Hayvan severim ben. Çok duyarlı değilim bu konuda ama seviyorum hayvanı. Bu sevginin geçmişi de var. O yüzden zamanda yolculuk yapacağız şimdi.
Ben küçükken tek başıma doğmuşum, ikizim filan yokmuş yani. Aynı ailede benden önce doğan olmadığından kardeşim de yokmuş, benden sonra doğan da olmayınca "tek çocuk" sıfatını kazanmışım. Tek çocuk da ne pis bir sıfattır, sürprizlerle doludur, ürkütür bazen. Sorulur hep tek çocuğa "kardeşin var mı?" diye, "ben tek çocuğum" cevabını alınca göz bebekleri büyür soranın. Başında bir şaşırır, sonra süzer sanki çocuk her an bir pislik yapabilecekmiş gibi. Kırılabilir eşyaları kaldırır ortadan, emin olana kadar göz hapsinde tutar çocuğu. Kardeşsiz büyüyen çocukların şımarık, haylaz, psikopat, seri katil, tazmanya canavarı vs... olabileceği yönünde bir inanış vardı ben küçükken, hala öyle mi bilmiyorum. Bu inanışın üzerine bir de tavsiye edilen; "tek büyüyen çocuğun bencil olmaması için bir ev hayvanı edininiz", fikri vardır. Benim ebeveynlerimin de aklına yatmış olacak ki bu fikir, kediyle büyüttüler beni. 3 yaşımdayken alınan kedi ben 16, kendi 13 yaşına gelene kadar kardeşlik etti bana. Çok da akıllı hayvandı, laftan anlayan hayvan kavramıyla tanıştırdı beni.
Bencil oldum mu, olmadım mı bilmiyorum ama bir süre sonra hayvanı insanlardan çok sever oldum. Komşularımızdan filan daha çok seviyordum kediyi. Çok da haklıydım bence, masum yani hayvan bir hinliği yok ki. Komşu öyle değil, komşu puşt, komşu çakal. Ama kedi zararsız verirsen yiyor, vermezsen yemiyor, çok aç bırakırsan evdeki kuşu yiyebilir tabi. Kedi varken eve bir de kuş alınmıştı o zamanlar, kediye "sakın yeme lan bunu, postalarız seni sokağa" denmişti, o da yememişti, yıllarca dönüp bakmadı bile kafese. Laftan anlamaktan kastım budur, keriz köpek gibi otur denince oturmakla olmaz o laftan anlamak. Yiyorsa neden sonuç ilişkisi üzerine düşünüp değerlendirsin köpek söylenileni, öyle itaat etsin. Kedi nankördür muhabbeti var, alakası yok. Kedi akıllı. Biz bir hayvanın akıllı olması işimize gelmediğinden ona nankör diyoruz. Köpek saf, iki kuru ekmek ver kapından ayrılmaz. Kediye verirsin yer, bakar suratına bekler biraz, bir tane daha vermezsen basar gider, keriz mi kapında beklesin seni. İnsan da aynı, var mı bir kere yemek verip de kapınızda günlerce bekletebileceğiniz insan, yok.
Kedinin köpeğin de sokak kökenlisini daha çok severim ben, varoş hayvandır o. Cins hayvan gibi değildir. Cins hayvanı herkes sever, sevgiye doymuştur. Gelir kafasını okşarsın sallamaz seni, şımarık olur, bütün gün seviyorlar onu senin okşamana mı kaldı. Keriz gibi hissederim kendimi başkasının cins hayvanını severken. Öyle bir durur ki o hayvan, sanki sen onu sevmiyorsun da o sana kafasını okşatmak lütfunda bulunmuş. "köpek mi beni seviyor lan yoksa", diye düşündürür beni. Sokak hayvanı sevgiye daha aç ama, onun kafasını sevince daha çok sevinir o, değerini bilir. Sokak köpekleri öyledir özellikle, bir kere sev eve kadar takip eder. Kedi yavruları da aynıdır, bir kere seversin koşar peşinden. Büyüyünce akıllanıyor ama kediler, öyle bir kuru okşamaya kanmıyor, ihtimalleri pislikleri hesaplıyor, güvenini kazanmak zaman alıyor.
Hayvan severim ama duyarlı değilim demiştim, duyarlılar da bir acaip lan. Sokak hayvanlarını kısırlaştırma kampanyası düzenliyorlar paso. Yani diyorlar ki; biz insan ırkı olarak yeri göğü betonla doldurduk, diğer yaşam formlarına yaşayacak alan bırakmadık, beton sokaklarımızda gezer oldular, yaptığımız eziyet yetmedi, çüklerini tek tek büküp soylarını kurutucaz. Kendi çükünüzü bükün de kediye köpeğe yaşayacak yer kalsın kuntizler. Uzaylılar dünyada yaşayabilmek için gelip, hepimizi tek tek yakalayıp andropoza/menopoza soksa, soyumuzu tüketse, iyi mi olur.
Duyarlılık çok tuhaf bir şey, "sokak köpeklerine barınak sağlansın, bilmem n'apılsın, allaahh allaahh!" diye bir yırtınış var. Lüzumsuz aslında. Elleşmeyin mutlu mutlu yaşıyorlar işte, çöpten filan da olsa yiyor onlar bir şeyler. Çok duyarlıysan arada bir balkondan bir şeyler at aşağıdaki hayvanlara yeter. Ne uğraşıyorsun gariplerle.
Çocukken sokağa alıştırdığım bir sokak köpeği vardı, evden bir şeyler çıkartıp doyuruyordum bunu paso. Zararsız kirli cılız bir hayvandı işte, "Cevval alıştırdı köpeği sokağa..." diye laf yapar oldu puşt komşular. Çocuk aklımla dahi anlamamıştım bu mantığı, alışsın sokağa ne var ki renk oldu işte. Günün birinde yavşak komşulardan teki sopalayıp kovalamıştı hayvanı sokaktan, ciyaklaya ciyaklaya kaçtı hayvan bir daha geri gelmedi. Bir gün okuldan dönerken köpeğin ölüsünü gördüm uzaklarda, araba çarpmıştı herhalde. Belki de bizim çıkmaz sokağımıza alışmış olsa araba çarpmayacaktı diye düşündüm. Şahane beddua ettim komşuya, balkonuna asılı temiz çamaşırlara topak topak çamur atmaya başladım. Çocuk halimle, o temiz masum bünyeyle ettiğim beddua nasıl tuttuysa, kısa bir süre sonra rahatsızlandı kadın, hastanelik oldu. İyi de oldu. Hala için için sevinirim bu duruma, hak'etmişti. Araba çarpıp ölmüş olsa yine üzülmezdim herhalde. İlahi adalet derdim. Dedim! Hastalanınca da dedim ilahi adalet diye. Şimdi büyüdüm ilahiyatı pek mantğım almaz oldu, tutmuyor beddualarım. Böyle başına bir şeyler gelmesini istediğim biri olsa değiştiririm ama fikrimi.

Cevval diyor ki:
Hayvanı sev!
Komşunun hayvan sevenini sev!
Komşunun başını okşama!

Arap olucam ben!

2008-04-28T17:15:00.005+03:00

Aptal olmak çok eğlenceli olurdu bence. Bunu çok akıllı olduğuma emin olduğum için söylemiyorum. Neticede aptal olduğunu düşünen kimse yoktur herhalde. Ama birilerinin aptallığının farkına varabiliyorsam bu onlardan akıllı olduğuma dair bir işaret olabilir. Kimsenin aptallığının farkına varamıyorsanız bu da, kabul etmeseniz de, bir aptal olabileceğinizin işareti olabilir.
Evrenin sırlarını öğrensek belki hepimiz bir anda delirirdik, beynimiz patlar kulaklarımızdan akardı öğrendiğimiz anda. Bilmeden yaşayan ufacık yaratıklar olduğumuzdan beynimiz şeklini koruyor, rahat rahat gezinebiliyoruz ortalıkta. Aptal olmak kötü bir şey olmamalı bu yüzden. Aptal olduğun zaman her sonucun tek bir nedeni var, alternatifler yok. Her şeyi düz ve basit algılıyorsun, en rahatı. Paranoya diye bir şeye yer yok hayatında. Sorunların çözümleri basit, çözemiyorsan da bırak öyle kalsın, nasılsa aptalsın çözücen de ne olacak. Aptallığından faydalanan çok olur ama onların senden faydalandığını anlamayınca yine rahatsın. Ne güzel lan. Bir insan daha mutlu bir hayat süremez herhalde. Daha mutlusunu sürmek için tek gereken arap olmak.
Geçenlerde kahvaltı esnasında izliyorum, hangi kanal, hangi program unuttum işte dünyayı gezen heriflerden bir tanesi Kuveyt'e gitmiş, tanıtıyor ortamı. Ne güzel yaşıyor var ya aptal araplar. Bunlar hiç düşünmeden sadece keyif yapıyorlar, bir yandan yerden para fışkırıyor. Dünya sorunları umurlarında değil, kendilerine ait tüm sorunları da düşünmeden yerden fışkıran parayla çözüyorlar, Akıl yoracak hiçbir şeyleri yok. Almışlar cipleri çölde gezinip duruyorlar. Trafik bile yok lan kaza geçirip ölesin, çölde kullanıyor herif cipi. Ülkede hizmet sektöründe çalışan aptal arap yok, uzaylılar gelmiş komşu ülkelerden onlar hizmet ediyor. Nasıl imrendim var ya, keşke arap olsaydım. "araplardan bir sürü bilgin çıkmıştır tarih boyunca..." diyenlere hatırlatayım; o zamanlar çölden para fışkırmıyordu.
Fakir aptal olmak da güzel ama bu kadar rahat yaşayamaz insan. Bir de bizde fakirlikten ötürü düşünen çok olunca, pervasızca gezinen mutlu aptallar sinir bozuyor. Millet sinirini bunlardan çıkarıyor. Yazık, suçu yok ki onun.
Geçenlerde, kahvaltı ettiğim geçenlerden daha önceki geçenlerde(1 ay geçmiş), 1 Nisan civarında bir mail gelmişti. "Hristiyanlar müslümanları katledip bunu hile günü olarak kutluyor, siz de aptal gibi birbirinize şaka yapıyorsunuz..." şeklinde, 1 Nisan şakası yapmışlığım yoktur. Sabiyken ilkokulda bir kere koku bombası atmıştım sınıfa, onda da tarih tesadüf oldu, başka bir gün aynı materyali ele geçirsem yine atardım. Koku bombası da çok illet bir şeydir, önce sınıf sonra koridor boşaltılmıştı, ben de disipline gitmiştim.
Herneyse, bu mail bir tuhaf geldi bana, hikayeye göre 15. yüzyıl sonlarında Endülüs müslümanlarının son kalesi haçlı ordusu tarafından kuşatılmış, haçlı komutanı müslümanlara "çıkın dışarı, söz bu akşam size bir zarar gelmeyecek" demiş, müslümanlar çıkmış da ertesi gün haçlı komutanı "ben sözümü dün akşam için verdim" diyerek bunları katletmiş. Sonra da hristiyanlar bu günü "hile günü" olarak kutlamaya başlamış.
Bu derece bariz, kıytırık bir kelime oyunu ile böyle büyük bir tarihi katliama imza atılmış olunabileceği pek kafama yatmadı. Tarih tam olarak bilinmezken(15. yüzyıl sonları) nasıl oluyor da 1 Nisan olduğu biliniyor, ayriyetten hangi haçlı komutanı bu. Çok saçma geldi, sırf merakımdan araştırdım:
Endülüs Müslümanlarının son kalesi Gırnata(Granada) 2 Ocak 1492'de düşmüş. Düşüren de haçlı ordusu değil, İspanyol ordusuymuş. Zaten İspanya sınırları içindeki Endülüs Müslümanları için koca bir haçlı ordusunun toplanması kadar saçma bir şey olamazmış.
Sordum Google'a, anında söyledi bana bunları, 5 dakikamı bile almadı. Sonra kızdım bir an "lan aptal adamlar! Bu kadar kolay ulaşılabilir bir bilgi dururken nasıl oluyor da bu maildekileri yiyorsunuz, kodumun malları!" diyerek hayıflandım. Daha sonra yukarıdakileri düşündüm, aptal olmak güzel lan. Araştırdın da ne oldu. Ne güzel aptal olup "pis gavurlar nasıl eziyet ediyorlar bize, hepsi kahpe Bizans'ın torunu!" diyebilecektim. Cüneyt Arkın felsefesiyle algılayacaktım dünyayı, olmadı olamadı. Çok üzüldüm.
1 Nisan'ı merak eden de sorsun Vikipedia'ya

Cevval diyor ki:
Vakit varken aptal ol!
Arap olabiliyorsan, hemen ol!
Abuk subuk mailler gönderip aptalların kafasını bulandırma!

Mimlerden mimlere koşarım!

2008-04-24T03:45:00.008+03:00

AKTARMALI
Bok var... Sabah orada olmam gerekliymiş bik bik bik...
Sabah orada gözleri torba, ağzı kuru, iki kelimeyi bir araya getiremeyen uykulu bir mal proje tanıtacak, bilmiyor mu?. İki gündür uyumamışım.
Son ana iş sıkıştırıp, bir de emir vermeye kalkıyor ya en sinir bozucusu da o. Yanımdaki iğrenç herif de yine horlamaya başladı. Nasıl kötü bir güne başladım yarabbim. Beni hiç uyutmayan üç günlük bir kötü gün. Adam gibi bir yatakta uyanana kadar da devam edecek. Al sana bir dirsek daha, çam yarması! Kapmış zaten cam kenarını.
Susadım lan ben, nerede kaldı bu piç kurusu! Tuşa basalı iki saat oldu. İşin değil mi bu senin, uyuma orada sıpa.
-Buyrun efendim.
-Su alabilir miyim?(heleşükür)
-Hemen getiriyorum.
Yine gidip uyuma da orada.
Bütün otobüs uyuyor mışıl mışıl. Kendimi bildim bileli ne oturur vaziyette, ne de bir vasıta da uyuyamamışımdır. Şu sakallı dingil yana kıvrılmış, bir de öyle mi denesem, belki olur. Salyalarını koltuğa akıta akıta nasıl da uyuyor, pis herif. Eee nerede kaldı bu velet. Bilerek gelmiyor, uyandırdım ya gıcıklığına oyalanıyor orada... Sen uyuzsan ben iki kere uyuzum kuntiz. İşkencelere doyurucam şimdi seni, bekle. Heh geldi.
-Kola var mı?
-Su istemiştiniz.
-Onu az önce istedim, kola var mı?
-Servis iki saat sonra başlayacak efendim.
-Kola var mı yok mu?
-Var ama servi...
-Lan bana ne servisten, bir bardak kola getiricen işte!
-Tamam efendim.
Kolayla gel, kahve istiyicem yanına ahahaha. .. Ananı ananı n'oluyo lan! Nasıl fren koydun öyle! Şöför de mi uyuyor bu otobüste .mınakoyyim yaa!
-Ayy ayy ayy gitti çocuk!
Hassk... Bir bu eksikti be. Çarptık bir şeye ama... Gidelim işte gidelim off ya, inmeyin lan otobüsten gidelim işte, uyumuyor muydunuz siz şerefsizler. Dur bakayım ne olmuş.
Off off bu ne! Sıçtık. Tavşan gibi almış vallahi altına, bisiklet bile yamuk yumuk olmuş. Cidden de çocuk bu. Ne işi var çocuğun bisikletiyle dağda. Yazık.
-Doktor yok mu? Ambülans çağırsın biri!
Ablacım doktorluk hali mi kalmış onun. Öeğğ midem bulandı he, nasıl olmuş bu böyle, şekli değişmiş adeta. Gazete filan örtün lan bare, duyarsız ibneler. Eee ne olacak şimdi...

-Pınar, otobüs kaza yaptı.........Lan yok öyle değil, çocuğa çarptık. Üç saattir ambülans bekliyoruz..........Ne biliyim nerede dağın tepesi işte. En son Afyon'da sucuk ekmek yedim, oralarda bir yerdeyim herhalde...........Sabaha yokum yani ben yetişemem daha, özürlerimi iletirsin..........İyi tamam hadi görüşürüz, şarjım bitiyor, öğlen orada olurum..........Şarj etmeye vakit mi bıraktın!.........Tamam tamam hadi öptüm...........Pınar, sinir kulaklarımdan çıkıyor, delirtme beni, kapa şunu!
Lan boşu boşuna çektiğim çileye bak. Karınla iş arkadaşı olursan böyle olur. Çocuk, senin de ne işin var dağın tepesinde, kendi canından oldun, benim de ömrümden ömür aldın şurada. Hakikaten, ne işi vardı burada bu çocuğun.

Sabah oldu, beş saat geçti ne bitmez çileymiş. Aaa battaniye var lan...
-Pişt muavin.
-Efendim.
-Lazım mı şu battaniye.
-O şöförlerin.
-Lazım değil yani.
-Ama o şöförleri...
-Üzerinde uyuyan olmadığına göre lazım değil, aldım ben onu.
-Ama olmaz...
-Hadi canım hadiii... Çarpmasaydınız çocuğa, otobüs kalkınca geri veririm. Giderken haber verirsin bana, şu ilerde uyuyorum.
Bunların da yeri güzelmiş he, devrilip yatıyorlar yol boyunca. Böyle VIP otobüs yapsalarya işte. Her yolcuya böyle bir mekan ayarlasalar kat kat, verirdik parasını. Neyse darmış uyunmaz burada, hava güzel açık havada daha rahat uyurum döne döne.
-Onu alamazsını...
-Çocuğum bak kızdırma beni, kaptan direksiyonda uyuyordu zaten. İşinden ederim hepinizi. Altüstü battaniyeyi aldık, ne laf yaptın... Yastık mı o? Onu da ver bakiyim.
-Ama...
-Lan kes!
Şu ilerisi iyi gibi, uzak biraz ama olsun daha iyi, düz, çimenlik. Gürültü de yok, doğaya bırakayım kendimi, hehehe.

Ohh temiz hava ne güzel aldı pis elektriği, iyi uyuttu. Gelmedi mi ambülans filan yaa. Oha saat iki! Öğlen olmuş. Bir bakayım duruma, ceset kokmuştur lan bu saate.
Lan lan lan gitmiş! Otobüs yok lan! Piç muavin! Bıraktın lan beni dağın başında, bitiricem olum senin muavinlik kariyerini. N'apıcam lan ben burada. Bir allahın kulu farketmedi mi yokluğumu. Hay .mınakoyyim başıma gelene bak.
Tüü telefonu da açık unuttuk, yemiş bataryayı. Talihime sokayım!

Aha kamyon geliyor, şu otobüse bir yetişeyim, terör estiricem yeminle! Durdu, durdurdum bu sefer.
-Ustam otobüsü kaçırdım, ne tarafa yolculuk?
-Hangi otobüs?
-Muğla Otobüsü.
-Ben de oraya gidiyorum, gel.
-Yakalar mıyız otobüsü?
-Yakalarız yakalarız, yol aynı.
Geliyorum lan muavin, gazabımdan kork!

Yakalayamayız biz otobüsü filan, böyle tıngır tıngır. Biraz daha bekleyip araba mı bulsaydım. Durmuyo ki o ipneler de. Katil tipliyiz sanki. Ohoo 2 saat geçti, varmıştır onlar. Bulucam olum seni muavin.
-Abi yük ne?
-Portakal.
-Bu mevsimde?
-Sera portakal.
-Tatsız olur be abi.
-Tatlı tatlı.
Bunda da ne muhabbet varmış, doyum olmadı. Pınar, önce muavinin sonra senin ağzına sıçıcam. Ne işlere soktun beni.

-Birader şurada bir yere uğrayalım, oradan devam ederiz.
-Abi otobüs?
-Yakalarız yakalarız. Mal bırakıcam bir yere.
.arraaamı yakalarız.

Ev lan burası bildiğimiz, dağ evi. Buraya mal mı bırakılır. Gitti gelmedi dallama. Karnım da acıktı. Yemek mi yiyor yoksa bu içeride. Mal filan indiren de yok. Bana ayak yaptı, karnını doyuruyor çakal. İnsan bir sorar, yer misin diye. Çok acıktım lan ben. Eee sen içeride tıkınıyorsan, ben de senin portakalları yerim. Karın doyurmaz ama olsun bakalım tatlı mıymış portakallar cidden, hehehe İnip bakayım ben şu kasaya.
Nasıl açılıyor ki bu. Alengirli işmiş. Yanlardan raptiyelemişler muşambayı. Dört-beş tanesini söksem anlaşılmaz, aradan kol geçer. Heh oldu. kasa kasa portakal, hehehe.
Bu ne lan? Ayak lan bu! Biri var içeride, dur bakayım sökelim şunları iyice. Kadın bacağı, oha! Jartiyerli. Kadın var içeride. Uyuyor galiba... Hassk... Gerisi yok lan! Hass..
-Ne arıyosun birader? GÜP!

"Jeepers creepers. Where'd ya get them peepers . Jeepers creepers. Where' ya get those eyes..."
-Hilmi... ... adamı nered... buldun.
-Otobüsü kaçırmı....... otostop çeki.... ben de.
"Golly gee. When you turn them heaters on..."
-Otobüs..... çok sakat old.... Nasıl aldınız heps....
"Woe is me. Got the put my cheaters on..." Of başım!
-Dün kaçan çocuğa çarpmış otobüs, önce şöförle muavini aldık. Yakup giydi şöförün ceketini, çiftliğe götürdü onları. Çocuğun organlar ezilmiş ama, gömdük onu orada. Çiftlikten yakılacakları getirirken, buna rastladım. Nasıl olduysa otobüsteymiş. Görmemişiz, kalmış orada.
-Gerizekalılar! Otobüs bildirmiştir kazayı, ararlar. Bunları halledip gidiyoruz. Neyse güzel para kaldırdık, son vurgun bu olsun. Öldü di mi o ?
"Where did ya get them there eyes..."
-Akıttım abi pekmezini. Napıcaz, götüreyim mi çiftliğe.
-Boşver o eksik kalsın, parçalar yakarız bunlarla birlikte.
Of başım, neyle vurduysa itoğlu it! Kanıyo başım. Allah'ım nasıl kabus bu. Film karesi gibi. Ölücem lan! Oğlum Mesut kaç buradan sonun geldi. Pınar ağzına sıçayım Pınar... Öldürecekler lan beni. Parça parça adam yakıyorlar lan burada. Yaşadığımı anlarlarsa sıçtım demektir. Çaktırma, kımıldama...
-Tamam abi, ben bi çöydüreyim sonra parçalarız.
"You're looking' sweel, dolly. I can tell, dolly."
Orsbuçocuğğ sanat yapıyor sanki, pikaptan müzik dinliyor bir yandan. Kodumn psikopatı. Kamyoncu ayısı tuvalette, kaçacaksam şimdi kaçarım anca. Bir anda koşmaya başlasam. Off başım çatlayacak! Kaçsam yakalar bunlar. Kapı da arkasında şerefsizin. Yerimden kalkabilir miyim, onu da bilmiyorum. Arkasını döndü Mesut, yap bir şeyler. Odun gibi kol bacak atıyor herif ateşe! Balta var diğer tarafta, ulaşabilir miyim? Yanık et koktu. Nereye düştüm ben böyle! Cehennemin prototipi! Pikap?
"One of your old favorite songs from way back when..."
Döndü arkasını. Al pikapı göm kafasına Mesut. Yap şunu kurtar kendini, heh şöyle sessiz sedasız kalk yerinden, usulca, sezdirmeden...
"Dolly'll never go away agaaaiiiinnn...." POT!
Fırına girdi kodumun zebanisi!
-Aaaağğğğ HİLMİİ!
Biraz da sen yan göt seni...
-Abii?
Balta benimdir.

-Hilmi, n'apıyorsun yavrum sen tuvalet fırçasıyla dikildin karşıma? Adam mı öldüreceksin elindekiyle, he? Hilmi'cim. Götün de açıkta kalmış. Bende balta var Hilmi. Yaklaş Hilmi. Kaçma canım, kaçmaa...
ZFANK!

-Alo Pınar............Hattı arkadaşımın telefonuna taktım..........Onu diyecektim, geliyorum ben birazdan...........Gürültü mü? Kamyon gürültüsü o. Kamyon geçiyor yanımdan...........Pınar ben seni balayımızda Avrupa'ya götürmüş müydüm?...........Eşşeklik etmişim o zaman, topla sen eşyalarını, Paris'e ilk uçağa iki bilet al...........Ciddiyim canım, hadi sen topla bavulunu, veya siktiret toplama yenilerini alırız Paris'den..............Hadi yavrum ben de seni seviyorum..........Evet canım ciddiyim...........Venediğe geçeriz oradan, evet ciddiyim.............Yaa Pınar, delirtme beni başım ağrıyor zaten. Uçak bileti al işte Paris'e, kapa şunu!
Organ işinde de ne para varmış. Pheyy gani gani...
-Happy End-

Pek değerli ve saygıdeğer blog insanı sayın Buzcevheri şahane bir mim dalgası başlatmış. Bize beş kelime vermiş, demiş ki bu kelimeleri kullanarak hikaye yazınız, biz de okuyalım. Ben de öyle yaptım. Kelimelerim; Pikap, raptiye, jartiyer, bisiklet ve tuvalet fırçasıydı. Beşini de çaktırmadan kullandım hikayede.
Dalga yeni başladı, bolca paslayayım da yayıldıkça yayılsın.
Kasımpatı: Diş, bardak, yelpaze, ızgara, mendil.
Okyanustaki Rüzgar: Meşale, böcek, zımpara, macun, yeşil.
Pudra: Pudra, ruj, poster, ışık, toprak.
Devrim: Çakmak, hoparlör, rüzgar, afacan, çarşaf.
KacMeE: Sifon, tarak, vinç, yelek, bayrak.

Cevval demiyor ki: Yazmak zorundasınız!

Hacca git! Köşe ol!

2008-04-21T05:09:00.008+03:00

Pazar sabahları ekmek ve gazete aldığım bir hacı bakkalım var burada. Eve yakın olan bakkaliyede gazete bulunmadığı için Pazar sabahları hacı bakkaliyeye yürüyorum. "Kalliye", isim gibi lan.
Eğer ben Pazar sabahı kahvaltı yapıyorsam ya sabahlamış ya da aşırı alkolden uyuyamamışım demektir. Dolayısıyla da mal oluyorum o saatlerde, kafam çok yavaş çalışıyor. İki haneli sayıları rahatlıkla kafasından çarpabilen ve altı haneli sayıları kısa sürede toplayıp çıkartabilen ben ile sadece Pazar sabahları karşılaşan bu adam, beni yarım akıllı bir şaşkın sanıyor. Para hesaplarını bile bile zorlaştırıyor ki iyice mallaşayım karşısında. Bütün para verdiysem yanına bozuk istiyor ki hesap zorlaşsın. Bazen “unuttuğun bir şey var mı?” diye sesleniyor arkamdan. Beynim bir anda durup, ağzımdan salyalar akıtarak tek bir noktaya bakmaya başladığımda(abarttım) binbeşyüzkırkaltıncı kez okulumu ve bölümümü soruyor.
Çok kötü yer etti bu durum bende. Bir ara, dinç olduğum saatlerde gidip üç torba alışveriş yapacağım bu adamdan. Alırken fiyatları toplayıp trink diye hesaplayacağım kafamdan meblağayı, net rakam belirterek tam para uzatacağım hemen. Sonra o oturup tek tek hesap makinesinde toplayacak aldıklarımı, şaşırıp kafasını kaldıracak, bakacak suratıma. O esnada “yaaa hacıııı!!!” diyerek sakallı suratından makas almamak için zor tutacağım kendimi. Rüya gibi…
Bir de bu adamla iyi niyet kargaşası yaşıyoruz. Alışveriş bitiminde ben “iyi günler” dediğim anda o “hayırlı günlerrr!” şeklinde yapıştırıyor cevabı. “iyi değil lan hayırlısı lazım bana!” dercesine. İstisnasız her seferinde yaşanıyor bu diyalog.
Her mahallede var galiba bir hacı bakkal. Tuhaftır, gıda sektörü ve özellikle de ticaret ile yakından ilgili dindar insanlar. Yahudiler de öyle mesela, muhteşem ticaret adamları. Böyle böyle dünyanın ırzına geçtiler, o derece başarılılar yani bu alanda. "Coca Cola'nın formülünü bulan adam, eczacı John S. Pemberton, kolayı hazım şurubu adıyla satıyormuş da, bir yahudi 100$'a şişeleme hakkını almış, Pemberton sefalet içinde ölmüş" diye bir rivayet vardır, bilmem aslı mevcut mu.
İnsanları dine ve ticarete elverişli kılan bir gen var sanki. Ek bilgi; Araştırdım, bizim ekmeklerin üzerinde tek çizgi var ya, Avrupa'da yapılan ekmeklerde 3 çizgi varmış. Zamanında öyleymiş yani, ekmeğin tek standart şekli olduğu dönemlerde. Hani bizdeki Allah birdir hesabı, onlarınki baba-oğul-kutsal ruh muhabbeti. Fırıncılar kökten dinciymiş tarihe bakınca, yaptıkları ekmeğe dini şifrelemek için kafa yormuşlar.
Türk filmlerinde de vardır hep bir "namussuz hacı bakkal" klişesi. Hacı deyince insanın aklına genelde nur yüz, ak sakal gelir. Yanına "bakkal" getirilince şekil biraz değişir, nur yüze pis bir sırıtış eklenir, çenenin altında ovuşturulan eller görüntüye girer, tuttuğunu geçiren, fahiş fiyatı sokuşturan bir adam canlanır kafalarda. Neden ki acaba. Hani namussuzluğun hacılıkla bir bağlantısı yok tabi ki, namussuz mormon, namussuz aborjin, namussuz oompa-loompa, namussuz half elf... olabileceği gibi hacı da olur neden olmasın. Ama bakkalın daima hacı oluşu ilginç. Hani kutsal mekanları gezerken böyle bir misyon ediniyor sanki insanlar. İlahi bir kuvvet dürtüyor oradayken, bakkal ol!
Bu arada hacı bakkalın bu bilgiye ulaşma ihtimali düşük olduğu için bir itirafta bulunayım.: Dükkanın dışına astığı "Saadet Partisi hede hödö daveti..." ilanlarını yıllardır söken benim. Aynı zamanda seçim dönemi boyunca ampul baskılı bez bayrakları, gece karşılaştıkça, direklerden aşağı alan da benim. Buram buram anarşi koktu. Bir iki vukuatım daha var ama onlar cidden suç, para cezası var, bana kalsın. hehehe

Cevval diyor ki:
Hacının işsizi cennetliktir!
Hacı teyzelerin dükkan açması yasaktır!
Yahudiler anasının gözüdür!

Sesi güzele saygı duyarım!

2008-04-16T03:00:00.017+03:00

Ters Meditasyon mimlemiş beni, demiş ki: Cevval saygı duyduğun 3 kadın kişi hakkında yazıver. Yaz bir şeyler içinde hatunuzadelerin isimleri geçsin, o da makbul demiş. Demiş.
Tam ne yazsam, kime kaydırsam diye düşünüyordum ben de, isabet oldu. Gerçi bu mim ile kimseye kaydıramam herhalde. En son bir blogda, sadece "neheloğlüyör!!!" diyerek kazanacağı 65.000 YTL'yi beğenmeyen bir yurdum ayısına laf sokuşturdum, bugünlük onunla idare edicem artık. Cidden tiksiniyorum o heriften, küfredebileceğim tüm nitelikler nasıl bir adamda toplanabilmiş bilmiyorum...
Neyse mim konumuzun dışına çıkmayayım daha fazla. Efendim, ilkin ben Julliette Lewis'e pek saygı duyarım(1 dk(standart)). Kendilerine Natural Born Killers filmi ile saygı duymaya başlamıştım, sonrasında her görüşümde saygı duyar oldum. Kanımca dünyanın en etkileyici ses tonuna sahip ve en güzel "Fuck Youuu!!!" diyebilen kadınıdır. Şahane de bir oyuncudur, on parmağında on marifet, üzerine gayet de marjinal bir kimsedir. Kickbox benzeri, kanlı canlı kim kimi döver turnuvalarını hep ön sıralarda izler.
En son Juliette and The Licks oldu, biraz hafif bir grup sanki, Blondie ayarında ama yine de Juliette'nin sesi şahanedir. Çok iyi bir insan Julliette.
Bir diğer saygı duyulası insan da Tarja Turunen'dir bence. O kim? Nightwish'in eski solisti. Onun da sesi çok güzeldir. Bildiğin sopranodur zaten. Şimdi kendi solo albümlerini çıkarmaktadır.
Yazarken farkettim; bende bir ses takıntısı var sanki. Sesi güzel olana otomatikman saygı duyuyorum. Yakından tanımam Tarja'yı, belki de geçimsizin, çaçaronun, kaprislinin önde gideni ne bilicen. Ama işte sesi güzel ya uzaktan hoş geliyor. Saygı duyuyorum o yüzden. Kıllandım he şimdi... Lan bu da pek öyle kaprisli bir insan havasında değil, gayet sevimli durmakta ama... Adaya alacağım üçüncü kişi için Doro Pesch diyecektim vazgeçtim, vallahi gözüm korktu assolist tayfasından. Tanımadan etmeden, sakata gelmeyelim.
Kendimden de utandım şimdi he. Aklıma ilk gelenleri yazayım dedim, sürekli aklıma sesi güzeller, kendi güzeller geliyor. Halbuki Ella Fitzgerald vardır en saygı duyulası. Jazzın kraliçesi olmuş., jazzın kraliçesi olarak da ölmüş, Hanımefendiliğine dünya şahit olmuş. Ayriyetten ses de ses yani. Saygı duyacaksan ona duy di mi. Huyu suyu belli olmayan karılara ne musallat oluyorsun yok marjinal, yok soprano filan diye. Kendime yakıştıramadım ben bunu.
Lan fetişist miyim neyim, kendimle ilgili gerçekleri farkeder oldum bir anda. Hep sesi güzellere gider olmuş benim gönlüm. Arada bir yazar çizer olsun, ne bileyim heykeltraş olsun onu takdir et, hep müzik sanki hayatımız. Kendi sesimden de tiksinirim, onunla ilgili bir bilinçaltı hareketi midir anlamış değilim.
O nedenle son hakkımı kız arkadaşımdan yana kullanıyorum. Onu alıyorum adaya, ehm öhm saygı duyuyorum yani kendisine. Huyu suyu belli en azından, insan yakından tanımadığı insana kolay kolay saygı duyamıyor. Kız arkadaş öyle değil ama, en yürekten saygı duyulası odur. Tüm eziyetlerime katlanabilmiş, benim gibi bir dengesizin her abuk subuk hareketini hoş görebilmiş yüce bir zatdır. Bildiğinden şaşmayacaksın. Hem onun kendi de, sesi de güzel.
Mimin kuralları arasında "ismin geçmesi" vardı ama ben ki şu bloga kendi ismimi bir kere dahi yazmamışım, kız arkadaşımın adını soyadını hiç yazmam.
Benim gerçek adımı "Cevval Portakal" sanan gringolara da selam ederim. Biraz Kubrick izleyin derim. Kadın olsa ilk Kubrick'e saygı duyardım. Bu arada hiç başarılı kadın yönetmen yok bilmem farkettiniz mi? Hatta kadın yönetmen yok lan ortalıkta, alla alla çok enteresan he.
Bu mimi gönderdiğim ademoğulları da Zehirli Örümcek, Mae Blog ve Tekmetokat.

Cevval diyor ki:
Uzaktan fazla saygı duyma!
Kadınsan yönetmen ol! Bir dene en azından, renk olsun!
"A Clockwork Orange" bir Stanley Kubrick filmidir!

Tanınmaya değerse tanıtırım!

2008-04-12T19:50:00.009+03:00

Benim işim değil ama grup tanıtıcam şimdi size. Aslında genelde blogculuk bu şekilde yapılıyor, ilginç bir şeyler bulup bulduğunu tanıtarak yapılıyor ama ben pek alışmamışım. Bu şekilde bloglarda tanıtılan çoğu şeyi önceden tanımış oluyorum genelde, ben bir şey tanıtınca da onu önceden birilerinin zaten biliyor olabileceğini düşünüyorum, tanıtmıyorum. Belki de ben herşeyi biliyorum o yüzden bana öyle geliyor. Neyse işte Diablo Swing Orchestra diye grup buldum, ben yeni tanıdım, ben yeni tanıdığıma göre önceden tanımış olan da azdır herhalde. İsveç'in böğründen fırlamış bu grup. Swing metal yapıyorlar. Haggard, Epica vb... gruplar ile kulağımız symphonic metale biraz alışmıştı ama swing metal bambaşka bir şeymiş, şiddetle tavsiye ediyorum, metal kelimesi korkutmasın, çok eğlenceliler. The Butcher's Ballroom albümünü buradan indirebilirsiniz. İndirin güzel bir şey, kotalılar kotasına kıysın, kotasızlar saniye kaybetmesin.
Verdiğim linki ispanyolca bir blogdan buldum, bu konuda da bir tavsiyede bulunayım; eğer bir albüm arıyorsanız Google'da aratırken yanına "descarga" yazın. Download manasına geliyor bu kelime, uploadı çok seviyor galiba ispanyol vatandaşları, sırrını çözebilmiş değilim ama aradığım herşeyi buldum bu yöntemle. Mesela yukarıdaki linke ulaşmak için yaptığım arama, çıkan ilk sonuç albümün indirilebildiği sonuç.
Grubu da Audiosurf oyunu sayesinde buldum, oyunu daha eğlenceli hale getirecek parçalar arıyordum. Geçenlerde Profesör tanıtmıştı bu oyunu, müptelası oldum, sabah akşam rekora koşuyorum, onu da ekstradan tanıtma gereği duymaksızın tavsiye ediyorum. 300mb bir şey, indirin onu da, değer. Önce steam programını indirmeniz gerekli ama. Programı indirin, sonra oyunu indirin, ardından buraya geri dönün, bunu indirin steam klasörü içinde açıp çalıştırın. Yoksa oyun, 4 parçadan sonrasını oynatmıyor, demo bitti şimdi bize para ver diyor. Para bürümüş şerefsizlerin gözünü! Önce alıştırıp sonra bir anda kesiyorlar ki ağzından salyalar akarken düşüneme, trink çıkar parayı. Güzel oyun yapmışlar ama çok şerefsiz bunlar. Çıkarcı, içten pazarlıklı itler bunlar hep. Hiç sevmem ben böyle insanları. Ya oyun yapar ya da GSM şirketlerine çalışır bunlar, faturanızı şişirmek, kontörünüzü bitirmek için katakulli çevirirler. "AYDA 1000 DAKİKA BEDAVA!!!" diye mesaj yollayıp, sonradan "sadece ayın ilk 5 dakikası" diyenler hep bunlardır, namussuzlar şebekesidir bunlar. Oyun harika ama.
Bu oyunlara crack hazırlayanlar insanlık dostudur bence, çok iyi niyetli insanlardır onlar. Mesela oyunu yapan bu cibiliyetsizler uğraşır, didinir, güzel bir şey yapar. Hem takdir bekler hem de paranı isterler, paranı almak için örnekteki gibi alengirli yollara başvururlar. Halbuki oyuna crack hazırlayan insan öyle değildir. O takdir beklemez, sırf sizin paranız cebinizde kalsın diye uğraşır, yapar, adam ayırt etmeksizin herkese dağıtır, bir kenara çekilir, adını duyan olmaz. Sırf iyi niyetinden yapar, karşılıksız. Çok iyi insandır o. İnsanlara iyilik yapmış olmak için yapar ne yapıyorsa. Yaptığı iyilikten haz duyan insandır o. Gerekli teknik bilgiye sahip olsam ben de yaparım, gurur duyarım kendimle.
Neyse, eğer yandaki ankete oy vermiş ve sözünde durabilmiş isen aldığın sonuç bu olacaktır, çok eğleneceksindir, yalnız saatlerine şevk katacaksındır. Şevki.
İşte ben bu yüzden tanıtmıyorum bir şey, hemen bitiyor. Kısa olur böyle olmaz yani. İnsanlar "lan haftada bir yazıyorsun zaten, onu da iki kıçıkırınk linkle aradan çıkarmışsın..." derler. Olmaz yani öyle. Linkler güzel ama yine de olmaz. Hergün bir şey tanıtsam olur da haftada bir olmaz, sonra böyle uzattıkça uzatırım işte o olur. İstesem yaparım yani, çok geniş playlistim var benim. Benim bile henüz bir kere dinleme fırsatı bulamadığım gruplar var listemde. O kadar geniş. Her gün bir grup tanıtır, albüm linkini veririm buradan. Şu anda Fatima Spar und die Freedom Fries dinliyorum, bilen var mı, anca iki kişi çıkar aranızdan. Çok güzel grup, var albümü bende ama tanıtmıyorum. Emilia Almazan çalmaya başladı şimdi, ilk defa dinliyorum... Aaa güzelmiş lan...

Cevval diyor ki:
Crack yapabiliyorsan yap, insanlığa hizmetin olsun!
İş yapıp para istemeyen adamı gözünden öperim!
İstesem dünyayı evinize getiririm!

Gerekirse küfür de ederim!

2008-04-09T01:26:00.008+03:00

Siqtir.com bir mim dalgası başlatmış, oradan pek muhterem değerli blogger sayın Deli Profesör hocamıza uğramış bu dalga, oradan da bana gelmiş. Sorulara geçeyim, sorular eşliğinde kendime bir iki konu bulayım, soruların kısa cevaplarını uzattıkça uzatayım. İnişe geçiyorum.

-Dünyada en nefret ettiğin , ~~hay a… dediğin~~, içinden hergün sövdüğün şeyler nedir?

Sevgili kankalarına hergün küfrederim ben!
Yaa beklemiyodunuz di mi? Aslında sol paçasındaki fermuarı koptuğu için bol kalan paça kısmı sürekli ayağımın altına giren eşofmanıma da çok küfrettim son günlerde. Her gün en az bir kez hay amuğagoyyim... demişimdim ben bu paçaya ama sevgili kankalarına belirli periyodlarda daha sık demişimdir. Demiş inc.
Sevgili kankaları ikiye ayrılır; hemcinsiniz olanlar ve olmayanlar, hemcinsiniz olmayan sevgili kankaları genellikle sevgilinizin hemcinsidir. Durum böyle ise fazla korkmanın lüzumu yoktur, iyi geçinirsiniz sorun kalmaz. Bayan olanlardan bazıları çok çaçaron olur, canından çok sevdiği kankasına daha hayırlı bir kısmet bulup(bulduğu hayırlı kısmet de genellikle diğer kankalarından biridir, kanka olmayı çok sever bunlar) sizi baltalayabilirler.
Hemcinsiniz sevgili kankaları ise başa gelebilecek en kötüsüdür. Hiç haz'etmem ben bunlardan, aklıma geldikçe küfrederim ben bunlara. Çok kızarsam direkt şahsa, mutlu bir günümdeysem alayına birden küfrederim.
Bu duygusal, içten pazarlıklı lavuklar hep üçüncü kişi olarak yanınızda bulunmaya çalışırlar, lan sigigit ne dolaşıyon yanımızda amuğagodumn! Bunlarla iyi geçinirsin cesaret alırlar daha fazla kızdırırlar sizi, yanınızda iyice laubali olurlar sevgilinizle, elleri kolları rahat durmaz. Kötü geçirirsin baltalarlar, aranızı açarlar("kötü geçirirsin"de herhangi bir yazım hatası yoktur, "baltalarlar" mecazidir). Düşününce sevilecek hiçbir tarafları yoktur, sizden önce de sevgilinizin yanında bulunmuşlardır, hatta puştluğuna hep sizin olmadığınız maziden muhabbet açarlar ki öyle mal gibi kalasınız bir kenarda. Ve bilirsiniz ki en az sizin kadar, bazen de sizden daha fazla ilgilidirler sevgilinizle. Sevgiliniz de en az size olduğu kadar ilgisine ilgiyle karşılık vermektedir. Ağlanılacak omuza sahiptir hep bu dümbükler. İstemediğinizi belirtseniz olmaz, özellikle bayan kişiler çok düşkündürler bu yavuşak takımına, size karşı savunmaktan çekinmezler. Bunlar hep kendine güveni olmayan, istediğini söyleyemeyen, içinde fırtınalar kopan dingillerdir. Yıllar önce gözüne kestirdiğini yeme çabasına girmiş, o işlerin adamı/kadını olmadıklarını anlayınca kanka sıfatıyla sürekli karşı cinsle irtibatta olmayı benimsemişlerdir. Dikkat edin, asla bir okey takımı oluşturamazsınız bu itoğluit yanınızdayken, hep tek başınadır bu modeller.
Ben olmam hiç bir kızın kankası, niye olayım ki. Arkadaş olurum, sürekli görüştüğün için yakından tanırım o başka. Ama kankası olmam. Çok adice bir şeydir böyle kanka olmak, hormonlarını zaptedebildiğini söylemektesindir bu konumdayken, bunu söylemek de Shaolin rahibi olduğunu söylemek gibi bir şeydir. Sevdicek de farkındadır bu durumun ama işine geldiği için umursamaz. Sinsi pezevenkler! Döveceksin bunları! Ağızlarında odun kıracaksın bunların!
Dipnot: Sevdiceğim boşuna işkillenmesin, ipuçlarını takip ettiğinde farkedecektir ki aramızda böyle küfredeceğim bir kanka zaten yok. Ben genele konuştum, gözlemlerimi belirttim, tecrübelerimden yola çıktım. Kendime göre küfredilecek insan modellerinin en ileri gelenine kaydırdım. Kaydırmam da lazımdı, mimin konsepti bu. Yapacak bir şey yok.

-Bu blog dünyasında sevmediğin, ~~bu dallama da olmasa.. dediğin~~ , hakkında kötü şeyler düşündüğün insan var mıdır? { ismi lazım değil. evet veya hayır.}

Aslında öyle çok tiksindiğim bir zat yok ortalarda, ee tiksinmek için bir neden de yok. Ancak bazı insanları görüp de tasvip etmediğim, "bu da pek bir dallamaymış" dediğim görülmüştür bu diyarlarda. Onun da blog dünyasıyla çok alakası yok. Seveceğim insan vardır, sevmeyeceğim insan vardır, vayyy ökküüzz vaayyyy... diyeceğim insan vardır.

-Çok küfür eder misin? Yeri geldiğinde Fak Diz Layf! diyebilir misin, yoksa hepimizz kardeşiz.. bu kavga ne diye.. mi?

Amuğabilegorum. Mesela üst satırları yazarken monitöre konmaya çalışan bir sivrisineği muhteşem reflekslerim sayesinde yakaladım, elimi açıp iki parmağım arasında ezilmiş sineğe baktım ve "daha yaz gelmedi rroossppuuu çocuğğğuee!" dedim. Kurmuyorum gerçekten az önce oldu bu.

-Küfürlü bir blog gördüğünde ne yaparsın?~~Koş Kızz X , Küfür etmiş mi dersin ?~~ Girmeye devam eder misin yoksa annene mi söylersin ?

Küfürlü blog küfürsüz blog diye ayırt etmem ben. Blog blogdur, güzel blog vardır, skindirik blog vardır benim için.

Bu soruları nasıl buldun ? ~~Bu ne a.. ?~~ Çok mu gereksiz.. tamam sus lan.

Gerekli soru gereksiz soru yoktur benim için... hehehehe. Küfürlü blog gördüğünde ne yaparsın... sorusu biraz zorlama olmuş sanki, ama kalanlar iyi yani. Ben bunları zaten günün birinde anlatacaktım, sorular vesile oldu, işimi kolaylaştırdı. Teşekkür ederim... etmem, konsepte aykırı hadisiie!! See ya.
Niyet ettim niyet eyledim bu mimi Ruh Öküzü(az önce buldum güzel),Zehirli Örümcek ve Ters Meditasyon'a göndermeye.

Cevval diyor ki:
Küfür sana edilmedikçe tepki verme!
Küfür sana edilirse şiddetli tepki ver!
Kimsenin sevgilisiyle kanka olma, küfür yersin!

Reyting deccaldir!

2008-04-05T02:20:00.009+03:00

Ben normalde bir hafta geçmeden yazmam bloga, üşenirim, alıştırırım okuyanı bu ağır tempoya ama son zamanlarda dünya beni şaşırtır bir hal aldı, yazmadan edemedim. Mesela dün gördüm, televizyonda "hayatınızı kaç paraya skertirsiniz?" diye yarışma programı var. Reha sunuyor, hani Reha'nın acaipliklerine yıllar boyu şahit olduk farkındayım ama sadece sunucu Reha. Bu yarışmayı düşünmüş, hazırlamış, projeye imzasını atmış en az 10 şuursuz ibiş vardır. Nası bir şey lan bu, olur mu hiç! İzlemeyenlere biraz açıklayayım; şimdi herifin tekini yalan makinasına bağlıyorlar, sonra yakın çevresi huzurunda kritik sorular soruyorlar ve yalan söylememesini şart koşuyorlar. Soruların kritiklik derecesi de fiyat ile doğru orantılı, yuva yıkma ihtimali daha yüksek, sizi ele güne iyice rezil kepaze edecek sorular daha pahalı. Dün izlerken şahit oldum, herifin tekine karısının karşısında "eski sevgiliniz gelip verse, bir posta atar mıydınız?" ayarında bir soru sordular. Adam yırttı gerçi, yapmazdım filan dedi, makina da doğruladı. Tersi olsaydı, adamın %40 vergi kesimiyle eline ulaşacak 5 bin ytl için boşanması gerekecekti herhalde(eşinde gördüm o potansiyeli). Bu yarışma cinayetle biter, Reha'yı vururlarsa zarardan kar edilir. Monty Python'un "Blackmail" diye bir skeçi vardır, bilen bilir, bilmeyen izler öğrenir, ingilizcesi yetersiz kalan da yapacak bir şey bulamaz. Bu reyting manyaklığının sonu skeçi gerçek kılacak, Monty Python'un elini(yedisini tek tek, mezardakiler dahil) bir kez daha öptürtecek gibi geliyor bana.
Bir de hep Biyo'da görürdüm "Gugıl aramaları" diye. Bir an benim de aklıma gelmişti bunu yapmak, taklit olmaktan kaçındım sonra vazgeçtim. Ancak dünya üzerinde öyle enteresan insanlar, çalışma şekli hiçbir mantığa oturtulamaz beyinler var beni afallatan. Mesela "spesiyal porno" arayan bir insanın gerçek olduğunu öğrendim ben az önce, Google Analytics'i kurcalarken. "göt ve sik birleşince ne olur" diye soran arkadaş da hayli şaşırtıcı, kendisine çocuk olamayacağının garantisini verebilirim.
"götü büyük orta yaşlı bayanlar" arayan arkadaşa semt pazarını tavsiye etmeden geçemeyeceğim.
"msnde webcam seks tespit edilir mi" diye soran da var Google'a, babası odaya girmedikçe tespit edilemez. Cidden var yani bunları aratanlar, bunları aratıp benim blogumda cevap aramış olmaları tüğlerimi ürpertiyor ama var oluşları daha büyük bir korku kaynağı.
Neyse ben hazırlanıp çıktım, burada yarım bırakıyorum. Şansım yaver giderse Alpay Erdem'i izliyicem. İzlenimlerimi gelince aktarırım öyle bitiririz bu postu.

******************* (aradan günler geçtiğini ifade eden yıldız kümesi)

Şansım yaver gitti izledim Alpay'ı. Kargart'da sahne aldı bu Cumartesi. O akşam evime dönüp izlenimlerimi aktardıktan sonra yazıyı yayınlamış olmayı planlıyordum ama haftasonum tahminimden daha hareketli geçtiği için mümkün olamadı. Böylece yazının başında dile getirdiğim güncelleme hızına erişemedim, neyse farketmez.
Alpay iyiydi iyi olmasına da benim kafamdaki Alpay gibi değildi. Benim gidip de karşılaşacağımı düşündüğüm Alpay, Top Canavarı, Hasta Ruh İsmail ve Karışan karışımı bir şeydi. Her an "rrooossppuu çoccuğğğuu!" diyerek cebinden beyzbol sopası çıkartabilecek kıvamda bir adam görmeyi bekliyordum ben. Biraz deli agresif, takıntılı, lafını esirgemez, cinayete meyilli bir Alpay Erdem'in hayalini kurmuştum. Düşüncemin aksine daha aklıselim, daha mülayim bir Alpay ile karşılaştım, en azından alnında boynunda filan bir damarı olaydı o da olurdu yani. Yıllardır sadece yazdıklarını çizdiklerini takip ettiğiniz bir adamı kafanızda çok farklı canlandırıyorsunuz, o açıdan sükut-u hayale uğradım. Köşelerini yazarken gösterdiği cesareti bence insanların karşısında konuşurken de gösterebilmesi gerekirdi. Zamanında, Pis Muhabbetler Serisi'nde "amık" küfürünü en hayvani tespitlerle açıklamış birinin, "sikik diye bir küfür var bildiniz mi? İşte amık onun tam tersi" demesi biraz yavan kaldı, biz yıllardır ima eden değil, direkt söyleyebilen Alpay'ı okuduk. Biz kimiz bilmiyorum, benim gibi düşünen bir kişi daha çıkarsa biz, biz olucaz.
Hee tabi bunlar gösteri kötüydü demek değil, gayet güzeldi. Tavsiye ederim, Old City Comedy Club'da ve her ay Kargart'da izleyebilirsiniz, arada bir farklı şehirlere de uğramakta kendileri.
Lan millet günde 3 yazı yayınlıyor, arı gibi çalışıyor. Ben 3 günde bir yazıyı anca bitirdim, daha da bitmiş değil. Ben buna şimdi başlık düşünücem, güzel bir resim bulucam kesicem biçicem ona konuşma baloncuğu ekliyicem. Acaba ben ne öğütledim bu yazıda, ne diyorum lan, ne çeşit bir dengesizim, diye düşünüp buyruk yazıcam alta. Bakarsın uykum gelir, üşenirim onu da yarına bırakırım hiç belli olmaz. Zor iş hee valla zor iş, gözümde büyüdü şimdi hee... hedeyde.

***************

Üşendim, yattım uyudum ben Pazartesi oldu. Ciddi ciddi 3 gün oldu. Hayat zor lan, vallahi zor yazayım da bitsin yeter lan, millet bu zamanda kitap yazıyo ödül alıyo lan. Hani emek harcıyorum desem o da yok, sırf tembellikten. Off, resim bulayım ben resim, ilk onu yapayım gerisi gelir...

Cevval diyor ki:
Abuk subuk yarışmalara katılıp, rezil olma!
Show tv'den daha kıytırık bir kanal olamayacağını bil!
Reha da deccal olabilir!(kararsızım)

Arada bir coşun!

2008-04-03T15:28:00.010+03:00

Dün şahane bir maç izledik. Peşine o gazla eğlenmeye bile gittik. Kendimizi bir anda Bağdat Caddesi'nde bulduk. Düşününce çok saçma, bir futbol takımının galibiyeti üzerine insanların bayram sevinci yaşaması. Daha derin düşününce bayram sevinci de pek o kadar mantıklı bir şey değil aslında, bir takımın taraftarı olmak da o derece saçma. Ama ben karnaval seviyorum, çok mutlu oluyorum coşkulu ortamlarda, enerji doluyorum. Mantıklı düşününce eğlenmek zor oluyor, geçerli nedenler azalıyor. O yüzden eğlenmek istediğim zaman mantıksız bir adam oluyorum, kalabalıktan, kaosdan, auradan haz alıyorum. Bayrak, meşale sallayıp nedensiz yere zıplayan kalabalığın içinden elde kutu birayla geçmekten mutluluk duyuyorum. Deivid de ne gömdü ama...
Gerçekten de insanların bahaneye ihtiyacı var, öyle dertlerinden filan kurtulmak için değil, buradan tutup da ülkemizin sosyo-ekonomik düzeyi yerlerde vatandaşları bu şekilde deşarj oluyor gibi denyo bir sonuca varacak değilim. Öyle de değil zaten. Sosyolog değilim ama öyle olmadığına eminim. Coşmak denen bir ihtiyaca sahip tüm dünya insanları. Müzik dinlemek, sporla ilgilenirken bir büyük Doritos tüketiyor olmak, kıytırık bir ideolojiyi savunuyor olmak dahi bir kalabalık oluşturup saçmalamak için bir neden bizlere. Gerektiğinde mantıklı olmamak gerektiğini anlayabilmiş bir bölüm ve hiçbir şekilde mantıklı olmayı becerememiş diğer bir kesimden oluşan %90 için bu böyle. Kalan %10 da dünyanın en başarılı ve muhabbeti en kötü insanlarından oluşuyor olsa gerek.
Fred Durst'ın 98 Family Values konserinde 6 defa "Freaking me out you wear a mask called counterfeit" diyerek kalabalığı coşturması, kör edici ışığın önünde kollarını açıp kafasını geriye attığında kalabalığın "counterfeit" diye bağırması, ardından gürültünün beşe katlanması, binlerce insanın birbirine girmesi, sahnedekiler dahil konser alanındaki herkesin anlamsız hareketler yapması... İzlerken bile enerji yükleyen şeylerdir. Tamamen mantıksızlığın ürünüdür ama öyledir.
Fenerbahçe'nin Chealse'yi yenmesinden yola çıkarak, bu tip tespitlerde bulunacak bir başka insan evladı daha yoktur herhalde şu topraklarda.
Kısa oldu ama anlatacak başka şeyler vardı kafamda, şimdi bu konudan oraya atlarsam çok manasız olacak. Normalde yaparım ama üşendim, işin aslı budur. Neyse işte yazdım bitti, gidin.
Yazarken yedim: Tadım Antep Fıstıklı
Yazarken kaşıdım: Sırtımın tam ortası(zor oldu)
Counterfeit

Cevval diyor ki:
Kerizlik etme, fırsat buldukça eğlen!
Limp Bizkit eskiden güzeldi!
Futbol hala güzel!

Çalışan şey tamir edilmez! İkiletmeyin!

2008-03-28T13:05:00.009+02:00

Bir süredir blog camiasından uzaklaşır oldum. Zira çok meşguldüm, poker oynuyordum. Yaklaşık 3 gündür bilgisayar başındaki zamanımın tümünü poker oynayarak geçirdim. Bir kere floş açtım. Zor bir şey floş açmak. Poker maceram e2'de yayınlanan Poker Royal hede hödö... programlarını izleyip gaza gelmem ile başladı. Kuralları az çok önceden biliyordum, programla bilgi tazeledim. Oynaya oynaya da bisiklete binmek kıvamına getirdim. Başlarda mynet oyun odalarına giriyordum, henüz beta versiyonunda bir poker bölümü var. Biraz oynadım ama tırt mynetinki. Potu limitsiz tutmuşlar, tabi eldekiler monopoly parası, oynayanlar da türk olunca herkes her konumda rest çeker hale gelmiş. Yazı-tura atmacaya çevirmişler oyunu. Yepyeni arayışlara girdim o yüzden, sonunda aha bunu buldum: Absolute Poker. Oynamak isteyen linkden indirebilir. Kurallar filan basit zaten pokerde, program da basit, hemen çözersiniz yani. İndirin indirin, biraz yalandan parayla oynar alışırsınız, sonra iyice kendinizi kaptırır ortaya dolarları koyarsınız, çoluğunuzun çocuğunuzun rızkını sanal poker masalarına yatırırsınız. Hayatınızı heba edersiniz filan, güzel bir şey yani poker.
Bir de bu süre zarfında, geçen sefer tertemiz bir sayfa açtığım değerli silah arkadaşım Evren dividi raytırımı bozdu. Temiz sayfamızın içine sıçtı! Aslında ben istemiyorum böyle sürekli başkasından bahsetmeyi, bir sürü de arkadaşım var ama bu adamdan başka hangisinin adını okudunuz bu satırlardan, hiç. Bu herif nasıl bir hiperaktif, nasıl bir insan zararlısıysa paso hayatımı etkileyecek bir şeyler yapıp söz ettiriyor kendinden. Ne güzel yatağıma uzanıp film izliyordum lan ben. Takıyodum dividimi, çeviriyodum monitörü yatağıma, yattığım yerden film izlerken uyuyordum, dünyanın en keyifli insanı oluyordum o dakikalarda. Şimdi de nasıl poker oynadığımı filan anlatacaktım. Zamanda kırılmaya yol açtı adam tek hareketle.
Tek hareket değil aslında olayların bir de gelişme süreci var, beni bana onaylatan, çok önemli bir buyruğumu doğrulayan olaylar zinciri var perde arkasında. Zamanında söylemiştim; "Çalışan şey tamir edilmez!" diye. Şimdi en başa dönecek olursak benim dividi pleyırım aylardır bozuktu. dividi pleyırım bozuktu ama ben filmlerimi yatarak izlediğim için sorun etmiyordum onu. Günün birinde bu adam geldi evime, pleyırın bozuk olduğunu görünce ben yaparım bunu diye girişti pleyıra. Nasılsa bozuk diyerek önemsemedim, zaten bozuktu paramparça etse ne değişir. Bir anda beklenmeyen oldu, adam tamir etti pleyırı, tıkır tıkır çalıştırdı. Şaşa kaldım, "çok günahını almışım ben bu adamın, nasıl da uğraştı didindi faydalı bir şey yaptı, sağ olsun, var olsun" diye düşündüm. Aha dedim bu adam artık Evren+1 olmuştur benim gözümde. Kendi de biraz şaşırdı aslında pleyırı tamir etmiş olduğuna ama üzerinde durmadım.
Sonra aradan bir iki gün daha geçti sevinçle geldi bu, "bizim dividi pleyır da bozuldu, onu da aynı şekilde tamir ettim şimdi tıkır tıkır çalışıyor" dedi. "Oha lan sen iyice çözdün lazer okuyucunun sırrını" diyerek sevincine ortak oldum, kendini iyi hissetsin diye verdikçe verdim gazı, vermez olaydım. Yakın zaman aralığında tekrar geldi bu adam bana, oturup film izliyicez. Benim muhteşem çalışan LG marka raytırım da muhteşemliğinden dolayı kıytırık Princo marka DVD'leri okumuyordu, filmi de okumadı, raytırda problem yok yani DVD dandik. Bu verdiğim gazın etkisiyle atladı tabi "dur ben bunu da bir elden geçireyim" diye. Tereddütte kaldım, risk söz konusuydu bu sefer, hani adam ikide iki yaptı ama bi sıçarsa hayatımı derinden etkiler. Nasıl olduysa ikna etti beni ve neticede en güzel tabiriyle raytırımı bir güzel skip attı.(Skip(ing)=atlamak, atlatmak)
Ekstradan bir de kasada probleme yol açtı, bilgisayar açılamaz hale geldi. Sabaha kadar uğraştım, bir şekilde bilgisayarı eski haline getirmeyi başardım. Nasıl yaptığımı bilmiyorum, galiba boarda bir şeyler temas edip kısa devreye yol açıyordu, kurcalaya kurcalaya şans eseri düzelttim problemi. Üzerine bir o kadar da bios ayarlayırla uğraştım. Böylelikle kendisi bir DVD okuyucumu tamir edip, bir de hem DVD okuyucu hem de yazıcımı bozduğu ve sabaha kadar küfür ede ede bilgisayar parçalarını söküp çıkarmama neden olduğu için tekrar Evren-1 oldu. Biliyorum olum okuyosun bunları, böyle de hedef gösteririm direkt isim vererek, hak'ettin.
Buna benzer bir olay daha önce de başıma gelmişti: Sabah saatlerinde internette dolanmaktayken apartman boşluğundan tangır tungur seslerin geldiğini duymaya başadım. Hemen akabinde bağlantım koptu, telefona baktım o da kesik. Sabahın köründe apartmanda yankılanan sesler yükselmeye başlayınca, n'oluyo lan sabah sabah diyerek kapıyı açtım. Adamın teki apartman girişine merdiven dayamış, telefon kutusunu kurcalıyor. "Sen mi kestin lan telefonu?" diye çıkıştım buna o sinirle. mahçup oldu. "Telekomdan gönderdiler beni, kutuyu tamir ediyorum" dedi. O da emir kulu tabi, işini yapacak parasını kazanacak, üzüldüm ilk tepkimden dolayı. "İyi iyi, kolay gelsin. Ne zaman bağlanır telefon" diye sordum. "Birazdan bağlıyorum" diye yanıtladı. Girdim eve beklemeye başladım. Lan 2 saat geçti sesler kesilmedi, telefon hattı da gelmedi. Herif çalışan telefon hattını tamir etmeye gelip, bozdu adeta. 5 saat sonra telefon bağlanabildi, diğer dairelerin telefonlarını da ertesi gün gelip bağladılar. Adam uğraşırken telefonu test etmek için eve girip çıkıyordu arada, kahvaltıyla beraber adamdan çıkartabildiğimiz kadar espri çıkardık baba oğul. Mesleğine, vazifesine lanet okumuştur herhalde biz laf sokarken.
"Çalışan şey tamir edilmez" düsturunu kanıtlamak için de bunlardan daha somut kanıtlar bulunamaz.
Sayın okuyucu, ortalama 70 senelik ömrünün değerli 3 dakikasını evimdeki sürücülerin akıbetini anlatarak harcamak istemezdim. Bir şekilde tepkimi göstermem gerekiyordu, affola.(aloha gibi oldu lan)

Cevval diyor ki:
Çalışan şey tamir edilmez!(3X)
Hayatın hiçbir alanında gaza gelme!
Yatarak film izlemek, sinema salonunda film izlemek kadar keyiflidir! Uykunuz gelmiş ise daha da keyiflidir!

Çocuk istismarını durdurun!

2008-03-24T00:58:00.012+02:00

"Aaaa, mimim vardı lan benim!", az önce yazdığım bir paragrafı işte bu nidayla sildim. Keşke silmeseydim, bir sonraki yazının girişi o olurdu ama sildim, artık yapacak bir şey yok. Her neyse mimim yoktu mimlerim vardı esasında benim. Hemen başlayalım.
Kronolojik sırayla ilerlersek ilk mim: Zamanda Yolculuk.
Bu mim dalgasının üzerinden hayli vakit geçti esasında, lakin benim içimde patlamışlığı vardır bu dalganın. Zamanında bu mim üzerine düşünmüştüm, "lan biri de bana sallasın şu mimi yazayım" demiştim. Baktım sallayan olmadı, "acaba yüzsüzlüğe vurup mimlenmeksizin yazsam mı" diye bile düşünmüştüm. Boşa düşünmüşüm Buzcevheri çoktan mimlemiş beni de ben görmemişim mimi. Öpülesi mimdi esasında bu, geç de olsa yazıyorum. Mim için teşekkür ediyorum, denyoluğumun göz ardı edilmesini umuyorum.
"Terminator" ve "Back to the Future" ile büyümüş bizler için çok önemli bir fantezidir bu zamanda yolculuk. Bu terimin bakir anlarına, gelişimine tanık olduk hepimiz(bizler olduk yani yeni nesil değil, biz bizleri bizden sayıyoruz hep, diğerlerini dışlıyoruz). Ben zamanda yolculuk yapabilsem bir paradoksu test ederdim büyük olasılıkla. Şimdi mesela kendi çocukluğuma gitsem, ben harici bir ben çocuğun yaşamakta olduğu yıllara. Kendimi alıp geri gelsem, benden iki tane mi olurdu acaba. Veya bir büyük ben, bir küçük beni alıp farklı bir yere götürdüğü ve böylelikle küçük ben olması gereken zamanda ve mekanda büyüyüp serpilemediği ve neticede ben olamadığı için büyük ben de hiçbir zaman bu zaman yolculuğunu gerçekleştirememiş mi olurdu ve yok mu olurdu. Peki ya bir büyük ben, bir küçük beni alıp götürdüğünde yok oluyorsa, küçük ben nerede olurdu. İşte böyle soruların yanıtını arardım. Çok riskli, ama büyük olasılıkla merakıma yenik düşerdim. Devamı, bir sonraki mim konumuz olan "çocuk istismarı"na giriyor. Kendi çocukluğumun istismarı oluyor.
İşin keyifli bölümüne gelecek olursak da ilkel çağlara gitmeyi çok isterdim. Ancak yanımda binbir türlü malzeme ile birlikte. Bir kola şişesi, bir çakmak veya ilkellik derecesine göre bir uzaktan kumandalı oyuncak bile Dünya'yı ele geçirmeme yeterdi o vakit. Tanrılar Çıldırmış Olmalı diye çok eğlenceli bir film vardır, kola şişesi oradan aklıma geldi. Bu filmden haberi olmayanlar kesinlikle bir yolunu bulup izlemeli(şiddetle, ısrarla, döve döve tavsiye). Bir kola şişesinin, ilkel bir kabileye neler yapabileceğini çok daha iyi anlayabilirsiniz filmi izleyerek.
Bu mim dalgası çoktan sahile vurdu sayılır. Ondan tek tek mimlemiyorum, bunları okuyup da konu sıkıntısı çeken herkese açıktır bu mim. "Cevval beni mimlemiş" diyerek yazana itiraz etmem hiçbir şekilde.

Gelelim hassas mime: Çocuk istismarını durdurun!
Bu mimi de pek saygıdeğer, fikir ve düşünce adamı sayın Deli Profesör paslamış bana. Bir mim konusu blogumun konseptiyle bu derece örtüşemezdi herhalde. İlk defa emir cümlesinden mim alıyorum, olduğu gibi de başlık yapıyorum. Şimdi tabi bir takım dingiller çıkıp, "Cevval sen çocuk istismarını durdurun dedin de, durdu mu" diyebilir. O dingillere derim ki; lan ben sizin duyarlılığınıza sokayım! Sen demedin, ben demedim nasıl duracak lan bu o zaman a'şuursuz, git midye topla denize at lan sen önce, bilincin gelişsin. Bu dalgayı başlatanı da öperim alnından, sırf laf sokan ibişlere nispet olsun diye. Böyle de hayalimde konuşturduğum adamlara küfrederim ara ara. Olur bazen.
Çocuk istismarı deyince akla ilk cinsel istismar geliyor. Böyle bir iğrençlik karşısında da "durun, yapmayın, aman mani olun bunlara..." gibi bir tutum sergilemek biraz fazla hoşgörülü sayılır bence. Böyle bir pisliği yapana yapılabilecek pislikleri yazmak blogumun şiddet seviyesini bine katlar... O yüzden üç noktanın yerine bir şeyler koymak için hayal gücünüzü asabiyetinizle birleştirmeniz ve bir Osmanlı İşkenceleri kitabı edinmeniz yeterli.
Bu istismarın sonradan akla gelen farklı boyutları da mevcut, toplumun büyük çoğunluğu tarafından göz yumulanları özellikle. Çocuk hakları üzerine biraz bilgi için vikipedi yardımcı olur herhalde, üşenmeyiniz bilgileniniz.
Çocukların, işçi olarak istismarı bu diyarlarda pek yaygın. Ben ki salt para kazanmak uğruna blog açan, fikrini düşüncesini para getirenine göre kaleme(klavyeye) alanlara kin kusarken, bir insanın sırf daha fazla kazanabilmek uğruna çocukları kullanışını hayatta küfürsüz geçmem. Bu göt herifler ucuza bacak kadar çocukları ağır, pis işlerde çalıştırır. Onlara bir gelecek vadetmez, bir zanaat öğretmez, kaybolan geleceklerini de zerre ziklemezler, sırf kendi menfaatlerinden hepsini hiçe sayarlar. Aynı zamanda usta çırak ilişkisini götlerinden anlayıp bir güzel de egolarını tatmin ederler. Böyle umarsız bir yavşakta karşısındakinin çocukluğunu, tecrübesizliğini, psikolojisini düşünecek incelik de kolay kolay bulunamaz. Bu çocuklara kızılır, bağırılır, aşağılanır, ruhen fiziken yıpratılır. Günü gelip de kollarına güç geldiğinde birer psikopat olmaları için her uygulama gerçekleştirilir. Çocuk işçiler bence "durdurun!" denebilecek nitelikteki istismarların başında gelmekte.
Okullardaki dayak olayı da bence ciddi ciddi çocuk istismarına girer. Konuyu fazla saptırmak istemiyorum ama gözlemlediğim kadarıyla orta yaşlı bayan öğretmenler bu konuda çok başarılılar. Menopozla mı ilişkilidir, yoksa o yaşlardaki kadınlarda bambaşka bir sadistlik mi baş göstermektedir bilemiyorum ama el kadar sabiyi tokatlamak ruh sağlığı yerinde bir insanın yapacağı iş olmamalı. Alayından tiksiniyorum, öğretmen filan demiyorum ciddi ciddi tiksiniyorum.
Çocukluğumdan hatırladığım bir şarkı da:

Aç kapıyı bezirgan başı
Bezirgan başı....
Kapı hakkın ne verirsin?
Ne verirsin?
Arkamdaki yadigar olsun
Yadigar olsun

Bu da böyle çocukluğumdan hatırladığım gereksiz, saçma bir oyunun şarkısıdır. İlk aklıma bu geldi yazdım valla. Osmanlı ayarında çocukluk geçirmişim, ilk kez farkediyorum.
Bu mimi Cemali Safa'nın güzel yazabileceğini düşünüyorum. Biyo da gayet güzel yazar aslında. Yazar yazar niye yazmasın. Mimledim ikinizi de.
Not: Bu yazıda "mim" kelimesi, iki kelime öncekiyle birlikte, tam olarak 24 kez kullanılmıştır.
Mim: 25(yuvarlak olsun)

Cevval diyor ki:
Çocuğu istismar edeni döverim!(gayet açık ve net)
Kendi çocukluğumu yanımda gezdirsem, kendimi nasihat manyağı yaparım!
İlkel kabilenin yamyam olmayanı makbuldür!

Her önüne gelenle kaynaşılmaz!

2008-03-15T20:55:00.010+02:00

Karşı cins ile çok çabuk kaynaşabildiğimi düşünüyorum. Yok yani yanlış anlaşılmasın, öyle çok yakışıklı, karizmatik, etkileyici vs... olduğum için değil, öyleyim ama o yüzden değil hehehe. Sadece istediğim an sempatik olabildiğim ve hemcinslerimin, kendi hemcinslerinin sempatikliğine zerre prim vermedikleri için. Öyle olsa tüm insanlık ile çabuk kaynaşabilirdim. Uyarıyorum; kaynaşma eylemini abuk subuk yönlere çekenler ile altlı üstlü kaynaşırım, esnetmeyelim lütfen. Herneyse örnekle açıklayayım; eğer alengirli bir işi halletmem gerekiyorsa(içinde zeytinyağlı yaprak dolması bulunan kargoyu gönderebilmek, pvc kaplaması yırtıldığı için üzerinde soğuk damgası bulunmayan kimlik ile işlem yapabilmek gibi) ve muhattabım bir kadın ise hiçbir pürüze takılmadan işimi halledebiliyorum. "merhaba" diyerek karşısına geliyorum, gülümsüyorum, sevimli oluyorum, sıkıştırabilirsem araya bir espri sıkıştırıyorum, sıcakkanlı girişken insan kılığına bürünüyorum. Tüm gün boyunca binbir çeşit insan ile cebelleşmiş bayan kişi, karşısında sıcakkanlı birini bulunca değerini anlıyor, onu nimet belliyor. Duygusal yapılarının bir etkisi sanırım veya altında daha derin bir neden var, bilemiyorum. Ama işe yarıyor, tecrübeyle sabit.
Geçenlerde Altunizade'ye gittim demiştim, yine gittim. Yorumlar arasında denizcilik sektöründe olduğumu da söylemiştim, hala öyleyim. Bu sefer Simay Kaptan adında biriyle görüşmem gerekiyordu(lan isim de verdik ama sakata gelmesek bare), ismi duyduğum anda kendime güvenim yerine geldi. Ahanda dedim bir bayan kaptan, biraz da gençse, ki yaşlı bayan kaptan ile karşılışmışlığım yoktur şu diyarda, korkacak bir şey yok. Sanki çoktan işim hallolmuş gibi sevindim bir gün önceden.
Ertesi gün de sabahtan kalktım, tıraşımı oldum, kılığımı kıyafetimi bir güzel uydurdum, damlasına kıyamadığım parfümümü zulasından çıkardımi bileklerime kadar boca ettim. Kendime hem prezantabl, hem de sempatik bir görünüm kazandırdım.
Kendimi öyle bir şartlamışım, öyle bir inandırmışım ki sempatikliğe, güler yüzlülüğe, yol boyunca karşıma çıkan herkesle neşeli diyaloglar kurdum. Lise talebesinin teki sigara istedi, gülümseyerek verdim, "bir tane daha versene cigara yapıcam" dedi, onu da gülümseyerek verdim. "Al al tabi onbeş yaşında esrar kullanmayacaksın da ne zaman kullanacaksın, afacan seni keh keh" diyerek sırtını sıvazladım.
Görüşmeyi yapacağım binaya vardım, sekretere gelme nedenimi, ismimi cismimi sırıtarak bildirdim. "Simay Kaptan içeride, sizi bekliyor" dediler. Odaya daldım, toplantı salonu gibi bir yerdi, içeride sandalyelerden birine oturmuş, saçına sakalına ak düşmüş bir adam! Tereddütle, "Simay Kaptan?" dedim, "Buyrun" dedi. O an anladım ki "Simay" ismi unisexmiş ("unisex"in de tek kelimelik bir Türkçe karşılığı bulunmuyormuş). Bahtıma, o güne kadar karşılaştığım bütün Simay'lar bayandı.
Şoku atlattım, maruzatımı bildirmeye başladım. 24 saat boyunca o anı kafamda nasıl gerçekçi kurduysam, suratımdaki ifade bir türlü adamın ciddiyetine erişemedi. Bir ara ben yine hiçbirşeye gülerken, kafasını kaldırıp öyle bir baktı ki, adam adeta gözleriyle "alllaaann yavuşşaa!" dedi. Dünya'da sempatik yaklaşılması gereken son adamın karşısında oturduğumu da işte o an farkettim. An ve an kişilik bölünmesi yaşadım. Farkındalıklarım kendime güvenimi taban yaptırdı.
Bu üsttekileri iki gün önce yazmaya başlamıştım ben, bitirmek nasip olmadı. Arada başka şeyler de oldu, yanılmıyorsam 4. paragrafı yazarken değerli silah arkadaşım Evren(The Marine filmi ile yedinci sanattan tiksinmeme neden olan, kin güdülesi arkadaş) aradı. Lost'a heves etmiş, gitmiş almış ilk sezon DVD'lerini. Yeni format attığı bilgisayarında Windows Media Player vasıtası ile izlemek zorunda kalmış. Player'ın kıytırıklığına kendi saflığı da eklenince bölümleri 4'er 4'er atlayarak izlemiş. İlk DVD'yi takıp ilk bölümü seyretmiş, media player ilk bölüm sonunda durunca onu çıkarıp 2. DVD'yi yerleştirip onun ilk bölümünü de, yani 5. bölümü, 2. bölüm niyetine izlemiş. Böyle böyle 6 DVD'den 6 bölüm izleyip, hiç bir skim anlamamış diziden. Çok güldüm telefon başında, içten içe "ohh olsun" dedim. Bana çektirdiği eziyetin cezası bundan öte olamazdı, benim çektiğim işkencenin diyeti anca Dünya'nın en güzel dizisini piç etmek olabilirdi. Artık durum eşitlenmiştir, değerli silah arkadaşım Evren'i artık o talihsiz olayla anmayacağım. Pırıl pırıl bir sayfa açıyorum, dostluğumu baştan inşa ediyorum.
Yukarıdakileri yazdıktan sonra da maça gittim. Peştaş-Trazbospor. İki takımla da alakam yok ama dedem fanatik. Ciddiyim. Sırf fanatik Beşiktaş taraftarı dedem yalnız kalmasın oralarda diye gittim. Az önce geldim maçtan. İyi oldu ama geçen sefer hayatımda enteresan bir şey olmayınca çok hüzünlenmiştim. Yakında apayrı vukuatlar yaşarım, onları yazarım demiştim. Öyle de oldu, çok mutluyum. Hee bir de gidip yerinde görmüş oldum Beşiktaş'ı. Haftaya her türlü çakarız, bir numaraları yokmuş hehehe. Hadi topuk.

Cevval diyor ki:
Tutmadığın takımın maçına gittiysen, çevrendekiler ile diyaloğa girme!
Yattara aslında Ronaldinho'dur!
Microsoft'un hiçbir şeyi kullanışlı değildir! Sadece Windows bağımlılık yapar!

Ayıp her yerde olur!

2008-03-10T04:01:00.009+02:00

İki üç gündür oturuyorum klavye başına, "blogu da güncellemedik ayıp oldu bir şeyler karalamalı" diyorum. Düşünüyorum, yazacak bir şey bulamıyorum. "en iyisi ben blog okuyayım", diyorum akabinde. Okuyorum, yorum yazıyorum. Yorum yazarken okuduklarımı çıkış noktası alarak harika ayrıntılar yakalıyorum. Her bir yorumu üç paragrafa varmadan sonlandırmıyorum. "enter"a basmadan bir an düşünüyorum; "ben bu yorumu direkt kopyalasam da kendi bloguma yazsam pek şahane olur", diye. Sonra da "ayıp olur, yorum bu postun hakkı" deyip vazgeçiyorum. İşte hayatım böyle kime, neyin ayıp olacağını düşünmekle ve sürekli kendi kendime bir şeyler demekle geçiyor. Çok korkuyorum birilerine ayıp olacak diye. Günlük hayatta her türlü aktivitem ile utanmazlıkta sınır tanımazken, nedense blog mevzuğunda çekingen oluveriyorum. Yazmak insanı böyle yapıyor, bambaşka bir adam olmasını sağlıyor. Her detayın üzerinde düşünmenize yarıyor. Yapacağınız herşeyi prensip süzgecinden geçirmenizi gerektiriyor. Buraya yazarken siliyorum, düşünüyorum, yazıyorum, tekrar siliyorum, "bağlacın bokunu çıkartmışım lan bu cümle çok dandik olmuş" diyorum, cümleleri tekrar düzenliyorum. Halbuki normalde ben mal gibi konuşuyorum. Ucu nereye dokunur hesap etmeksizin ağzıma geleni söylüyorum. Pot kırıyorum, toparlamaya çalışırken iyice sıçıyorum. Arada kendi kendimle çelişiyorum. Bir anlık heyecanla abuk işlere kalkışıyorum.
Yazmak adamı işte böyle düzeltiyor, kendine "geri al"(undo) komutu ekletiyor. Mesela az önce "undo komutu" yazacekken bir an beni düşündürtüyor(dürtüyor), "ingilizin köpeği misin olum sen, adam gibi Türkçe'si yok mu bunun" diyor bana. Yazdıktan sonra da "geri al ne olum undo yazsan herkes anında anlayacak halbuki", diye dürtüyor. "undo"yu parantez içine aldırtıp orta yolu bulmamı sağlıyor. İşte ben bu yüzden blog yazarı, biraz yazara benzemeli diye düşünüyorum(konuda uzun atlama rekoru). Tamam lan tamam, o yüzden düşünmüyordum aslında ama şimdi farkettim de güzel bir neden yani.
Blog yazmak, beni her cümlesini beş dakika düşündükten sonra konuşan ben yapıyor. Geçenlerde de bahsetmiştim, zamanı durdurabilsem kitleleri yönlendirirdim. Ağzımı her açışımdan önce zamanı durdurur, söyleyeceklerimi bir süre kafamda toparlar, en iyi sonucu alabileceğim, en akıllıca olanını bulur, çat diye söylerdim. Yeri geldimi muhteşem laf geçirirdim. Sevmediğim adamı maymun ederdim. Nasıl bir doğa üstü yetenek seçtiysem, her gün farklı bir avantajını farkediyorum. Mümkün müdür acaba zamanı durdurmak. Rus bilimadamları kasıyo ama onlar işin gezmesinde gibi geldi bana.
Yeter lan! Ayıp olacak diye diye roman yazdım, bitti. İki üç gün içinde kesin enteresan şeyler olur hayatımda. Yazdıklarım da o oranda verimli olur. Bu kadar malzemeyle anca bu çıktı. Hadi roket.

Cevval diyor ki:
Blog canlı değildir, ayıp olsa da sorun olmaz!
Okur canlıdır, ona ayıp olur, sorun da olur!
Yorumu gönderene kadar kimse yorum yazdığınızı farkedemez!

Yabancı dil bilmiyorsan çeviri yapmayacaksın!

2008-03-04T21:13:00.009+02:00

Ne pis sıcak yapmış İstanbul bea! Bir iş görüşmem vardı bugün, sabahtan fırladım oraya gittim. Ara ara ter bastı, ağzım filan kurudu, ceket fazla gelir oldu. Elimde, içine su şişesi sıkıştırılmış ceketle dolandım ortalarda(takım elbise ceketi değil bu, tiksiniyorum takımdan). Uzun zamandır da yanımda su ile gezinmemiştim, ayrı bir tat aldım bu günden.
Eve gelirken de bakkalıma uğradım sigara almak için. Her gün mütemadiyen uğruyorum bu bakkala. Dükkanda bir yaşlı amca vardı, bakkalın kendisi(bakkalı işleten adam, dükkan olan değil) yan tarafta namaz kılıyor. Amca girdiğim gibi, ağzımı açamadan "ben bilmem, bekleyeceksin" dedi, namaz kılan işletmeciyi göstererek. Biraz bekledim, sonra sabırsızlandım "amca ben sadece sigara alacaktım ama..." diye sitem ettim. O da bana "çok mu acelesi var?" dedi. Lan hayran kaldım var ya adamın söyleşine. 80 yaşında hacı amca Aristotales oldu bir anda gözümde. Öyle klas söyledi, öyle güzel geçirdi ki lafı, mal oldum orada. Hayatımın mesajını aldım amcadan. Ağırdan alacaksın, sabretmeyi bileceksin, akışına bırakacaksın, herşey kendiliğinden olur, merak etme dedi bana adeta. Çok etkilendim.
"bakkal" kelimesi de ne kadar işlevseldir. Hastanenin adının "doktor" olması gibi bir şey aslında, düşününce.
Böyle düşüne düşüne eve geldim. Arkadaşımdan aldığım American Gangster filmi duruyordu bir kenarda, onu izlemeye koyuldum. Hayatımda film izlerken hiç böyle sinirlendiğimi hatırlamıyorum ben. Bir sinemasevere yapılabilecek daha büyük bir saygısızlık hayal edemiyorum ben. Binbir türlü laf cambazlığı yapıp savunduğum korsan sektöründen böyle bir ihanet beklemiyordum ben. Filmin altyazılarını hazırlayan dingile çok pis duygular besliyorum ben. Lan hadi ben, ingilizcem Harlem'de geçen bir filmin tüm detaylarına varmaya yetmediği için altyazıya ihtiyaç duyuyorum. Peki ya sen hiç ingilizce bilmezken neden çeviri yapıyorsun be eşşoleşşek. Adam resmen filme senaryo yazmış. Karşılıklı oturup konuşan iki adamın mimiklerine uygun cümleler uydurmuş, sıralamış altyazı diye. Çok küfrettim kendisine. Ben bunu hakketmedim.
Fenerbahçe de çeyrek finale çıktı, Ahmet'e konuşma baloncuğu eklemiştim geçenlerde, kendine karşı benden daha insafsız olacak ki bikini giymeyi göze almış. Ben yapamazdım yani, utanırdım. Giydiremezdim Ahmet'e PhotoImpact'de bikini. Heyecanlı maçtı ama bir ara spiker gaza gelip "Alex, Kanoute'yi maymun etti adeta!" filan dedi. O kadar heyecanlıydı yani, yayıncıya RTÜK'ü unutturup insanları aşağılattıracak kadar heyecanlıydı.
Macera dolu bir gün daha böyle sonlandı. Sonlanalı da 4 saat oldu. Ben buna bir başlık uydurup yarına hazırlansam iyi olacak artık. Hadi naş. (yazarken dinledim: Culcha Candela-Back to our roots)
Yarın oldu anlattıklarımın hepsi dündü, başlığı uyduramadan uykuya yenik düştüm ben. Bugün de hiçnir şey olmadı. Kahvaltı ettim başka da bir olayı yok. Düne özeniyorum vallahi, gıpta ilen anıyorum dünü.

Cevval diyor ki:
Karşılığında sadece "ben haklıydım" diyebileceğin iddialara girme!
Yaşlı insanların bunamamışlarından hayat dersi al!
Dün bugünden daha eğlenceliyse yarının planını yapmaya başla!

Aptalı dolandır! Ülkeyi kalkındır!

2008-02-28T17:34:00.012+02:00

Geçenlerde şu blogda okudum. Haluk Levent işadamlarını dolandırmış, mağdur işadamları bir televizyon programına çıkıp dert yanmış. Takdir ettim Haluk Levent'i. Pek hazzetmem esasında Haluk Levent'den, anadolu rocktan filan. İsim komik en başında; anadolu rock! "Siirt Blues" ne kadar komikse, o kadar komik. Fakat kendine "işadamı" diyen birilerini dolandırması hoşuma gitti Haluk'un. Bu tip durumlarda ben hep dolandırıcıdan yanayım. Nasıl ki Oceans 11, 12, 13, 14...32649471(emperyalizm) filmlerinde herifler binbir türlü çakallık ilen soygunu gerçekleştirsinler, parayı kaldırsınlar istiyoruz, aynı onun gibi.
Mesela yakın zamanda bir haber okumuştum, pek yakın değil galiba üzerinden hayli zaman geçmiş olsa gerek, yine de linkini buldum(linki bir forum sitesinden buldum ama ben zamanında gazetede okuduğuma eminim bu haberi, gerçek yani internet efsanesi değil). Herneyse birkaç zekasına ve yeteneğine hayran kaldığım insan, saf ve zengin müminleri "ben İsa'yım, aha bu Hz Muhammed, bu arkadaş da Allah!" diyerek 2.5 trilyon(ETL) dolandırmıştı. Rakam abartı gibi geldi ama yine de tanısam tek tek ellerini sıkarım bu adamların. Müminlere garezim olduğundan değil tabi, günün birinde biri beni dolandırmayı başarırsa ben o adamın da elini sıkarım, "sen benden daha akıllıymışsın, paramı almayı başardın bravo" derim. Ben çok akıllıyım, kolay kolay dolandırılmam o ayrı konu. Bir insanın zekası oranınca parayı hakkettiğine inanıyorum ben. Dengeler bu şekilde sağlanabilmeli. Aptal adamın elindeki para da aptalca harcanır, boşa gider, ziyan edilir, paraya hakaret olur. Bu şekilde el değiştirmesi, daha zeki birinin elinde değer kazanması Dünya açısından daha hayırlı bence. Aslında bu örnekteki adamların öyle çok zekice bir plana sahip oldukları da söylenemez ama "ben Allah'ım" deyince inanacak zengin kişileri bulmuş olmaları bile takdire şayan.
Vicdansızlık ile karıştırılmamalı tabi ki. Olay, fakir fukaranın cahilliğinden faydalanıp elindeki 3-5 kuruşu almak değil. Elinde hakketmediği kadar parası bulunandan almak. Yasal olmalı bence bu, böyle bir tasarı getirilmeli meclise. Sonuçta kimseden zorla para almıyorsunuz, o size veriyor. Siz düşünüp taşınıyor, adamın parasını çıkartıp size vermesi için anlayamayacağı bir yol buluyorsunuz ve o kendi rızası ile parasını size veriyor. Mat etmiş oluyorsuuz onu, akıl oyununda üstün gelmiş oluyorsunuz. Suç olarak değerlendirilmesi çok saçma bence. Hem belki de o adam gerçekten Allah, aksini kim nasıl ispatlayabilir ki. "ben aslında Babil'in Asma Bahçeleri'yim, insan şekline büründüm" veya "cebimde Optimus Prime var, başkası bakınca görünmez oluyor" desem, inanan birilerini bulamam ama aksini ispatlayabilecek birini de bulamam. Adam onu Allah kabul etmiş, vermiş parasını. Allah ile kul arasına girip, neden Allah'ı tutukluyorlar ki, çok saçma.
Böyle yazarken aklıma geldi; zamanında biri bana sormuştu "Hz Muhammed, Atatürk ve Optimus Prime denize düşse hangisini kurtarırdın" diye. Aklının çalışma biçimine hayran kalmıştım nedense, belki o da farklı bir kaynaktan edinmiştir bu vecizeyi, bilemiyorum. Burada bitiriyorum boku çıktı, islam aleminden çok tepki görecek espriler doldurdu zihnimi bir anda, sakata gelmeden sonlandırmalı.
Muhafazakar düşünüp ayrıntılara odaklanmayın, mantığı kavrayın. Hadi usame.

Cevval diyor ki:
Beni dolandırabilene para hediye edicem!
Denize düşen herkes boğulmak zorunda değildir!(götünü yukarda tutunca batmıyorsun)
MSN'imi açıp birine "usame" yazacak olursanız, pencerede el sallayan Usame Bin Ladin belirir! (açıklayan buyruk)

Zamanı durdurur, hepinizi tek tek Honolulu'ya taşırım!

2008-02-25T01:13:00.012+02:00

Goddess Artemis mimlemiş beni, mim konusu; sahip olmayı istediğimiz üstün nitelikler. Çok hoşuma gitti, yazmak isteyip de hatırlayamadığım(nasıl oluyorsa artık) bir şeyleri yazmama imkan tanıdı böylece. Üstün niteliklerin ne derece üstün olabileceği kafama takıldı aslında biraz. Yani süper kahraman ayarında üstün nitelikler midir, yoksa standart insanın ulaşabileceği en üst mertebe midir diye düşündüm ansızın. Ama ben fantastik seviyorum, o yüzden süper güçten öte bir şey oluştu kafamda; Zamanı durdurabilmek!
Öncelikle bana bir çocukluk fantezimi hatırlattı bu mim. Hatırlayanlar vardır, zamanında Parliament Pazar Gecesi Sineması efsane olma yolunda ilerlerken, bir de eşantiyon geceyarısı korku kuşağı(The Twilight Zone) bulunurdu Star ekranlarında. Cuma veya Cumartesi geceleri yayınlanırdı, yanlış hatırlamıyorsam. 2-3 kısa hikayeden oluşurdu program. Harikuladeydiler veya o yaşta bana çok etkileyici gelmişti bilemiyorum, fakat bu programın bir çok bölümünü unutmam. En etkileyeni ise bu yaşa kadar hayallerime yön vermiştir. Hikayede, hayatından bezmiş bir ev kadını bahçesinde bulduğu tılsımlı bir kolye sayesinde zamanı durdurabilmeye başlıyordu. Hayatına renk katıyordu, alışkanlık haline getirip her türlü sıkıntısından bu özelliği sayesinde kurtuluyordu. Hikaye, finalinde boka bağlıyordu ama, bence korku öğesi içermesi gerektiği için o şekilde sonlandırılmıştı, biraz da zorlama olmuştu aslında finali. Bence zamanı durdurabilmek harika bir şey olurdu, görünmezlik, lastik uzuvlar, telekineti, he-man(ne saçma isimdir) filan yalan yani yanında. Şahane getirileri olabilirdi bu özelliğin bana. Mesela; zamanı durdurduğum esnada yaşlanma sürecim de duracağından hayli uzun bir hayat sürerdim. Bir şeye vakit ayırma sorunu ortadan kalkardı, bu postu yazmak 1 saniyemi bile almazdı. Zamanı durdurur yazar, hatta akabinde uzunca bir süre Total War oynardım. Sıkılıp birileriyle iletişim kurmak istediğimde basardım kainatın oynat tuşuna. Erken kalkmam gereken bir sabah zamanı durdurup, uykumu alıp, güzel bir kahvaltı üzerine kahvemi sigaramı içerken gazetemi okuyabilir, tembelliğe doyduğumda gitmem gereken yere gidebilirdim. Bu özelliğim sayesinde şahane pislikler de yapabilirdim. Sevmediğim bir insan karşımda otururken zamanı durdurup onu bir binanın çatısına taşıyabilir, yaşadığı parapsikolojik deneyim neticesinde ömrünün kalanını kekeme tamamlamasını sağlayabilirdim. Kendinizi, bir saniye sonra kadınlar hamamında bulduğunuzda yaşayacağınız şoku düşünün(derin dondurucudaki carte dor kutusunun içinden patlıcan musakka çıkması gibi). Ayriyetten zaman durduğu anda bütün Dünya benim sayılır, herşey kullanımıma açık hale gelirdi, bir helikopteri kullanmaya çalışabilir, galerinin tekinden bir Mustang(67) alıp test sürüşüne çıkabilirdim, istediğimde. Kolay kolay da ölmezdim, herhangi bir kazadan kurtulmak çok kolay hale gelirdi benim için. Zaman durmuşken kullanmakta olduğum helikopter düşerse o başka tabi. Aslında böyle anlatıyorum ama çocukluğumdan beri bu konu hakkında kafamı kurcalayan bazı şeyler de var. Mesela zaman durduğunda, insanlar donup kalıyor tamam da onlar ile birlikte hava akımı vb... herşey durmuş oluyor. Ben hariç herşey o saniyedeki vaziyetiyle bekliyor. Hareketliliğini kaybedip, donup kalmış havayı teneffüs etmek imkansız olmaz mı veya bir otomobilin deposunda çalkalanan benzin de donup kalıyor öylece. O arabayı çalıştırmak mümkün olur mu, yerçekimi etkisini nasıl sürdürecek, herhangi bir şeyi kıpırdatma imkanı ne derece mümkündür. Ben işte böyle bir çocukluktan geliyorum, o yaşta bu derece fantastik fizik problemlerine yanıt arayan çocuğun sonu bu oluyor, ibret alın. Yine de düşündüğüm gibi olabilse ne kadar eğlenirdim lan. Çok güzel olurdu cidden he.
Bu arada hikayenin sonunda kadının(bezgin olan) yaşadığı şehire bir nükleer füze atılıyordu, kadın bu esnada panikleyip zamanı durduruyor ve havada asılı duran füzeyle başbaşa kalıyordu. Yani, ya o şekilde zamandan yoksun sonsuza kadar yaşayacak, ya da ölecek gibi bir sonuç ile bitiyordu hikaye. Kafama nükleer füze atılma ihtimali nedir peki, euheuh hade lan!
Mimenzi: Okyanustaki Rüzgar, Kuzen Şeftali, Mae Blog

Cevval diyor ki:
Çocuğuna sakın korku filmi izletme!
Twilight Zone'un tüm bölümlerini indir, dvd'ye at, bana getir!(kotalı olum benim internetim)
Gelirken iki bira bir de cips kap!(oturur birlikte izleriz)

Küfrü hak edene acımam!

2008-02-20T06:37:00.010+02:00

Ahmet Çakar vardı, eski hakem, hepiniz biliyorsunuzdur. Bu aralar, sunmaya başladığı yarışma programı ile unutulmaz geyiklerin gündem maddesi olmaya başladı. Çok sinirlendirdi beni, başlarda güldürüyordu ama sonradan sinirlendirmeye başladı.
Geçenlerde babamla oturmuş kanaldan kanala zapıp, otostopçunun galaksi rehberi tadında maceralar yaşarken dumur olimpiyatlarında rekora koşturdu bizi bu Ahmet. Ekranda, tahayyül etmesi güç bir görüntü ile karşılaştık birdenbire. Bir kadıncağız, bu ruh hastasının yarışmasında finale gelmiş, son soruyu bildiği takdirde kazanacağı miktar 179.000 YTL. İşin hinliği bir de teklif var 8.000 YTL, isterse soruyu cevaplamaktan vazgeçip sekiz bin yeteleyi alabiliyor. Dumur noktası ise soruda, çok net hatırlıyorum aynen şu şekilde: 1966 Dünya Kupası'nda çalınan kupayı bir çöplükte bulan köpeğin ismi nedir? (ebeenhamı) Biz kumandaya sihirli bir şeymiş gibi bakarken, kadıncağız da artık nasıl bir tuhafsa, düşünüp düşünüp "ayy ben kendime kızıyorum, nasıl bilemem bunu" diyor. "Soruyu cevaplıyorum: Ahmet Çakar!" diyeceği yerde. Lan parayı vermeyeceksen adam gibi söyle, ümitlendirme insanları. Dikkatimi çekti, bu rezalet programı bir iki defa baştan sona izlemeye çalıştım, tam olarak başaramasam da(dayanılması gerçekten güç), programın insanların acıları üzerinden reytinge ulaşmaya çalıştığını farkettim. Süpersonik sunucumuz Ahmet ile yarışmacılar arasında genelde şu tip diyaloglar geçiyor.

-Paraya çok mu ihtiyacın var Memet!
-Evet Ahmet bey çok zor durumdayım, bu para benim tek kurtuluşum. Borçlarımı ödeyeceğim bu parayla.
-Kime borcun var Memet, tefeciden para mı aldın? Öldürecekler mi seni? Stüdyonun kapısında mı bekliyorlar yoksa?
-Ahmet bey kurtarın beni, hayatım tehlikede ühühü ühü...
-Bu para senin son umudun mu Memet?
-Ühühü snıf snıf.
-Daha önce de bacağından mı vurmuşlar seni Memet, o yüzden mi topallıyorsun sen?
-Ahmet bey bokunuzu yiyim, parayı kazanamasam da polis filan çağırın bare.
-Senin sesin güzelmiş Memet, hadi bize bi türkü söyle.
-Yaralıyam yaralıyaaaam, gözü yaşlı parasızaaaammm....

Lan bu ne! İnsanları maymun etmek niye. Sonradan düşündüm çok yaygın bu, özellikle haber bültenlerinde çok insafsızca uygulanan bir yöntem. Mesela geçenlerde ruhsatsız havai fişek imalathanesi patladı, felaket yaşandı. 21 kişi can verdi, 100'den fazla yaralı... Kanalın tekinde "son dakika" anonsu eşliğinde izliyorum haberi. Bir yaşlı teyzecik gelmiş, oğlunu arıyor. Öldü mü, sağ mı belli değil. Kadın çaresiz ne yapacağını şaşırmış, gördüğüne oğlunu soruyor. Yavşak habercilerimiz de doğrultmuşlar kameraları kadına, surata zum, göz yaşlarına zum, titreyen ellere zum, izleyeni ağlatana kadar zum. Onlardan yavşak olmasın, haberi montajlayan kardeşimiz de vermiş alttan "Requiem for a Dream"i, dını dınıı-dını dını dını nını nı... olmuş sana haber. Bir gariban kadının acısı böyle sömürülür mü, reyting malzemesi yapılır mı? Fona müzik koyulur mu? A'salak evlatlarım benim.
Skindirik dizilerinde, üçüncü sınıf oyuncular ile yakalayamadıkları duyguyu yakalamışlar tabi, kaçırılır mı hiç. Hemen akşamında, patlamada anneleri ölmüş 3 çocuğun evine gitmişler, dizmişler kanepenin üzerine ağlatıp ağlatıp çekim yapıyorlar. Aradan 3-5 gün geçti, aynı çocuklar evden atılıyormuş, yine müzik eşliğinde ağlatılıyorlar. Annelerinin mezarına götürdüler, orada da ağladılar. Dizi çeviriyor eşşoleşşekler! Bir insanın yaşayabileceği en büyük üzüntü böyle bir boka alet edilir mi lan hiç. Rahat bıraksanıza insanları, göt herifler! Sizin habercilik anlayışınızın içine sıçayım ben! Lan var ya, şu blogda böyle sinirlenerek bir şey yazmışlığım yoktur benim. Klavyeyi bu kadar hunharca kullandığım görülmemiştir benim. Bu haberden para kazanan televizyoncunun da, buna prim veren seyircinin de kafasını zikiyim. Küfürbaz ettiniz lan beni!
Bu post kafamda tasarladığım kadar eğlenceli olmadı ama iyi oldu, iyi. Deşarj oldum lan! Bu arada köpeğin ismi Pickles'miş, kupayı çöplükte bulan.

Cevval diyor ki:
Televizyonun insanı küfürbaz yapabileceğini farket!
Bahsettiğimin bir benzeri ile karşılaşırsan kanalı değiştir! Reyting kaybetsin şerefsizler.
Dünya kupasının da bir kokusu olduğunu unutma! (yoksa nasıl bulsun lan köpek)

Mimi bile başarısız yazarım!

2008-02-15T02:45:00.009+02:00

Mae Blog mimlemiş beni, demiş ki: Cevval, sence başarısız blog nasıl yazılır.? Ben de diyorum ki: U came to the right place. Elvis dedi aslında, tam yazarken "Trouble" çalıyordu denk geldi, hislerime tercüman oldu, yoksa ben Türkçe söylerdim yani. Winamp canlanmaz diyenlere de kapak olsun bu. Başarısız blog aynen benim yazdığım gibi yazılır. Benimkinden daha başarısız blogu da şu adamdan başkası yazamaz(izleyin, şaşılası).
Öncelikle bir konu tutturmamanız gerekli, yani siz blogunuzda fikirlerinizi mi belirtiyorsunuz, günlük mü tutuyorsunuz, teknoloji haberi mi veriyorsunuz, siyaseti mi irdeliyorsunuz, şifreli mi yazıyorsunuz, seri katil misiniz kimse anlamamalı. Ondan sonra, kesinlikle reklam kabul etmemeniz gerekir, böylelikle ortada bir başarı kıstası da kalmaz. Blog ne zaman başarılı addediliyor, hit yaptığı zaman, dolarları getirdiği zaman. Ortada hit ve dolar olmayınca böyle bir sorun da kalmıyor, hükmen başarısız sayılıyor. Gözlemlediğim kadarıyla başarısız blog yazmamak için benimkine benzer bir taktik kullanan blogcular var. Onlar da başarısız blog yazmamış olmak için hiç yazmamak tekniğini kullanıyorlar. Hit getiren konular, gündeme gelenler, arama motorlarını meşgul edenler itinayla kopyalanıyor, linkleri veriliyor. Yazma işi ortadan kalkınca başarısız blog yazmak da imkansız oluyor. Başarısız blog yazmak yerine başarılı blog yapmış oluyorlar. Aslında o yöntem çok karlı, hem dolar ve hitden kaybedilmez, hem de klavyeye gerek kalmaz, sadece mouse yeterli.
Buraya kadar tamam ise ayrıntılara geçiyorum:
Postlarınızı her zaman uzun tutmalısınız, maddelere ayırırsanız okunması kolaylaşır çok okunur, mesela ben bunları yazarken "1-hede hödö yapmayın. 2-cart curt hiç okunmaz" yazsaydın insanların okuması kolaylaşırdı. O yüzden yapmamalısınız, dümdüz yazın aklınıza geleni. Okuyanlar "yazının devamı" linkine tıklayıp pencerenin dışına uzayan satırları gördüğü zaman "hayat çok kısa" demeli, okumaktan vazgeçmeli(vazcaymak diyen insanlar var, hiç sevmiyorum o insanları). Az önce, parantez içinde yaptığım gibi hareketlerinden hoşlanmadığınız insanları aşağılamalısınız. Sizin "uyuz oluyorum" diyerek nitelediğiniz davranışı sergileyen insanlar otomatikman size uyuz olacaktır(otomatikman en uygun kelimeydi, türkçe mi diye araştırdım valla var türk dil kurumunun sözlüğünde).
Uzun postlarınızın arasına küfür sıkıştırırsanız, canını göze alıp okumaya devam edenlerin arasından küfürden rahatsız olanları elemiş olursunuz, okur sayınızın azalmasına yardımcı olur. Ben her yazımda itinayla yapıyorum bunu, bu sefer küfredecek bir şey bulamadım, istisnadır.
Kullandığınız blog servisinin en çok kullanılan, en basit görünümlü temasını kullanmalısınız. Renkleri bir şekilde tutturun yeter, fazla kurcalamanın lüzumu yok. Zıt renkler kullanır, başlığın arkasına ilgi çekici bir resim koyarsanız akılda kalır. Mesela ben başlıktaki "CEVVAL DIYOR KI:" yazısının arkasına siyah dikdörtgen koydum. Açtım Paint'i, önce siyaha boyadım, sonra da bir dikdörtgen kesip koydum oraya. Dikkat ederseniz onun da boyutlarını tutturamamışım çerçevenin ortasına tam oturmuyor. Siyah olsun burası da, dedim. Dakikalar içerisinde yerleştirdim onu oraya.
Popüler olan konulara kesinlikle değinmeyin, ortak ilgi alanını mümkün olduğunca daraltmalısınız. Başarısız blog yazabilmek için blogunuza asla video koymayın, çünkü video yazılmaz. Kendi yaptığınızdan, ettiğinizden bol bol bahsedin, çünkü sizin yaptıklarınız yakınlarınız hariç kimseyi ilgilendirmez, onları da az ilgilendirir. Everest'e tırmandım, dişçi ağzıma sıçtı, bakkal veresiyeyi kesti, çöpü döktüm... paso anlatın ne yaptıysanız. Okuyanlar "banane lan senin n'aptığından, Dünya'da senden milyarlarca var" diyebilmeli.
Haftada bir yazın ama uzun yazın, bir uzun postda yazacaklarınızı böler, 3-5 başlık altında kısa kısa yerleştirirseniz hem blogunuzu sık sık güncellemiş olursunuz, hem de okura kolaylık sağlar. O yüzden, göz korkutucu uzunluktaki bir postda konudan konuya atlamalısınız.
Ben çok seviyorum başarısız blogları, blogda başarısız olan doğru yolu bulmuş demektir bence. Okur kaybetmek için buraya kadar yapmış olduklarımdan sonra geriye kalan azimli okurlar, bu son satırlara ulaşabilmiş olanlar gerçektir. Onlar eline geçirdiğini hızla tüketmek istemeyen, çiğnemeyi seven, sindirime yardımcı olanlardır, takdir ettiğim insanlardır. Siz kendinizi sevdirmek için türlü oyunlara başvurmazken, hatta tam aksi için çabalarken size katlanabilenlerdir. Az ziyaretçili başarısız blogun gerçek başarısıdır onlar. Her biri 1.000 google araması, 10.000 youtube manyağı gücündedir.
Mimidimedim: Cemali Safa, Ters Meditasyon

Cevval diyor ki:
Her başarılı blogun arkasında başarılı seo bulunmaz!
Yukarıda yazanların emir olmadığının bilincine var!
"Otomatikman" Türkçe değildir! Süper kahraman? Belki!

Beş yüzyılla gangsterliği ıskalarım!

2008-02-12T04:14:00.002+02:00

Bir arkadaşım... aslında bu değerli silah arkadaşım Evren, hani şu bana "The Marine" isimli filmi tavsiye edip kısacık hayatımın 2 saatini piç eden arkadaşım, her neyse yaklaşık 4 sene önce olması lazım; üniversiteye hazırlanan bu arkadaşım Fethullah Eğlence Merkezi(FEM)'nin yurtlarında kalmaktaydı. Haftasonları evine döndüğünde anlatırdı orada olanları, İstanbul, Maltepe'deki(her iki şehirden birinde kesin Maltepe var, çok ilginç) eğlence merkezinde öğrenciler dışarı salındığı zaman öğretmenler de peşlerinden teftişe çıkarmış. Dışarı çıkılmadan önce de uyarırlarmış; kızlarla dolanmayın, akıllı durun vb... şeklinde. Uygunsuz vaziyette(kendilerine göre) ilçe civarında görülen öğrenciler uyarılırmış vs... Değerli silah arkadaşım Evren bunları anlatırken, "Ben o adama dalarım!" demiştim. O, "öyle olmuyor abi, neticede eğitim görüyorsun, orada kurallara uyman lazım..." şeklinde üstelemiş olsa da, benim fikrim sabitti. Hala da aynı şekilde düşünüyorum, kendi skindirik hayat görüşünü baz alan bir yarım akıllı, beni benzer şekilde kısıtlamaya kalkacak olursa ben o adamın kafasını gözünü patlatırım, öyle oturup felsefesini tartışacak değilim ben bu adamla, direkt odunla girişirim yani, sorgusuz sualsiz.
Geçenlerde elime Nihat Genç'in "Köpekleşmenin Tarihi" adlı kitabı geçti, biraz geç geçti aslında 2005'de yazılmış, ama yine de geçti. Kitabı okurken farkettim ki 16. yüzyıl Osmanlı'sında, bahsettiğim olayın bir benzeri yaşanmış. Aşağıdakileri size düzgün şekilde aktarabilmek için yan odada uyuyan babamı uyandırmadan, çekip aldım kitabı. Okurken uyuyakalmş kucağında kitapla. Böyle de özveriliyim işte, her zorluğu göze alıyorum şuraya bir şey yazarken. Her neyse kitapta Medrese Öğrenci İsyanları'ndan bahsediliyor. İsyanların olayı şu; o zamanlarda medrese öğrencileri imaretlerde barındırılırmış, imaretler aynı bizim şimdiki yurtlar gibi, bu imaretlerin içine küçük yaşta tıkılan, baskı altındaki çocuklar sosyal hayattan iyice soyutlanmaya başlamış. Haftanın bir gününde çarşı iznine çıkabilen öğrencilerin herhangi bir bayanla konuşması, bakışması dahi mümkün değilmiş. Asayiş görevlileri tarafından sürekli gözetim altında olurlarmış. Durum böyle olunca da üçü beşi bir odaya küçük yaşta tıkılmış çocukların arasında cinsel sapkınlıklar peydah olmaya başlamış, yani kelimenin tam manasıyla birbirlerini düzmeye başlamışlar. Binbir türlü sapıklığa alışan ve sosyal hayata uyum sağlayamayan bu çocuklar kolayca örgütlenmiş ve eşkiya tavırlı birer adam halini almışlar. Asayiş görevlilerine de kafa tutmaya başlamalarının üzerine ipin ucu kaçmış. Çete gibi dolanan medrese öğrencileri, köylerden milletin çocuğunu dağa kaldırmaya başlamış. Kitabın "Dağa oğlan kaldırma" başlıklı bölümünün altında yazan hikaye özetle bu. Nihat Genç de alıntıyı Mustafa Akdağ'ın "Celali İsyanları" adlı kitabından yapmış, kaynağın kaynağını da belirteyim. Okurken düşündüm de; o tarihte, bu muameleyi görmüş bir medrese öğrencisi olarak yaşasaydım, kesinlikle çoluğunuzu çocuğunuzu dağa kaldırmaya çalışan bir hayvanımsı olup çıkmıştım, hatta hayvan adamların lideri olma ihtimalim bile yüksekti. Şimdi oturmuş blog yazıyorum, zaman böyle sihirli bir şey işte.
Bu arada bunları yazarken, dini değerlere karşı çıktığımı, bu tip bir tarihi vakayı örnek göstererek islami değerleri kötülediğimi düşünen varsa hemen koşmaya başlasın, çünkü odunla kovalayanı olacak. Düşünüyorum da; her şey yorumlandığı haliyle var oluyor, yorumlayan öküz olunca bambaşka oluyor, bir de zaman cidden çok acaip bir şey lan. Ben dediğim beni aslında zaman yontuyor, karakteri, düşünceyi belirliyor. Ben bir gidip tuvalette düşüneyim bunları.

Cevval diyor ki:
Uyuyan insanı uyandırmadan, üzerine yattığı nesneyi almaya çalışma! Panik anı korkunç oluyor.
Üniversiteyi kazanabilmek için her şeye katlanılmaz!
Sevgiline "beni askere alıyorlar" şakası yapma! Ölmüşüm gibi tepki verdi valla.

Sinsi gibi gider, hiperaktif gibi dönerim!

2008-02-08T04:07:00.003+02:00

Aramıza kilometreler girmiş sevdiceğimin yanında şahane 2 hafta geçirip döndüm evime. Bu 2 haftalık süre zarfında blog filan da sahipsiz kaldı tabi. Ben zerre ziklemedim blogun durumunu o başka. Sevgi kelebeği olmuşken byte hesabı yapamıyor insan. Çift olmuşken zaman hızlı geçiyor, her şey eğlenceli oluyor. Mum ışığında saatlerce flash oyun oynadık. Romantizmin dibine vurduk. Seçmece oyunlar keşfettik hatta, çocuklar gibi şen olduk. Evcilik oyunumuzun içine bambaşka eğlenceler kattık, yedik, içtik, seviştik, zaman makinesi icat edip başa sarılası günler geçirdik. Döndüm tabi şimdi evime, kapandım odama yazıyorum o bambaşka. Yazacaklar da birikmedi değil. Mesela hayvani gündem oluştu benim yokluğumda. Gerizekalılar televizyonda alkolü, sigarayı ve benzer kötü alışkanlıkları çağrıştıracak her bi skimi sansürleme kararı aldılar. Aslında ben Lost'un türk versiyonu çekileceğini duyduğumda bir daha televizyon izlememe kararı almıştım, adeta görsel sanatlardan tiksinmiştim, yakın zamanda bir de bunu gördüm, kararımın ne kadar doğru olduğunun farkına vardım. Ama bu sansür kararı ayrı komiklikteymiş. Bu durumda Fight Club tv gösterimi 23dk, Constantine: 16dk, Trainspotting: Hiç... Eee oha onnagoym, lan olur mu böyle şey. Film lan o sığır adamlar, sanat eseri, hayattan öğeler taşımak zorunda. Bu öğeler birleşince de film olmakta, olur mu lan hiç öyle, gerçekten aptal mısınız, yoksa tahminimden çok daha fantastik bir misyonunuz mu var çözemedim ki ben sizi. Anlıyorum yani son seçimlerde şu ülkede yaşayanların hemen hemen yarısının fındık beyinli olduğu gerçeğine hepimiz şaşırdık aslında, ama televizyondaki sarhoş adamdan etkilenebilecek kadar iradesiz olma ihtimalleri kimin aklına geldi tuhaftır. Sırf bu kararı protesto edebilmek için kendimi 7. sanata adamaya karar verdim. Körkütük sarhoş bir adamın, Johnnie Walker şişesi ile kurduğu derin bağları konu alan bir film çekicem. Hayatımı bu filme harcamayı planlıyorum, Cast Away'de nasıl Tom Hanks voleybol topuna ağız burun çizip arkadaş oluyordu onunla, nasıl top denize düştümü o da peşinden atlıyordu, o tadı yakalıyıcam filmde. Ömrümün büyük kısmını bu filmin çekimine adayarak öyle bir şaheser meydana çıkartacağım ki, ne kadar altın obje varsa toplayacak, Oscar'a koşacak. Sırf bu yasak yüzünden de türk kanallarında gösterilemeyecek bu film. Pişman edicem sansürlediklerine. Bu günlerde ortalıkta türban geyikleri dönmekte, karar aldım hiç girmiyicem o konuya. Üzerinde düşünüyorum illaki ama tartışmayı sevmiyorum, dibi olmayan tartışmalardan ölesiye tiksiniyorum.
Bilgisayarımın başına oturduğum gibi takip ettiğim bloglara bir göz gezdirdim,. Çekirdeklerin içlerini bir tabakta biriktirip akabinde hepsini birden yiyormuş gibi hissettim. Kuzen döktürdükçe döktürmüş, Cemali desen fevkalade postlara imza atmış, Pucca pekmez ile kıskançlık kavgalarına tutuşmuş(Pucca'nın aşk macerasından apayrı bir arkası yarın tadı alıyorum aslında ama ben son okuduğumda daha ilk buluşmalarındaydılar). Okyanustaki Rüzgar da döktürdükçe döktürmüş, o döktürdükçe de ben mahçup olmuşum. Mimlemişti halbuki beni, ben mimi yazamadan kayboldum ortalıktan geç de olsa yazıcam o başka, söz valla çok özür diliyorum. Şimdi baktım ters meditasyon rekora koşmuş en son bilge ejderha'yı okumuştum. Daha neler neler vardır bitmemecesine okuyabileceğim, arada bir yapmalı bunu. Buğday ambarında eşek gibi oldum, mısır tarlasında korkuluğun mantığını kavramış karga gibi oldum. Şevk ilen doldum. Çok acaip oldum lan ben. Hava değişimi etkiliyo haliyle bünyeyi.

Cevval diyor ki:
İç Anadolu Bölgesi'ne git, karasal iklimin kralını gör!
Tren devrilmedikçe, tren yolculuğundan keyif al!
Her gün 15dk boyunca bir sigara paketine bir de rakı şişesine bak, RTÜK'ün hayatını etkilemesine izin verme!

Yazım hatası yapmayana dahi anlamı katarım!

2008-01-21T03:10:00.002+02:00

Tuhaf bir ayrıntı gözüme çarptı, az önce çarptı. Gece gece çarpmasın isterdim, film izlerken uyuyakalayım isterdim ama çarptı. Film izlerken uyuyakalmak da çok harika bir duygudur. Sırf o anı yaşayabilmek için 1 haftadır her gece aynı filmi izliyorum. Sabaha karşı uyanıp, bilgisayarı kapatıp, tekrar yatmak pis bir şey gerçi ama değer diye düşünüyorum. Filmi roman gibi kullanıyorum böylece, her gece 10dk'sını izliyorum filmin. Altyazılar, gözü kitaptan daha fazla yoruyor. Alengirli filmleri değil tabi, sonu başından belli olan, düşündürmeyen filmleri tercih ediyorum genelde. Film zihni meşgul ederse uyutmuyor insanı. Neyse ayrıntıma döneyim ben, Blograzzi var mesela... Lan konu bulamadıkça ya sigara, ya Blograzzi, 2 ayda tıkandım he, benim blog maceram umduğumdan kısa sürecek sanki. Neyse işte, Blograzzi bilindiği üzere blog yazarlarının toplaştığı, birbirini tanıdığı bir platform, çoğumuz faydalanıyoruz etinden sütünden. Bu Blograzzi'de bir de forum var. Orada konular açılıyor "biliyorum herkesin blogu var ama bir ben akıllı olduğum için burada reklamını yapıyorum", "asabi, ters adam imajıyla popüler olmaya çalışıyorum", "sırf bir şeye liderlik ediyor olabilmek için anket tadında forum başlığı açtım", "Google ayda 20 kağıt versin, cinayet işler blog konusu yaparım" vb... şeklinde. Ancak bu forumda ne açılan başlıklarda, ne de altlarına yazılanlarda çoğunlukla bir Türkçe eksikliği gözüme çarpmaya başladı. İnsanlar foruma yazdıklarını hiç önemsemiyor da ben mi çok ciddiye alıyorum. Yoksa türk blog yazarlarının büyük kısmı soru eklerini ve bağlaçları bitişik mi yazıyor anlamadım. Yani Türkçe'ye çok iyi hakim olduğum için filan değil. İlla ki benim de imla hatalarım vardır ama bir şey yazarken en azından özen gösterdiğime inanıyorum, mümkün olduğunca kaçınıyorum bu hatalardan. Derdim "dilimize sahip çıkalım" filan da değil belirteyim.
Dili tasarlayan insanlar, yazılanın en iyi şekilde anlaşılabilmesi için yerleştirmiş bu kuralları. Ne kadar iyi uygularsanız, o kadar iyi anlaşılabilirsiniz. Tersi mümkün değil herhalde. Hobisi yazmak olan insanlar, nasıl oluyor da en basit imla kurallarından bile habersiz olabiliyorlar, onu çözemedim bir türlü.
Birçok yerde benzer örneklerle karşılaşa karşılaşa çok titiz olmaya başladım bu konuda. Film izlerken oluyor mesela, altyazıları okur vaziyette sızmak üzereyken, bir anda zınk! diye açıyorum gözlerimi "aha dahi anlamındaki "de"yi bitişik yazmış andavallı" diyorum. Obsesif oldum iyice, manyaklığa doğru koşuyorum. Adamın virgülünün eksik oluşunun bana bir zararı yok tabi ama kötü düşünüyorum nedense insanlar hakkında. Bu dingil de gelmiş ahkam kesiyor ama daha adam gibi yazı yazamıyor, diyorum içimden. Kaale almamaya başlıyorum o insanı. Çaylak gibi görüyorum o kişiyi, "yazmaya yeni başladı herhalde" diyorum. Manyaklığa az kalmış onu da şimdi farkettim. Adam bir bağlacı bitişik yazdı diye bu kadar aşağılanır mı lan! Ünlemden sonra küçük harfle mi başlıyorduk, büyük harfle mi? "mi" soru eki ise soru işareti de eksik olmamalı. Peki ya soru işaretinden sonra büyük harfle miydi? Az öncekini küçük yazdın ama. O tırnak içindeydi ondan küçük yazdım. Tırnak içindeki cümleye büyük harle mi başlanır? Bilmem. Senin de ağzına sıçayım işte böyle bir denyosun. Öyle bağlacı ayrı yazıp, virgülü yerleştirmekle olmuyor o işler, yaa dümbük. Bokhunu chıkarttın ama $aduman ağabey.

Cevval diyor ki:
Dolar işaretinin, "ş" harfinden çekici olmadığına inan!
"ç" harfi yerine iki harf(ch) kullanmanın, enerji kaybı olduğunu farket!
"harf(ch)" element gibi oldu lan!

Popdan müzik, legalden mp3 olmaz!

2008-01-18T13:54:00.002+02:00

Şerefsiz telekom, müzik sitesi açmış. Millet de "Google'da yetmişbeşinci çıkacam!" filan diyerek blog konusu haline getirir olmuş bunu. Benim bu tip kaygılarım olmadığı, blogum da bir çeşit masturbasyon malzemesi olduğu için öyle link filan vererek reklamını yapacak değilim. Yapılan büyük denyoluktur kanımca, o aklıma geldi birden. 32k modemle mp3 indiriyordum lan ben, bir mp3'ü bir saatte indiriyordum ama indiriyordum yani. Herkes indiriyordu hala indiriyoruz. Şu tarihte ise bu amaca hizmet eden şahane programlar, harikulade siteler var. Hatta onlara link atayım ben, fayfası olsun okuyana. Strong DC var mesela dc++ client. mp3'ü geçtim her türlü film, dizi cart curt itinayla indirilir kullanıcılardan. Sonra torrent dediğimiz hede var, internette devrim niteliğinde. Zinhof var, ziyaret edilmesini emretmiştim zaten. Bunaltı var. Gustavoeo diye bir blog var, değerli silah arkadaşım Evren bana "Marine" filmi ile yaptığı işkencenin acısını unutturmak için geçen gün gösterdi bu blogu. Biliyorum ispanyolca, ama şahane arşiv mevcut. Kullanırken indirmek istediğimiz albümün linkine tıklıyoruz, hemen altında "descargar" yazan butona da tıklayarak albümü indiriyoruz. Bu arada o linklediğim albümü indirin! Çünkü kettle ve internetten sonra Dünya'nın en güzel şeyi Def Leppard'dır. Zinhof'un sağ barında linkler bölümü var, oradan da MetalMp3 vb... bir çok muhteşem siteye ulaşılabilir. Bunlar sadece benim kullanmaya aşina olduklarım, daha binlercesi mevcut. Yağmalakom da haberdar bunların hepsinden ama sanki bu siteler hiç var olmamış da kendileri devrim yapmış gibi tv'ye reklam veriyor, "gelin istediğiniz parçayı indirin, yasal yollardan hede hödö" filan diye. Bu sonsuz boşlukta dümbükkom Tarkan'ın Polimorfoz albümünü indirtmiş, kim zikler allasen. Ayriyetten Tarkan'dan da, popdan da tiksiniyorum ben. Tamam popüler olana önyargılı yaklaşmak gibi bir alışkanlığım var kabul ediyorum ama pop ve ürünlerinin, özellikle ülkemizde icra edilen haliyle, gerçekten de bok gibi olduğuna inanıyorum. "Hey corc versene borç, olmaz maykıl bende de yok..." diye parça yapıldı bu ülkede zamanında, ciddi ciddi de dinlendi. Geyik filan değil yani, ciddiye alındı bu o zamanlar. Şimdi de "sabaha kadar kurcalar beni romeo" diye parça yapıldı, işin içine biraz seksapelite katıldı o kadar, yoksa çok farklı değiller. Sonuç da popüler kültür zerre yol kat'edemedi şu ülkede. Şimdi de ülkenin popüler internet sağlayıcısı müzik sitesi açacak, en popülerinden albümleri dizecek oraya. Ben de burada reklamını yapacam, 3-5 şuursuz Google'a "mp3 indir" yazınca blogumu görebilsin diye, hassektör lan!.
Bu telekom patır patır sömürüyo zaten bizi, dubaililerin elleri sağımızı solumuzu mıncıklıyo. Kendi etki alanım dahilinde biraz olsun baltalayabildiysem ne mutlu bana.

Cevval diyor ki:
Blogunu ticarete dökenin samimiyetinden şüphe duy!
Telekom'un internet satmaktan başka hiçbir icraatı olamayacağına inan!
Kota ne lan! Kota ne! Kotalı internet mi olur? İcat edenin aklını...!

Ben de mimerim!

2008-01-12T06:52:00.002+02:00

Mimlenmişim, ters meditasyon tarafından. Ben de tam bir şeyler yazmayı düşünüyordum, o esnada gördüm. Hem mim zincirinde bir halka olayım, hem de yüksek ateşten dolayı uykusuz geçirdiğim saatlerime renk katayım dedim bu şekilde. Bir post önce "ufak ufak nezle oluyorum..." yazmıştım, şimdi yatalak oldum. Battaniyeyle oturuyorum. Boğaz, bademcik filan tükendi, yutkundukça acıyor. Burun, silmekten kıpkırmızı oldu. Ağzımı kapatınca nefes alamıyorum. Sürekli açık ağzım ile suratımda şaşkın bir ifade taşıyorum, sanki bir şeyden korkmuş gibi görünüyorum. Kıştan bir kez daha nefret ediyorum. Yaz istiyorum, kızgın kumlar ayaklarımı yaksın istiyorum, sıcaktan bunalıp vantilatörü tişörtümün içine sokmak istiyorum, calippo yemek istiyorum, "klima pis çarpar" muhabbeti yapmak istiyorum.
Neyse mim konumuza dönelim "yapmak zorunda olduğumuz halde bir türlü yapamadığımız kolay işler". Lan ne detaylı mim konusuymuş, şimdi ben bunu bir yerlere çekicem, eğip büküp ondan buyruk çıkartıcam ama olmuyo. Öyleyken böyle olup da böyle olduğu halde öyle olamayan... gibi bir şeymiş. Düşündüm şimdi aklıma geldi, ben hap yutamıyorum. Olmuyo, öyle ağzıma koyup da suyla filan bütün halinde indiremiyorum hapı mideye. Bir anda kalıyor boğazımda, bir iki defa boğulma tehlikesi atlattım ondan sonra vazgeçtim hap kullanımından. Halbuki şimdi kullansam, belki bu iğrençliği üzerimden daha kısa sürede atacağım, sağlığıma daha çabuk kavuşacağım ama olmuyor. Böyle düşününce de hızla iyileşebilmek için yapmak zorunda olduğum ama yapamadığım bir şey olarak değerlendirebiliyorum, hee bir de kolay bir şey olarak. Yani yapmak zorunda kalmışken yapmadığım, eee yapamadığım aslında... kolay olan yapılacak işlerden beceremediklerimin... Öeğ bu ne beaa!
Bir de dişçiye gidemiyorum ben, hayatımda oturmadım dişçi koltuğuna. Ona da gitmek zorundayım aslında. Yani şimdi gitmezsem ileride daha fazla oyacak o adam beni. Kerpetenlerle girişicek ağzıma ağzıma, biliyorum. Ama gidemiyorum işte. Birilerinin ağzımın içine kesici, delici cihazlar sokacağı düşüncesi katlanılamaz geliyor bana. Buna da işte zorundayım gibi halbuki değil de olabilir, ama onun gibi yani, off işte yukarıda yazdım ben onu. Heh, şimdi blogumun ilk mimi olarak tarihe geçmiş bu mimi, tanıdıklarıma mimliyorum(Aha bu da mim konusu gibi oldu, iyice aptal oldum, vallahi kimyam değişti. Bir ara böyle bir adam vardı "kimyam değişti" diyen. Kimdi o, ne yapar şimdi nerelerdedir acaba. Tehdit filan etmişlerdi bunu da ondan kimyası değişmişti galiba, insanın kimyası nasıl değişebiliyorsa artık. Plazma olan, gaz haline gelen adam varmış gibi. Bu da nasıl parantezdir, neyi açıklıyordur bilemiyorum, bilmek zorunda olduğum halde bilemediğim rekor uzunlukta parantez...) : Dimple Peach Rock, Okyanustaki Rüzgar

Cevval diyor ki:
Calippo bulun getirin! Kaynatıp içicem, şifa niyetine!
Hastabakıcı filan tutun lan bana! Cidden çok fenayım!
Diş hekimlerinin hepsi aslında dişçidir!

Palmiye gölgesinde nikotin solumak istiyorum!

2008-01-06T05:51:00.002+02:00

Ufaktan hasta olmaya başladım, kronik kış nezlesi. Bir kışı da burnumu tahriş etmeden bitirememişimdir ben. Şu durumda olmaktan da nefret ediyorum, tiksinç hissediyorum kendimi. Selpaklara burnumu silip silip monitörün altına sıkıştırıyorum, bir üşüyorum bir terliyorum. Kıştan nefret ediyorum. Parayı kırdığım gibi tropikal bir bölgeye yerleşmeyi planlıyorum, hayatımı nezlesiz, gripsiz geçirmek istiyorum. Bu arada kahve-sigara, çay-sigara filan yalanmış, tylolhot-sigara bambaşkaymış tavsiye ederim.
Ben şimdi yine sigara üzerine yazmaya karar verdim. Blogun sigarayla savaşanlar ile savaşanlar vakfına dönmesinden korkuyorum aslında, ondan çekinerek yazıyorum. Sigarayı savunduğum filan sanılsın istemiyorum. Önceden "yaşlanarak sürüneceğim 5 yılımı hayatımdan çıkarıyorum bu sayede..." gibi bir ifade kullanmıştım. O sadece benim fantastik fikirlerimden biridir, biraz da kendimi iyi hissetmemi sağlıyor bu düşünce. Özendirmek veya faydasını savunmak gibi bir gayem yoktu yani.
Sigarayla uğraşacağız derken tekrar bir tuhaflık sergilenir oldu konuyla ilgili diğer fikirlerimin devamı niteliğinde yazmak istedim. Yeni bir yasa tasarısı gündemde, tasarıya göre kapalı alanların tümünde ve açık alanların bazılarında sigara yasağı uygulanacakmış. Uygulansın tabi ne güzel, zehirlenmek istemeyen insanlar diğerlerinin alışkanlıklarından etkilenmesin, sevmedikleri bir şeyi bünyelerine kabul etmek zorunda kalmasınlar en doğal hakları. Ben içerken kendimi zehirliyorum, kalabalığın arasına dalıp dumanımı insanların suratına üfleyerek onlar da kanser olsun diye çabalamıyorum, çabalayan da engellensin bu vesileyle. Buraya kadar faydalı ama bu yasağın yan etkileri de var; şimdi biz "kapalı alan" dediğimiz zaman en can alıcı olanlar barlar ve kafeler. Ben ki sigara içemediğim için akraba ziyaretlerini kısa tutan bir insanım, arabasında sigara içirtmeyen arkadaşlarım ile yola çıkmaktan çekinen bir kişiyim, eğer sigara içemeyeceksem bir bara girip biraya 5, votkaya 7.5 YTL ödemem. Külfete para vermem yani. Eee bu bara giren insanların en az %50'si sigara tüketiyor, alkol ile de sigara şahane gidiyor. Biraya çok güzel meze oluyor sigara. Hatta sigarasız bira içilmiyor. Bu durumda ne olur, bara giden insanların %50'si artık kolay kolay bara girmez. Bar iflas eder lan!. Bar kültürü biter! Tamam çok matah bir şey değil belki "bar kültürü" ama ben seviyorum yani, kendimce bir haz alıyorum o ambianstan. Ayrıca bar sahiplerini de düşünürsek, koca bir camia, başlı başına bir sektör. Atari salonu mu yapacak o adamlar mekanlarını! Lünapark mı olacak barlar sokağı! Bokunu çıkartmayı çok seviyoruz, imkansızı uygulamaya çalışıyoruz. Bu yasak gelince ne olur, yarı uygulanır(şimdi uydurdum "yarı uygulanma" terimini ama güzel oldu). Barda oturan adamlar sigara içmek için kapının önüne çıkmaz, kahvede okeye dönen emekli amcalar da sigara molası filan vermez. Onlarsız da bu mekanlar iş yapamaz, işletmenin manası kalmaz. Bu yüzden kanun da uygulanamaz, en fazla bu tip yerlere ceza kesen görevlilerden rüşvet severlerin eline koz verilmiş olur, fazladan çorba içirtilir onlara. Bu yasağın aynı şekilde uygulanabildiği ülkeler var mıdır, vardır. Robot vatandaşların, robotlar ülkesidir orası bizi ilgilendirmez. Citizen Robot.
Bitirmeden ekliyorum, gerçekten de bir gün barlarda sigara yasağı uygulanırsa ilk gün giderim, kafadan veririm ceza olarak belirlenen 50YTL'yi püfür püfür de içerim eylem niteliğinde, tepkimi belli etmek için sakınmam yani öyle üç beş kuruştan. Ondan sonra gitmem ama, her gün her gün 50 YTL, bütçem dayanmaz.

Cevval diyor ki:
Henüz grip olmadıysan sıcak bölgelere göç et!
BİM'den selpak alma! Dandik yapıyorlar, çok tahriş ediyor adamın burnunu.
Sigarayla savaşma! Savunma da! Elleşme işte kendi halinde yansın dursun!

Samimi ol, canımı ye! Vazgeçtim yeme!

2008-01-05T03:58:00.002+02:00

Bir süredir Blograzzi'de dolanır oldum, ara ara girip bakıyorum bana yorum yapan olmuş mu diyerekten. Rastgele blogları gezinip duruyorum, beğendiğime yorum yapıyorum puan veriyorum... Biraz içli dışlı olmaya başlayınca camiada bir ikiyüzlülüğün hasıl olduğuna kanaat getirdim. Reklam mantığına dayalı bir anonim sistem oluşturulmuş kitle içerisinde, "ben sana yorum yaptım favorilerime ekledim, sen de beni ekle" sürekli bu mantık güdülür olmuş. Edepsizce bir reklam çabası sergilenir olmuş. Anlıyorum tabi ki herkes, blogu okunsun, sesini birileri duysun ister ama sırf bu beklenti doğrultusunda hareket etmenin pek de samimi olmadığını düşünüyorum. Sevmiyorum böyle içten pazarlıklı insanları. Forumlarda filan var mesela aha benim blogum ayarında başlıklar, bunları da edepsizliğin son noktası olarak algılamaya başladım.
Durum böyle olunca ben de site içerisinde insanların bloglarına yorum yapmaktan, onları sevdiklerim listesine eklemekten çekinir oldum. Blogun sahibi, sırf ona kendi blogumu okutmak/tanıtmak için böyle bir şey yaptığımı düşenecek diye.
Hatta geçenlerde bir bloga bakarken farkettim; sayfa uçmuş alan adı satılığa çıkmış, haftalardır link ölü ancak altında "olmayan blogun" var olduğu sanılarak yapılmış yorumları var, çok güzel blog, şukela site... kıvamında. Afalladım kaldım. Oha lan insan bir linke bakmaz mı diye. Tepkimi bu yorumların üzerinde dile getirdim. Olmayan blogun var olan sahibi de bana tepki gösterdi, ona durumu açıklamaya çalıştım. Ya o anlayamadı ya da ben anlatamadım ya da apayrı bir insandı bilmiyorum ama bu sefer de çamur at izi kalsın di mi... diyerek çıkıştı bana. Bir kez daha afalladım, ortada çamur atacak bir şey yok nereye atayım, ayriyetten neden atayım, sen kimsin, sana bir garezim olması için nasıl bir nedene sahip olabilirim ki derken şaşkınlığım katlandı.
Çok uzattım, asıl konuya geçiyorum. Özetle, site dahilinde süregelen sistemin içten pazarlığa dayandığını düşündüğüm için sevdiğim blogları burada tanıtacağım. Reklam, link paylaşımı, pagerank, dost kıyağı hede hödö... nedenlerle değil. Sadece sevdiğim için, takip ettiğim için. Bu blogların sahiplerine de bakın ben sizin blogunuzu tanıttım diyecek değilim. Çoğunu tanımam etmem, kimdir nedir bilmem. Bir gün yolları düşerse belki görürler, teşekkür filan ederler. Ahanda başlıyorum:

Tafugu Blog: Faydalı teknoloji blogu, şahane eklentiler, hayat kolaylaştıran programlar tanıtır. Araştırır bulur. MSN'den maillerimi açarken Firefox'u kullanabilerek, Internet Esplorer gibi tiksinç bir tarayıcıdan tamamen kurtulmamı sağladı. Gidin bakın güzel yani.
İnehk: Teması güzel blog, postlar ayrı bir cillop. Okutuyor kendini. Sayfayı açınca hooop "Mehmet ağbi naaber?" yazısı göze çarpıyor o güzel asıl. Biz bilmiyoruz Mehmet abi nedir, kimdir ama saçma yani güzel. Blogda saçmalık hoş duruyor.
Pucca Günlük: Pucca kişisinin günlüğü bu, başlık kendini açıklıyor zaten. Kendini okutan bloglar arasında bu da, gayet samimi. Bir de Pucca Düşünce var ama ben pek beğenemedim. Genellikle siyaset üzerine fakat hem benim gibi düşünmüyor, hem de siyaseti yorumlamak için gerekli birikim mevcut değil gibi geldi bana. Pucca kişisinin üslubu, "günlük" konseptine daha bir yatkın sanki.
benyaptım.org: Neşeli blog bu da. Hem esprili, hem neşeli. İsmi cici.org filan olmalıymış. Cici sıfatı cuk oturuyor bence bloga. Şahane konular, şahane ayrıntılar yakalıyor. Kısa yazdığıma bakmayın aklıma yazacak başka bir şey gelmedi yoksa cidden harika blog.
Ters Meditasyon: Herşeyden bahseden blog, kendimden bir şeyler buldum. Blog sahibinin blograzzi avatarı Worms'dan bir kareydi, öyle dikkatimi çekti (yıllardır sıkılmadan oynarım Worms'u). Okudum, inceledim hep benim sevdiğim şeylerden bahsedilmiş. Bir de last.fm son dinlenenler şeysi gördüm bir baktım "Mark Knopfler-Punish the Monkey" dinlenmiş.Bu parçayı benden başka seven, dinleyen yok sanıyordum, var olduğunu gördüm daha bir sevdim blogu.
Kabak Meltemi: Postlar genellikle çizimlerden oluşuyor. Çizilenler isimleri ile bütünleşince bir ruhaltı çalışmasına dönüşmüş. Hoş olmuş. Ara ara girip bakıyorum içim açılıyor.
Okyanustaki Rüzgar: Yazılar araştırma kokuyor. Özellikle müzik ile alakalı postlar zevk süzgecinden geçirilmiş. Okunası samimi blog.

Şimdilik aklıma bunlar geldi, arada bir güncellerim ben bu listeyi sinsi sinsi.

Cevval diyor ki:
Blog tavsiye edecek olan varsa etsin, beğenirsem eklerim. Kendi blogunu tavsiye edeni hırpalarım!
Çıkarcı adam sevmiyorum! Sen de sevme!
Ne dandik kar yağdı lan, tutmadı bir türlü!

Yapay deyip geçme, o da can!

2007-12-31T01:11:00.002+02:00

Cipsim vardı, filmim yoktu, ben de açtım cipsi yiyorum şimdi. Yağlı yağlı parmaklarla klavye kullanıyorum, kafam da acaip kaşınıyor kaşımamak için kendimi zor tutuyorum. İşte böyle zorluklar yaşıyorum ben size bir şeyler anlatırken. Neyse esas konuya geleyim, ilkinden pek farklı değil tabi uyarıyorum, Winamp'im canlandı!
Felaket tırsmaya başladım, Winamp bildiğin canlı, açık açık sohbet ediyor, mesaj veriyor yani. Salıyorum Winamp'i shuffle'a("rasgeleye" desem anlamayacaktınız) hop bir parça düşünüyorum, anında çalıyor Winamp. Yeri geliyor hislerime tercüman oluyor. Geçenlerde sevdiceğimle konuşurken oldu, tesadüfü mümkün olmayan deneyimler yaşadım, diyaloğun gidişine göre yayın yaptı Winamp, bir ara "dio-another lie" çaldı bana yalan mı söylüyorsun? diye çıkıştım sevdiğime, bozuldu. Haklı tabi, biri bana blendırım saat yönünün tersine dönmeye başladı, sen kesin benim hakkımda bir hinlik düşünüyorsun dese ben onun manyak olduğuna kanaat getirir, terkederim ortamı. Böyle de sabırlı, anlayışlı bir eş seçmişim kendime hala aynı mevkide duruyor. Neyse asıl konuya geleyim; Winamp'im dünyayı ele geçirdi! şaka lan şaka geçirmedi ama bu hızla giderse geçirebilir, hiç şaşırmam. Kafamı kaşıdım, gidip yıkasam mı acaba. Yağlı yağlı, bitlenicem lan şurada iki saçmalayacam diye, saçmalıyorum diyorum ama inanması güç olduğu için öyle diyorum yoksa Winamp'im cidden canlı yani. Bu arada ekleyeyim hani bu tesadüfler öyle 10 parça arasından gerçekleşmiyor, playlist'imde tam 17242 parça dizili(şimdi baktım). Update edicem ama durum kötüleşir diye korkuyorum. Silip yeniden kursam, bu sefer de cana kıymak hiç olmaz. Cidden tırsıyorum he şaka değil.

Cevval diyor ki:
Canlanan programın varsa söyle, sırrını birlikte çözelim!
Önümüzdeki 1 hafta boyunca Media Player ile müzik dinle, sonuçları bana bildir!

Microsoft klavyeyle döveceksin bunları!

2007-12-24T01:52:00.002+02:00

Şu satırları yazarken film kopyalıyorum bir yandan, çok seviyorum ben kopya şeyleri. Önce korsan film alıyorum, emek hırsızlığına doymuyorum bir de kopyalayıp eşe dosta dağıtıyorum. Korsana hayır kampanyasına "hayır" diyorum. Özellikle sanat filmlerini(lan sanki öteki filmler sanat kategorisinin dışında) korsan izliyorum, viski-kebap havası yakalıyorum. Böyle de cibiliyetsiz bir insanım işte. Uça uça da konudan konuya atlıyorum, şuursuzluğun dibine vuruyorum. Bugün ışıklı klavye gördüm, işte kendisi burada ama ben gerçeğini gördüm, ellenebileninden. Loşseverler için gayet kulanışlı ve güzel görünümlü bir icat. Ben klavyeye bakmadan da yazabiliyorum ama elleri bir kere klavyeden kaldırıp geri koydumu öncelikle sol yüzük parmağım ile "A"yı, sağ serçe parmağım ile de "i"yi bulabilmem lazım ondan sonra gerisi geliyor. İlk seferde bulamazsam deneme yanılma yöntemini kullanıyorum zifiri karanlıkta, can sıkıyor. Ondan bir sorayım fiyatını, uygunsa alayım dedim. Vitrinden kopup dükkana girdim. Klavyenin fiyatını sorduğum adam bana o klavye yetmiş dolar ama sana altmış milyona veririm dedi. N'oluyoruz lan diyerekten dondum bir an. Neden bana altmış yetele ki. Dükkana hayatımda ilk defa ayak basmışım. Lan hani efendi görünümlü bir insan olsam, amca efendi gördü iyilik yapıyor diyicem ama o da yok. Zerre efendilik yok benim sıfatımda, şu sağ tarafta "Bu ne lan!" başlığı altındaki resim varya, işte ben sürekli o şekilde geziyorum. Böyle yan yan bakarak konuşuyorum insanlarla, sürekli bir hınzır ifade katıyorum suratıma, her an bir pislik yapabilecekmiş gibi gözüküyorum. O dakika klavyeyi kucaklayıp kaçsam kimse şaşırmaz yani öyle pis bakıyorum. Ayriyetten Frisby marka klavye nası yetmiş dolar orası da acayip, hayatımda duymamışım markayı. Neon ışıklarının oluşu güzel de ee oha yani. Yukarıdaki linke bakarsanız klavyenin gerçek fiyatının 19$ olduğunu da görürsünüz, o anda farketmedim ama herif cidden tecavüze yeltenmiş, 3 katı fiyat biçmiş pezevenk! Tam vazgeçip çıkıyordum dışarı gözüme üzerine fotoğraf basılmış kupalar ilişti, hani içine su koyunca üzerindeki resim belirgin olanlarından. Bir süredir almayı planladığım bir hediye olduğundan "bunları kaça yapıyorsunuz?" diye sordum. Adam durdu bir süre düşündü, otuzbeş milyon! dedi. İlla sikeceksin yani, sikmeden göndermeyeceksin dedim, çıktım oradan.
Eveet gönül dostları yarı açık, yarı kapalı mekanlarda gerçekleşmiş bir maceranın daha sonuna geldik. Bir dahaki sefere tümüyle kapalı mekanlarda geçmiş(salon, mutfak, tuvalet, battaniyenin altı gibi) asab bozmayan bir macerada görüşmek dileğiyle esen kalın, mutlu kalın. O it herifin de taa onnagoym! yavşaklık etmese şimdi neon ışıklı klavyemle yazıyor olacaktım. Neyse artık başka bir yerde bulurum aynısından gerçek fiyatına.

Cevval diyor ki:
Bir klavye, kendini geliştirip dünyayı ele geçirebilse dahi 60 YTL etmez, feyzal!
Sırf güncellemiş olmak için bloguna yazı ekleme, ibret al

Otla bokla savaşma!

2007-12-19T16:29:00.002+02:00

Bazı tuhaf adamlar var, bir türlü manasını çözemediğim işlere kalkışıyorlar. Sigaraya savaş açan adam var mesela. Sigaraya savaş mı açtın, kazanmak zor değil ki. İçmeyince, sigara hükmen mağlup oluyor zaten. Bu yüzden televizyona çıkartılır mı bu adam. Bir kimse bu uğurda canla başla uğraşır mı. Ama bunlar illa tuhaf olacak ya millete de sigara içirtmiyorlar, sigarayla savaşı götlerinden anlıyorlar, yadırgatıyorlar bana kendilerini. Çoluğu çocuğu alet edip "duman savaşcısı" yapıyorlar. Çocuğun içmesin istiyorsan yıka beynini içmesin, eti senin kemiği de senin neticede en başında senin proteinindi zaten. Neden "savaşçısın sen" filan diye ortalığa salıp ruh hastası yapıyorsun ki çocuğu. Yazık körpecik beyinlere.
Lan bunun ismi "hür irade", intihar etmek üzere birini görsem müdahale etmem mesela. Adam ölmek istiyorsa ölsün. Kendi arzusudur, yaşaması veya yaşamaması gerektiğine kendi karar verir, ben karışmam. Hem belki ölü olmak daha güzel, nerden bilebilirim ki önceden ölmüşlüğüm mü var. Sigara içen adam için de aynısı geçerli. Ben içiyorum mesela, günde bir paket tüketiyorum. Yaşlanıp hastalıktan sürünerek geçireceğim 5 yılımı siliyorum böylelikle, bence güzel fikir yani. Hem karizmatik bir şey sigara, güzel duruyor, adamın ağzında erkeksi duruyor, bayanına göre de seksilik kattığı gözlenmiştir.
Bir insanın başkasının iyiliğini düşünmesini anlarım, bir başkası için sigara kötü bir şeydir yakınındakileri bu kötülükten korumak ister. Onlarla konuşur, fikrini belirtir, kötü olduğuna iknaya çalışır ama savaşmak neden. Hem sen biri için iyi olanı kendisinden daha iyi bildiğini nasıl iddia edebilirsin ki. Yetişkinler için konuşuyorum tabi, çoluk çocuk özenip sonradan pişman olmasın diyorsan o başka. Çocuktur kafası çalışmaz. Ama şimdi sen bana dersen "biz duman avcısıyız, sigarayı bırakmanı istiyoruz", safi sübyan demem, taşlı sopalı kovalarım ben seni.
Birden esti yazdım bunu da, sevmiyorum ben gereğinden fazla duyarlı insan.

Cevval diyor ki: :
Sigarayla savaşma, rakıyı 70 kaat yapmaya çalışanlarla savaş!
Fazla duyarlı olma komik duruyor, az duyarlı ol yeter!
Kız arkadaşın bir gün gülüp ertesi gün ağlıyorsa dert etme, işine bak!(yakında düzelir, normal halleri öyle onların)

Çömelebiliyorum, öyleyse sağlıklıyım!

2007-12-15T07:55:00.001+02:00

Günlerdir evdeydim. 2 hafta önce sokağa çıkmış olmanın verdiği rehavetle daha 2 ay otururdum esasında ben evde ama öyle olmadı. Mesleğimin bazı gerekleri var, sağlık raporu almak gibi, bu yüzden de sabahın köründe sokaklara fırlayıp İstanbul'u turladım, hastanelerden de nefret ederim zaten, hepsi üst üste bindi, ebem zikildi ebem adeta ebem zikildi!
Bir süre işlemlerimi hallettikten sonra esas olaya geldik, heyet raporu almak. İlgili sağlık kurumunda kat kat geziyorum, gerektimi plastik bardağa işiyorum, gerektimi damarımı buldurmuyorum kolumu delik deşik ettiriyorum. Böyle uğraşıp didinirken bir ayrıntıyı farkettim "çömelebilen insan sağlıklıdır". Belki tıp literatüründe bir açıklaması vardır ama insanı çömelterek çekapa sokmak tuhaf bir durum cidden.
Mesela psikiyatriye girdim, uygulama şu şekilde; gözlerini yum, kaşlarını kaldır, ellerini aç/kapa, çömel! tamam bitti.
Oradan çıktım ortopediye girdim. Avucunun içini göster, yumruğunu sık, parmak ucunda dur, topuklarının üzerinde dur, çift salto at, çömel! tamamdır.
Neyin göstergesidir ki bu çömelmek. Hiç de hazzetmediğim bir harekettir. Sahil yolunda, çimlerin üzerinde bira içen adamı hatırlatır bana bu çömelme hareketi. Okul hayatım boyunca tuvaletleri tam işleviyle kullanmamamı sağlamıştır bu hareket benim. Bu şekilde rahatsızlığı tespit edilen hasta olmuş mudur acaba.

-çömel!
-aaa- ağğ olmuyo doktor bey yapamıyorum.
-vay psikopat, canım sen bildiğin delisin. üzgünüm yani onaylayamam ben senin raporunu.

**********
-çömel!
-yapamam
-ahanda yakaladım felçlisin dimi sen, tekerlekli sandalyeyle geldiğinde kıllanmıştım zaten, kuntiz seniiii.

Bir de ortopedide adam "ayakkabının tekini çıkar" dedi. Bütün gün gezmişim tabi İstanbul'u kat'etmişim. Sabah 7'de yollara düşmüşüm akşama kadar gezmişim ve adam günün sonunda bana ayakkabını çıkar dedi. Muayenehaneyi kesif bir ayak kokusu sardı. Bir baktım çorabın altı artık ıslanmış rengi değişmiş, ter olmuş hep ayaklar. Böyle de rezil olup çıktım oradan. Hiç sevmiyorum hastaneleri, nefret ediyorum hastanelerden. Muayenehane "hane" de, hastane neden "hastahane" değil. İlginç.

Cevval diyor ki:
Çömelebiliyorsan hastaneye gitme! gerek yok.
Eminönü'nden Sultanhamet'e, oradan da Karaköy'e yürüme! Tramvayı kullan!
Yüzünü görmeden yol sorduğun insan japonsa koşarak kaç! Çok sıcak kanlılar anında esir alıyorlar.

Cücü dava açarsa beni unutun!

2007-12-10T02:13:00.002+02:00

Geçenlerde farkettim aptal herifler, mahkeme kararıyla Wordpress'e erişimi engellemişler. Olay da şu şekilde vuku bulmuş, araştırdım; Wordpress tabanlı birkaç blogda, kimliği meçhul şahıslar Harun Yahya rumuzuyla ortalarda dolanan bildiğimiz Adnan Hoca'ya küfretmiş, hakkında bir kaç şey yazmış. Bu da gitmiş wordpress'i mahkemeye vermiş. Blog sahiplerini değil yani direkt Wordpress'i. Mahkeme de haklı görmüş komple Wordpress'e erişimi engellemiş. Gerizekalılar.
Ben de Blogger'ı test etmeye karar verdim bu yüzden. Birazdan türk sinemasının yüz karası Fahrettin Cüreklibatır hakkında atıp tutucam. Hiç sevmiyorum ben bu adamı. Bu adam olmasa şu anda apayrı bir yerdeydi türk sineması, her şeyi bu adam engelledi. Blogger'a erişim engellenirse Fahrettin dava açmış ve kazanmış demektir. O durumda izimi kaybettiririm, bir daha karşılaşmazsınız Cevval Portakal rumuzuyla, "Sünepe Marul" filan olarak devam ederim herhalde blogsal girişimlerime.
Bu adamla dalga geçmek klişe haline geldi esasında. Biraz derinine ineyim o zaman, savunmayı eleştireyim ben de. Adamlar hala "o zamanlar moronduk, çok özür dileriz" demek yerine, yaptıklarını şu şekilde kollamaktadır.

-Auhauhauha böyle film mi olur lan, surun üstünden zıpladı dallama.
-Napalım arkadaşım imkan vardı da biz mi çekmedik Barbar Conan'ı

Lan tamam imkan yoktu, fakirlik ayıp değil olabilir. Ülkece hala fakir sayılırız ama be kardeşim madem imkan yoktu neden girişiyorsun ki böyle alengirli işlere. Bütçe yoksa, sen de bütçene göre bir konu seç. Mesela bir adam telefon kulübesinden, üzerine silah doğrultmuş seri katil ile konuşsun, kulübeden çıkamasın... böyle böyle film olsun. Malzemeler nedir; iki adam, bir telefon kulübesi, bir kanas(kartondan yap yine laf etmiyicem). Yapıldı, tuttu bu film. Tabi bu manyakya illa epik film çekecek, o da olmadı bilim kurgu çekecek, karate filmi çekecek. Maymun olmadan rahatlamayacak bu bana. Kepaze olacak illa.

-Afuhahastiirr... peluş uzaylılara bak lan! allah belanızı versin emi.
-Canım benim neden öyle diyorsun, biz bu ülkenin ilk bilim kurgusunu çektik taa o zamanlarda.

Lan çektin de ne çektin. Yani çekmiş olman bile hata ama diyelim ki böyle bir sevdayla, aşkla sarıldın olaya, bu ülkenin de çekilmiş bir bilim kugusu olsun istedin, çektin. Bütçen kısıtlı biliyorsun, o zaman bare senaryon düzgün olsun. "Çok güzel bir fikri işledik bu filmde ama ambiansı yaratmaya imkanlarımız yetmedi, yoksa şahane mesaj veriyorduk" dersin o da kabul. Ama yok sikten götten uyduruk bir senaryo hangi akla hizmetse yazılmış, senarist de bu şuursuzun ta kendisi. Replikler desen daha aptalca olması imkansız, izlerken utanıyorsunuz yani aptalca bir şey yapmış gibi. Bunlara olanaksızlık da eklenince rezil olunmuş, adeta şebek olunmuş. Benim de var sikten götten yazdığım bilim kurgu hikayem mesela, yazdım öyle beğenmedim. Hala da pişmanım, biliyorum yani dandik olduğunu. Bak işte orada duruyor "Yolcunun Seyir Defteri". Kendim beğenmediğim halde linkini verdim onun da. Kendime karşı bile objektifim yani, neyse cücüye dönelim.

-Mide kanaması geçiriyorum olum gülemiyicem artık, yuh yuh yuh orduyu telef etti adam tek başına auhahayy midem! çok canım yanıyo lan.
-Şimdi size komik geliyor ama o zamanlar izliyordu insanlar, hem Matrix'de de adam herkesi dövüyor sesinizi çıkartmıyonuz ona, bize gelince mi erekte olunuyor nedir kastınız.

Öncelikle açıklayayım; nah! izleniyordu o zamanlar. Bu filmler bir haftada çekilip Anadolu'nun ücra köşelerine film diye gönderiliyordu, izletiliyordu insanlara. Sinemaya aşina İstanbul seyircisine hiç bir şekilde izlettirilmemiştir, izleseler o zamanlar da millet götüyle gülerdi buna. Sordum eskilere söylediler, "show tv yayına girdi o zaman biz de ilk defa televizyonda izledik" dediler. Her yazdığımı araştırıyorum ben. Show TV'de ne skindirik kanaldır ayriyetten.
Ben aksiyon sevmem ama kitle adına cevap vereyim. Matrix'de adam tuttuğunu dövüyor fakat bir fikrin de üzerine oturtuyor bu sille tokat manyağı yapma seansını, "matrixi çözdük biz, dünya yalan dünya. Program bunların hepsi, istediğimizi yaparız programın içindeyken. Superman gibi uçarız, ahanda uçtuk" diyor. Üstüne bir de efekt izletiyor sevenine, şahane bütçe kullanıp şahane koreografi sunuyor millete.
Şener Şen var mesela. Laf ediyormuyuz, etmiyoruz. Dünyanın en iyi oyuncularından biridir bence Şener Şen. Al Pacino, Robert De Niro, Şener Şen'dir benim için.
Bak az önce imdb'den bakınıyordum iyice sinirlendim. Citizen Kane olmuş bana Vatandaş Rıza. Bu ne lan, oha artık daha ne diyim ben sana Cücü. Orson Welles duysa mezarından cirit atar. Cirit fıııiivvvjjt! diye fırlar toprağın arasından, lönk! diye saplanır Fahrettin'in böğrüne.
Bunu da izleyin, kininiz artsın. Yıkılmayan Adam Belgeseli

Cevval diyor ki:
Cücüyü savunmaya kalkma, koreografiye aldırmadan girişirim!
Şener Şen'e hayat boyu muhteşemlik ödülü veriyorum, tanıyan varsa iletsin!
Öldüğümde mezarıma her boydan cirit yerleştirin, sıkıldıkça fırlatırım oradan istediğime!

Bunlardan uzak durun!

2007-12-05T03:12:00.001+02:00

Bu akşam oturdum, öksüz bırakmayayım blogu yazayım bir şeyler de takip edilesi olsun dedim. Düşündüm lan ne yazsam diye. Biraz kopya çektim. Baktım millet izlediği filmi, dinlediği grubu neyim patır patır yazar olmuş. Tabi ben keriz gibi bu tip şeyleri sağ tarafta link olarak verdim en başında. Hem de seçmece verdim. Yani çoğu kişinin hakkında bilgi sahibi olduğunu düşündüğüm filmleri, grupları filan da yazmadım oraya. Aradan seçmece yaptım bilinmeyeni, zor keşfedileni aynı zamanda da güzel olanı koydum. Yoksa o linklerin hepsi hakkında bir blog yazılırdı yani. Durum böyle olunca da geriye buralarda böyle saçmalamak kaldı işte. Ama ben yine de azimliyim size film tanıtıcam, grup filan tanıtıcam kısa kısa. İzlemeyin diye.
Evet başlıyorum.

Dünyanın en skindirik filmi Marine: Öncelikle söyleyeyim; bana, bu filmi almamı tavsiye eden değerli silah arkadaşım Evren'in taa onnagoym. Böyle de açık açık isim filan vererek söylüyorum ki anlayın nası skindirik bir film olduğunu.
Filmimizin konusu şu şekilde. Body salonundan fırlamış bir adam var. Böyle kaslı filan yakışıklı pornocu kılıklı bir amca. Resimde görüldüğü üzere mimik yok, o başka. Surat maske gibi öyle öküz öküz bakıyo. Bir de bunun taş mı taş sevgilisi var. Aha ikisi yanyana geldimi böyle gözüküyor. Kötü adamlarda banka filan soyuyor. Bir benzincide şans eseri bunun kız arkadaşını rehin alıyolar bu da gidip kızı kurtarıyor. Hani senaryo bu derece sıradan. Ayriyetten bir filmde böyle öküzce diyaloglar olamaz. Araya espri filan katmışlar, o da böyle gerzekçe olamaz. Sakın izlemeyin. imdb linkini verdim, iyi bi bakın DVD'nin kapağını hafızaya kazıyın. Çok boktan yani öyle böyle değil.
Bilenler vardır, film otoritelerince dünyanın en dandik filmi ünvanı, dünyanın en kötü yönetmeni Ed Wood'un Plan 9 From Outer Space'ine verilmiştir. Peşinden "Dünyayı Kurtaran Adam" geliyor sanırım. Fakat Marine filmini bu ikisinden ayıran bir özellik var. Ed Wood ve Çetin İnanç bütçe yetersizliğinden ötürü dünyanın en kötü filmlerini çekebilmişken. Bu öküzler, bir helikopter ve 3 araba patlatabilecek, aynı zamanda askeri karargah görünümlü bir yer inşa edip orayı patlata patlata ateşe verebilecek bütçeye sahip iken bu derece skindirik bir film çekmişlerdir. O yüzden kesinlikle dünyanın en dandik filmidir bu Marine.

Dünyanın en abuk sanatçısı Diamanda Galas: Dandik demek istemedim, neticede önceki öküzlere nazaran sanat yaptığı söylenebilir bunun, ondan "abuk" sıfatını yakıştırdım. Bu karının yapmış olduğu tek güzel şey Gloomy Sunday yorumudur (video bu). Sesi kalın olduğu için böyle manalı bir parçaya ekstra anlam katmıştır. Tek olayı o yani. Bir de "I Put a Spell on You", diye bir parçası var. Natural Born Killers filminin soundtrackleri arasındadır parça, filmde de kısa bir bölümü kullanılmıştır zaten, geriye kalan kısım saçmalamaktan ibaret olduğu için. Sadece filmde kullanılan bölümü dinlenilebilir vaziyettedir. Al bunun albümünü dakikalarca çığlık filan atsın, saçma sapan yüklensin pianoya öyle tuhaf bir kadıncağız. Yünanmış aynı zamanda, türklerden nefret ediyormuş. Enteresan da bir geçmişi var. Neyse o bölüm beni ilgilendirmez. Komple türklerden edilen nefreti geçtim, sadece benden nefret etmesi gereken daha öncelikli insanlar mevcut. O bakımdan çok da genital yani.

Dünyanın en deli saçması kitabı "666": Küçük İskender'in kitabıdır bu. Ben para vermedim, arkadaşımdan aldım okudum, şükür. Farkettiğiniz üzere ben bir şey dandik olsa bile sonuna kadar gitmeden bırakmıyorum. Bir filmin ilk 10 dakikasını izleyerek veya bir kitabın ilk 20 sayfasını okuyarak dandik bu demiyorum. Sonuna kadar gidiyorum ve "hakkatten bok gibiymiş" diyorum. Bu kitabın arkasında bir alıntı var. Şimdi unuttum kelimeleri ancak hafif gaza getirici bir alıntı. "Tabulara meydan okuyoruz. Çok pis şeylerden, konuşulamayan şeylerden bahsediyoruz biz kitapta" şeklinde bir bölüm, hafif asi beyinleri okşuyor bu alıntı. Bunu okuyunca bütün kitabı o ayarda gidecek zannediyorsunuz. Okuyunca farkediyorsunuz ki kitap boyunca tek elle tutulur paragraf o. Kalanı abidik şiirlerden. Sarhoş kafayla akla gelen gubidik saçmalıklar üzerine yazılmış hikayelerden oluşuyor. Herkes yazar bunu, ama okutmak için eşcinsel olmak gerekli. Kendine yediren veya "ben zaten eşcinselim bare para kazanayım" diyeniniz varsa. Otursun yazsın. Zor değil yani.

Dünyanın en boktan oyunu Never Winter Nights 2: Çalışmadı lan bende. Şerefsiz oyun bir de küfreder gibi ramin yetmiyo dedi.

Cevval diyor ki:
Yukarıdakilerden daha boktanlarını bulursanız söyleyin, insanlığı kurtaralım!
NWN 2 çok kötü ukte oldu bende. Aranızda para toplayın, bana ram alın!
Hatta düşündüm de... bana şöyle bol çekirdekli güzel bir sistem kurun!

Gelmeyin üstüme, küfrederim o olur!

2007-11-30T23:41:00.002+02:00

Az önce farkettim, çok basit şeyler yeterli bağımlılığı yaratabiliyorsa kendilerinden önemli bir çok şeyin önüne geçebiliyorlar. Böyle de saçma bir tespit yaptım işte ben az önce. Uykumu alamadığımdan asabiyim, hafif sarhoş gibiyim, onun etkisi olabilir.
Geçen gün servise verdiğim dijital fotoğraf makinesini sardıkları balonlu naylondan çıkarttım, kurcalıyordum. Hani o üzerinde hava dolu balonlar olan, genellikle elektronik eşya sarmak için kullanılan hedeler varya, onların adı "balonlu naylon"muş, araştırdım öğrendim. Araştırmamın nedeni, onun daha enteresan bir isme sahip olduğunu düşünmem oldu(strafor, kortonpiyer... vb).
Her neyse az önceye geri dönelim(back to the future). MSN'de arkadaşlarımla konuşuyordum, bir yandan internetin diğer nimetlerinden faydalanıyorum. Bu sihirli balonlu naylon bir şekilde elime geçti. Bıraktım her şeyi, başladım balonları patlatmaya. Asabi bünyeye terapi etkisi yaptı bu balonlar. MSN pencerelerini sarsan kıpraşımlar eşliğinde hepsini patlattım balonların. Böyle ilaç etkisi göstereceğini bileydim, teknik serviste arıza tespit edilemediği söylenen fotoğraf makinesi yerine buzdolabını filan gönderirdim. Onun da bir arızası yok zaten.
Ben manyağım düzgün çalışan bütün eşyalarımı sıkıldıkça teknik servise gönderiyorum ya da teknik servis elemanları bir insanın başka bir insana ne derece şiddet uygulayabileceğinin farkında değil, neyse konumuzla alakasız. Lan bak yine sinirlendim şimdi, her şey dokunuyor varya bugün bana. Her şey sinirimi bozuyor bugün benim, kırasım dökesim geliyor, kim ne dese batıyor bugün bana. Böyle de geçimsiz bir insanım işte.
Uykusuzluğun verdiği asabiyete artı olarak rüya alemine de yakın olduğum için yazının başındaki tespitte bulundum. Nasıl ki sigara bağımlıları olarak, nikotin alamadığımız mekan cennet olsa bile kaçıp kurtulup sigara içmeye çalışıyoruz. Nasıl ki bir başladımı, kaya tuzundan çatlamış dudaklarımız ile bir paket çekirdeği bitirmeden rahat edemiyoruz. Bu tip basit zevklerimizi her türlü meşguliyetimizin önüne geçirebiliyoruz. Böyle de tuhaf bir durum var yani nedendir bilinmez.(bağlayamadım sonunu)
Virtual Balon Patlatma Şeysi. Gidin patlatın, bir şeyler yapın işte. Ben uyuyabilirsem uyuycam, olmadı pis elektriği atmanın bir yolunu bulmam gerekli. Uykumu aldıktan sonra ben belki utanır silerim bunu, o arada okuyan diğerlerine anlatmasın.

Cevval diyor ki:
Asabiyim, yakınımda dolanma yeter!

Rezil olacaksan tek başına ol! Bizi karıştırma!

2007-11-29T03:55:00.002+02:00

Ben geçen "dışarı çıkmam, açık havada macera beklemeyin" filan yazmıştım. Çıkmadım da zaten. Ama yazacak bir şey de çıkmıyor işte o zaman. Şimdi oturdum mesela bir şeyler yazayım diye, yok. Hergün aynı geçmiş, neyini yazayım. Oturuyorum öyle.
Bu yüzden ben de işte internette bulduğum, her türlü görülmeye değer abukluğu burada sergiler oldum. Aslında ilk aklıma gelen yazacak bir şey bulamamak üzerine yazmak olmuştu. Daha sonra bu tırtlığın binlerce tıkanmış yazar/çizer tarafından defalarca tekrarlanmış olduğu aklıma geldi. Sonunda yazacak bir şey bulamayan yazarın bulunduğu ruh hali üzerine yazmasının ne kadar tırt olduğunu yazacaktım ki, yapacağımın 2X tırt olmasından korktum(mortal kombat ile büyümenin hayatımıza etkileri).
Bu yüzden ben de tescilli manyaklar üzerine bir şeyler yazayım dedim.Az önce dakikada 721 kez alkışlayabilen adamın videosunu izledim, oradan aklıma geldi. Yoksa sıçmıştım yani, ilk planı bile uygulayabilirdim. Bu arada videonun bulunduğu blog tamamen ingilizce, türklükten eser yok ama nedense ismi "daltarak" ona da şaşırdım biraz sırrını çözen bana mail filan atsın, açıklasın durumu. Hani müstehçen bir içerik de yok yani, girin bakın.
Zamanında sanal semalarda bir de türk manyağıyla karşılaşmıştım, gözünden süt fışkırtan adam. O zatı-ı muhteremi daha önce de blog konusu yapmıştım hatta. Linki takip ederseniz farkedersiniz ki blogun altına bir de kendi yorumumu döşemişim, çok seviyorum ben böyle yazdığımın altına not düşmeyi. Adamımızla röportajlar yapılmış; "-Nasıl fışkırtıyorsunuz, -Çok zor değil siz de fışkırtabilirsiniz..." şeklinde. Adama biri neden manyaksınız gibisinden bir de soru yöneltmiş sanırım. Adam da yaptığı manyaklığın vatana millete faydasından dem vurmuş orada, "yaptığım 11.942 basın kuruluşunda haber oldu, Türkiye ismi binlerce kez zikredildi sayemde... vs" diyerek. Benim yaptıklarımla birlikte 11.944'e çıkmış oldu bu rakam, neyse.
Adamımıza neden manyak olduğu sorulduğunda, kendi de o dakikada ilk defa manyaklığının farkına varıp ilk aklına geleni söylemiş olabilir belki, bilemem. Ama biz de var bu, ülkece var böyle bir kompleks. 180.000 kilometrekarelik ülkeden kimsenin haberi yok, sen gözünden süt fışkırttın ülkeden haberdar oldu dünya insanları, tabi tabi.
Ne düşünmüş olabilir ki bu insanlar:

-Aaaa Canıtın bak Türkiye'den süt fışkırtan adam gelmiş.
-Ne var ki süt fışkırtmakta Bill, ben de fışkırtırım.
-Ama Türkiye'den gelen adam gözünden fışkırtıyor sütü!
-Vaaauuvvvvv!!! Nereden geldi demiştin.
-Türkiye'den
-Vay canına Bill, ben Türkiye'de kimse böyle şeyler yapamaz zannediyordum. Fes giymiyor muydu onlar?
-Yok yok gözünden süt fışkırtan adam bile çıktığına göre pek bir modern olmalılar Canıtın.
-Bak, dünyaya farklı bir açıdan bakmaya başladım şimdi, ufkum genişledi. Denizaşırı düşünür oldum Bill. Her şeyi fışkırtan adama borçluyum.

Bu süt fışkırtan adamın hikayesini yazarken halamın yaptığı sütlacı yiyordum, tatlıdan tiksindim şerefsizim. Çile oldu adam bana, akrabalarımla aramı açtı bu herif benim. Ondan yüklendikçe yüklendim.
Bir de hiç unutmam benzeri komplekslerden ileri gelen bir abukluğumuz daha vardı, milletçe. Türk futbolcuların yurtdışında oynamışlığı olmadığı dönemlerde, Almanya'da bir Mehmet Scholl türemişti. Bu zat yarı türkdü(half elf). Gayet de başarılı bir oyuncuydu. Durum böyle olunca adam bir anda Türkiye'nin gururu oluverdi. Lakin herifin türklükle alakası yok, Türkçe bilmiyor, Türkiye'ye gelip gitmişliğini geçtim Almanya'da döner yemişliği bile olmayabilir. Haber bültenlerini, Mehmet Scholl'ün akrabası olduğunu iddia eden insanlar doldurmuştu bir anda. Her attığı gol direkt ana haber bültenlerinde yayınlandı. Show TV o zaman da bir acayipti, neler olduğunu siz düşünün artık. Babasını bile buldular adamın. Görüştürdüler ikisini. Bu buluşmanın üzerine de dokunaklı şeyler yazıldı.
Adam'ın keyfi yerinde, dünyaca ünlü bir futbolcu olmuş, para desen bok. Şimdi ben bu adamın yerinde olsam, karşıma aha babanı bulduk diye dilinden anlamadığım birini oturtsalar, zerre ziklemem ben onu. O da öyle yaptı zaten, medya uydurdu bu dokunaklı anları. Ondan sonra, bi Nihat, bi Tugay gittikleri yerlerde başarılı oldular, Türkiye'nin gururu oldular da medya bıraktı Scholl'ün peşini. Yoksa zindan ederlerdi adama hayatı, pişman ederlerdi başarılı olduğuna, biliyorum ben
Böyle de saçmayız işte.

Cevval diyor ki:
Guinnes rekorlar kitabına gireceksen Kuala Lumpur vatandaşı olduğunu söyle, yemezlerse hiç girme kitaba filan. Rezil kepaze etme ülkeyi!
Baban kayıpsa vakit kaybetmeden futbolcu ol, bulup getirsinler!

İndirin, oynayın!

2007-11-24T13:46:00.002+02:00

Şahane oyun buldum, siz de oynayın dedim ondan böyle kısa bi yazayım geçeyim. Crayon Physics. Boya kalemleriyle şekiller çizerek oynuyorsunuz. Oyunda böyle bildiğin dandik defter kağıdına bi top koymuşlar, bi de yıldız var, topu yıldıza yuvarlamaya çalışıyorsun. Herşeyi de çizerek yapıyorsun ne bileyim işte bi yuvarlak çiziyosun topun üzerine bırakıyorsun. Top çarpmanın etkisiyle yuvarlanıyor filan. Arada boşluklar var oraya bi kare çiziyorsun top bunun üzerinden yol alıyor başka bir yere çarpıyor yuvarlanıyorlar işte böyle böyle oyun oluyor, güzel yani. Soldaki resim renkli olsa daha anlaşılır olacak ama yeminliyim koymuyorum buraya renkli bir şey, sırf o yüzden video yerleştiremiyorum sayfaya. En başından keşke turuncu tonlarında yapaydım blogu cıvıl cıvıl olurdu.
Neyse işte o resimdeki top böyle kırmızı esasında, aynı boya kalemiyle çizilmiş gibi, yanındaki direk gibi şey de mavi, çapraz duran varya. Zemin de aynı defter sayfası gibi. Çok etkileyici aslında o görüntü ama ben üşenmedim gittim siyah beyaz yaptım onu irfan view'de.
Cidden şahane oyun pişman olmazsınız, hem insan oyun indirdim diye pişman olur mu a cibiliyetsiz en fazla beğenmez, silersin. Buradan indirin oynayın. Bir de bunun "deluxe" versiyonu hazırlanmış. Onu indirip oynamak mümkün değil ama. 2008' de IGF(independent games festival)'e katılacaklarmış onunla. Bir video hazırlamışlar tanıtım amaçlı, çok daha fonksiyonel hale getirilmiş oyun. Balta çizip adam öldürüyorsun yani o derece. Download linkini verdiğim oyun bu deluxe versiyonunun yanında tırt kalıyor ama olsun eğlenceli yine de. Oynayın eğlenin... ne bileyim oynamayın veya.
Bir de aklıma geldi eskiden Comix Zone oyunu vardı(oyunun ismini hatırlayana kadar dibim düştü dibim). Sega Mega Drive'ım vardı benim, onunla oynuyordum. O oyunda da böyle kahramanımızla çizgi roman sayfalarında ilerliyorduk. Çat diye bir el çıkıyordu karşımıza yaratık çiziyordu, dövüşüyorduk yaratıkla, o da şahaneydi zamanında zevkle oynamıştım. Aklıma geldi öyle. O oyunun da download linkini buldum isteyen indirsin. Segamı komşunun çocuğuna vermiştim yıllar önce, şimdi istesem geri alabilir miyim acaba. Çocuk da artık çocuk değil ki eşşek kadar adam oldu, bordro sahibi adam oldu çıktı, apartmanın dayısı oldu. Micro Machines vardı bir de oyuncak arabalar... ne güzel oyundu o.
Özledim lan, vallahi özledim. Sega'nın tadı başkaydı.

Cevval diyor ki:
Guzel flash oyun bul, bana link at!
Boş boş işlerle uğraş, üstüne bi bok yemiş gibi sevin!
Araştır bi bak bakalım sega satın alınabilecek bir yer var mı!

Kandırmayın milleti!

2007-11-21T16:12:00.002+02:00

Dün korsana destek verirken elime Die Hard 4(Live Free or Die Hard) geçti. Baktım "türkçe dublaj" filan yazıyor üzerinde, tamam dedim bu orjinalinden kopya. Yoksa hiçbir filmi türkçe düblaj ile izlemem ben, sadece orjinalden kopya olduğunu anlamak için göz önüne aldığım bir özellik bu. Korsan piyasasında dikkatli olmazsanız, sinemadan çekilmiş vcd'nin gösterildiği televizyon ekranına webcam doğrultularak çekilmiş film satın almanız bile mümkün. Her neyse dün gece oturdum izledim filmi.
Bazı bölümlerde "yok artık ebesinin..." dedirtti haliyle. Die Hard serisi her zaman dedirtmiştir bunu, dedirtmezse sorun var demektir, ondan pek üzerinde durmadım. Sonuçta Die Hard serisiyle kuralları belirlenmiş bir aksiyon dünyası mevcut. Nasıl ki dolar üçlemesi "spaghetti western" adıyla geçer, Clint attığını vurur, "bi sittirgit" diyemezsiniz. Saçmalığı özümser izlersiniz. Spagetti westernin kendine özgü kanunları vardır. Die Hard serisi de artık bu hale gelmiş. Tamer Karadağlı bir jumbo jetin kanatlarının üzerinde ayakta durmaya çalışıp, ardından metrelerce aşağı düşüp, yara bere içinde espri yaparsa belki küfrü hakedebilir ama üzerine yağmur gibi top mermisi yağarken en fazla omzundan yaralanmayı düstur edinmiş Dedektif Mcclane için farklı şartlar söz konusu. Yoksa bir insanevladının, Mcclane kadar götünün üstüne düşmüşlüğü olsa felç geçirmemesi işten bile değil, ben de farkındayım.
Filmi fazla piç etmeden özetleyecek olursak; işte serinin her bölümünde olduğu gibi bir hasta ruh, Amerika'nın anasını zitmeye çalışıyor(keşke ziteydi demedim değil). Mcclane de gidip hareketin kralını yapıyor filan. Ancak bu sefer "old school cop" ünvanına erişmiş Bruce abimizin anlayamadığı şekilde sanal dünya üzerinden yapılan yapılıyor. Hasta ruh, FBI serverlarını çökertiyor, Amerika'yı birbirine katıyor. Tabi üs gibi kullandıkları bir mekanları var bu dengesiz ve kötü adamlardan oluşan ekibinin. Emrinde uçuk hackerlar var. Her şey bildiğimiz Die Hard tadında. Fakat benzer her filmde gördümü uyuz olduğum bir ayrıntı eksikliği de var. Hollywood hala insanların bilgisayar görmediğini filan düşünüyor olmalı ki bunu yapmaya devam ediyor.
Filmde sürekli klavye üzerinden halledilen işler mevcut, paso monitör geliyor ekrana. Sokaklardaki kameralara bağlanılıyor, dünyanın her tarafına müdahale edilebiliyor vs. Bu teknoloji boyutu insanları etkilesin diye öyle saçmalıklar sergilenmiş ki "lan bizim kullandığımız daktilo mu" diye düşünmemek elde değil. Her şey öyle bir alengirli hale getirilmiş ki. Seksenlerde tutuyordu, hani insanlar daha pek içli dışlı olmamış bu nesneyle, monitör altı yan kasa ile yapılanları teknolojinin son safhası olarak görüp. Mavi ekranda hesap bilgilerininin aktarımına şaşıp kalabiliyorlardı ama oha bea yavrum "Back to the Future"da "gelecek" diye tabir edilen yıllara vardık, kimi yiyonuz siz.
Hepimiz bilgisayar kullanıyoruz ama hiç böyle bir yere parola yazdıktan sonra "hijp hijp hijp hijp!" seslerini duyup ardından ekranı doldurmuş kırmızı yanıp sönen bir "ACCESS DENIED!" ibaresiyle karşılaşmamışızdır. Dosya transferi de bi o kadar tuhaf işleme koyulmakta. Böyle arka planda acaip acaip şemalar, üzerinde bir başka şimdiye kadar bilgisayar ekranında şahit olunmamış pencere, onun içinde yazılar hızla akıyor filan. Lan normalde orada işte grafik zenginliğinden nasibini Microsoft kurulduğundan beri alamamış bi sarı klasör var, içinden bi kağıt parçası çıkıp eğile büküle uçuyo sağ tarafa doğru, o kadar. Yapılan işlemi görsel ifade etmek için yeterlidir de bu tırt sarı klasörden fırlayan kağıt betimlemesi, fazlasına gerek yok. Ama adam bu işlemi bizim yaptığımız gibi gerçekleştiriyor olsa sanki FBI bilgilerini alamayacak. Lakayit görünecek, millet "sittir lan öyle mp3 indirir gibi FBI'dan bilgi mi araklanır" diyecek.
Bir de bu filmlerde, nasıl oluyorsa her işlem klavye üzerinden seri seri tuşlara basılarak hallediliyor, hacker olmanın birincil kuralı; mouse kullanmadan takata takata klavyeye abanarak bilgisayar kullanabilmek.

-Evet bay Jones gördüğünüz gibi teknolojinin dibine vurduk, her türlü fantastik araç gereç elinizin altında, sizi buraya getirmemizin amacı ise CIA dosyalarına söyleyeceğimiz kişilerin kimlik bilgilerini girmeniz. Böylelikle içeri sızmayı planlıyoruz.
-Abi tamam yaparız da şey dicektim, bu bilgisayayın mausu yok.
-Lütfen dışarı çıkın bay Jones demek ki aradığımız kişi siz değilsiniz. Takılberi sen klavyenin tuşlarına sanki bir şey yapıyormuş gibi rasgele basmaya devam et. Ben sadece klavyenin tuşlarına umarsızca yüklenerek işimizi halledecek birini bulup geliyorum şimdi.
-Abi maus getirin yapıyım hemen, iki dakkalık iş yani.
-La yörrrüüüüü!

Filmde bir de Bruce abimize eşlik eden hacker genç var, dedektifin aklının zerre yetmediği bu konularda ona yardımcı oluyor. Bu genç kişi çantasında bir hede taşıyarak, her türlü servera filan akın etmekte. Bu cihaz da bildiğimiz USB girişi ile bağlanıyor makinelere. Ancak bağlandığı makinelerin USB girişlerine hasta oldum. Önce saydam bir kapak kaldırılıyor böyle üzerinde ışıklar var, makinenin hertarafı ışıl ışıl zaten. Oradan "ahanda sisteme girdim" nidalarıyla her bir şey hallediliyor. Bizim de var elimizde USB girişine takılası cihazlarımız, hiç öyle bir görüntü elde edemedim. Benim kasanın arkası duvara dayalı mesela, toz birikmiş orada hep, kasayı ileri çekiyorum arkasına eğilip bağlıyorum USB'yi, masanın ayağına gazete kağıdı sıkıştırmak gibi bir şey yani bu benim için.
Star Trek'de sürekli düğmeleri kurcalayan adamları filan yedik zamanında o tamam. Hafif meşrep diyaloglara girmekten çekinmeyen kadın sesli bilgisayarları da yedik ama yuh artık yaa 2008'e ramak kalmış, nedir lan bu Hollywood'dan çektiğimiz.

Cevval diyor ki:
"Hell's Angels 69" filmini bul, bana getir!
Hollywood'dan tiksin!
Bollywood'dan daha fazla tiksin!
Korsana destek ver!

Bloguna reklam koyma!

2007-11-20T20:09:00.002+02:00

Bugün hafif'te gezinmekteyim, Çok dolanırım hafif'te, ziyaret edilmesini de emretmiştim zaten. Okudum ki bir anti-reklam ajansı peydah olmuş. Sağı solu işgal eden reklamlara kıl oldukları için protesto ediyorlarmış, baltalıyorlarmış. İlk aklıma gelen bunun neden daha önce benim aklıma gelmediği oldu. Ajans kurmak blogger'dan account almak kadar kolay bir iş olmasa da, en azından "ben bunu daha önceden düşünmüştüm" diyebilirdim. Olmadı, başkasının aklına gelmiş, olanağı da varmış o kurmuş.
Adamlar aynı zamanda bloglara konulan reklamlara da gıcık. Onu protesto etmek için bloglara yerleştirilmesini istedikleri bir "ad-free blog" logosu hazırlamışlar. Ben başından google reklamlarına gıcık olduğum için ve sayfaya buyruklarımla bağdaşmayan bir şey yerleştirmekten hoşlanmadığım, sayfaya da görünümünü bozacak bir şey koymak istemediğim için o logoyu da koymadım. Site linkleri filan var sağ tarafta, onlar reklam değil ben gidin, görün, eğlenin okuyun diye emrettim o linklerin ziyaret edilmesini.
Google reklamlarına gerçekten uyuzum. Öncelikle samimiyeti öldürdüğüne inanmaktayım. Bir sayfada kainatın sırları bile açıklanıyor olsa. Arada o google reklamlarını görünce ister istemez "lan dingil orada oturmuş akıl veriyor, bir yandan da millet tıklasın üç beş cent kazanayım diye bekliyor" şeklinde düşünüyorum. Belki yazarın kendine göre geçerli nedenleri vardır, beni ikna da edebilir ama o reklamları görünce ilk aklıma gelen bu. Şöyle bir görüntünün pek samimi olduğuna inanmıyorum:

Yeşili koruyalım arkadaşlar, suyumuzu tutumlu kullanalım, egzozumuza filtre taktıralım, fazla osurmayalım küresel ısınmayı tetikliyor. Kendimi bu işe adadım, her şeyi bıraktım dünya yok olmasın diye uğraşıyorum, allah belamı versin nası duyarlı bir insanım ben. Evde kutup ayısı besliyorum sırf nesli tükenmesin diye.

Google Reklamları
www.hayvankatlet.com
Köpeğiniz salonun ortasına mı sıçtı. Arayın bizi
gelip katledelim. Her türlü kedi,köpek,papağan
amerikan kartalı...vb katledilir.

www.ceptelefonumanyaa.com
Cep telefonu manyağı mısınız? Gelin size nokia'nın
son modellerini kakalayalım. Alın, video filan çekin
bir ay sonra sattığımızın yarı fiyatına geri alıp daha
üst modelini kakalayalım.

Evet arkadaşlar küresel ısınma toynamızı zitmek üzere, barajlar kuruyor. Hepimiz üzerimize düşeni yapıp dünyayı kurtarmalıyız. Mesela ben su gitmesin diye 3 aydır yıkanmıyorum...

Şimdi bu arkadaş google'dan kazanacağı üç beş doları hesaplarken sizce bu yazdıklarında samimi olabilir mi?. Blogunun görünümünü de çükertmiş olması ekstra denyoluk. Ondan sevmiyorum ben bu reklamları filan. Müritlerimin beyninin bu reklamlarla yıkanmasını istemiyorum, benim söylemediğim bir şeye yönlenmesinler istiyorum.

Cevval diyor ki:
Audi reklamlarından başkasını izleme!(çok güzel lan onlar)
Google reklamlarına tıklama!
Aranızda 1000$ toplayın getirin!(zaten reklam almıyoruz olum, ne yiyicem ne içicem ben)

Arada bir kıta değiştir!

2007-11-20T14:55:00.002+02:00

Geçenlerde 2 haftadır evden dışarıya çıkmadığımı farkettim. Geçenlerin süresi 2 hafta yani. Bu süre zarfında sadece sigara almak için dışarı çıkmıştım. Tam "lan acaba bi paket değide bi karton sigara almak için dışarı çıksam, dışarı çıkmak adına bir yol katetmiş olur muyum" fikrinin doğruluğuna ikna olacaktım, bir arkadaşım(isim vermiyorum direkt link veriyorum) imdadıma yetişti ve beni İstanbul'un diğer ucuna yemeğe davet etti. Bulunmaz fırsattı tabi bu, dışarıyı bırak, kıta dışına bile çıkabilecektim. Giyindim fırladım.
Kadıköy'e vardım oradan da karşıya geçeceğim, vapur iskelesine doğru yol alıyorum. Yağmur bastırdı, zorla şemsiye satmaya çalışan bir iki adamı bertaraf etmiştim ki bir kadın imza atarmısınız diye elindeki kalemi uzattı. Dönüp baktığımı görünce "tema vakfı, ormanlarımız satılmasın" diye ekledi. Onlar da pazarlama tekniklerinden az çok nasibini alıyor tabi. "Ormanlar satılacaksa bana satılsın, ormanım olsa ne güzel yaşarım lan fantom gibi. Primitiv hayallerimi gerçekleştiririm... " diye hülyalara dalıyordum ki kadının yaşlıcana(ne demekse) olduğunu farkettim ıslanmış, üşümüş. Orman adamı olma yolundaki hayallerimi bir kenara bırakıp. "Yazık lan kadına, bi imza atayım da bare boşuna ıslanmış olmasın" dedim, kaptım kalemi, attım imzamı. Normalde bu imza geyiklerinin tamamen boşa uğraş olduğunu düşünürüm. Yani yapılabilecek propagandalar, medya gibi muhteşem bir silah ile gündeme oturtulabilirken. Sokaktan geçen insanlardan imza toplamak çok etkili olmasa gerek. Ayriyetten bir şekilde konuyla ilgili kişiye bu imza dolu kağıtlar ulaştırılsa bile "haassektörüünn laa!" diyerek mangal tutuşturması muhtemel. Kadın düşüncelerimi okumuş olacak ki "Evladım görüyorsun işte biz de emekli öğretmeniz, yağmurun altında..." diyerek açıkladı durumunu. Hakikaten ormanım olsa ne güzel olur lan.
Bir de el ilanı kaptım kadının elinden. 2/B Satılık Kelepir Orman yazmışlar üzerine, yani bana orman olsun farketmez. Maki olsun, çamlık olsun ama bu 2/B ne lan. İnterneti öperim ben öperim, iyiki evime döndüm de öğrendim bu "2/B" nin ne olduğunu, sürekli sokakta olsam kimse anlatmazdı.
Şimdi araştırdım, size de anlatayım "2/B" orman olarak bi skime yaramadığı tespit edilen orman alanlarıymış. Orman'ın işe yaramadığı nasıl tespit edilir o bambaşka bir konu. Az oksijen yayan ağaçlardan filan oluşuyor herhalde. 2/B arazilerinin satışa sunulmasının amacı orman bitişiğinde yaşayan orman köylülerinin(Phantom, Tarzan, King Kong... vb) gelirleri düşük olduğu için buraları satın alarak değerlendirmeleriymiş. Aylık gelirleri 250-300$ olarak belirlenen bu köylülerin(orman bakanlığı, sitesinde halkın gelirini dolar bazında hesaplıyor apayrı bir abukluk) satın alabilmesi için gerçekten kelepir olması gerekli, tema yalan söylemiyor galiba. Zamanında Unakıtan da parsellemiş 2/B arazisini, Kemal Abi de bu vesileyle çizgi roman kahramanlarım arasında yerini aldı(Kemal Abide). Yani kısacası, orman köylüsü tanımı biraz oynak olduğu için bu araziler piç edilecek, villa dolacak(Ergün Poyraz mı oldum ne). Tema'nın üstü kapalı tepkisi biraz da bu yönde sanırım.
Dileyen gidip imza atabilir, linkle donatacaktım burayı ama orada bu konu ile alakalı haberlerin linkleri eksiksiz verilmiş.(maksat emekli öğretmen teyzenin gönlü olsun)
Her neyse şemsiyecilerin ataklarını şiddetle savuşturdum(ıslanmak istiyorum lan belki). Vapurla beşiktaşa geçtim, iskeleden çıkarken bu sefer elime zorla bir kağıt tutuşturdular. Onu da katladım koydum cebime. Otobüste biraz göz gezdirdim. Özel Hastaneleri protesto ediyorlarmış onlar da. Sağlık için değil kar için çalışır demişler. "Hepsi kapatılsın" filan diye bir de önerileri var. Herkes bir şeyi protosto ediyor. Biraz fantastik geldi istekleri, ondan üzerinde çok durmuyorum. Yoksa haklılar yani. Bir de hastane sevmiyorum özelini de sevmiyorum, beleşini de, kötü anılarım var hastanelerde. Orman daha güzel.
Oradan Boğaziçi Üniversitesinin önüne kadar gittim. Arkadaşım beni karşıladı orada. Bir güzel ziyafet çektik, ocakbaşına gittik. Ormanlar satılmasın filan derken hunharca katledilmiş koyunu, kuzuyu iştahla mideye indirdik. Bana Boğaziçi Kampüs'ünün içini gezdirdi, daha önce gitmemiştim. Manzara muhteşem, boğaz ayaklarının altında, köprü bir kırmızı oluyor bir mavi bir mor. Bir sene manyaklar gibi ÖSS'ye çalışıp, sonunda bu manzarayla karşılaşan öğrencilerin nasıl alkolik olmadığına şaşırdım biraz. Oradan Taksim'e geçtik(lan ne gezdim be) iki bira içtik evime döndüm.
Daha iki hafta sokağa çıkmam ben. Açık havada macera beklemeyin. Hadi bitirdim anacım.

Cevval diyor ki:
İki haftada bir çık gez yeter. Çok yürümenin söylenildiği gibi sağlıklı bir şey olmadığına ikna ol!
Boş kağıda imza at, bana getir!
Al bi ufak, boğaziçi kampüsüne gir, mest ol!

Ben de yazarım Facebook hakkında, ne var ki!

2007-11-18T08:32:00.002+02:00

Bir Facebook furyası aldı başını gitmekte. İnternet gündemini, hatta ülke gündemini doldurmaya başladı bu Facebook haberleri, Facebook komplo teorileri. Facebook hakkında bir şeyler karalamayan köşe yazarı, blog sahibi kalmadı. Ben de bir Cevval Portakal olarak konuya değinmek istedim.
Bu yazılanların genelinde cevap aranan sorular şunlar;
"Facebook insanları asosyal mi yapıyor, yoksa sosyal mi?"
"Facebook dünya nüfusunun kimlik bilgilerini topladı, günü gelince bu bilgileri bize gerilerden itekler mi?"
"Facebook özel hayatı çükertiyor mu?"
"Pezevenk Facebook reklam şirketine pazarlayacakmış bizi, sonumuz ne olacak?"

Ben de buradan söyleme gereği duydum ki, saçmalamayın allasen! Ne diyonuz yavrum ya, altüstü bi site işte lan nedir bu evham.

"Facebook insanları asosyal mi yapıyormuymuş. Millet önceden parklarda geziyordu şimdi Facebook çıktı, manyadı hepsi. Oldu anasını satıyım. İnternet dediğin sonsuz boşluk, Facebook'tan önce de sonsuz boşluktu, ne arasan vardı. Misal ben 36k modem ile de manyamıştım. Hiç gerek duymadım manyamak için dünya insanlarının çeteresini tutan bir siteye. mirc vardı, ne bileyim icq vardı mesela, herkesin icq numarası 3 haneli olan bir arkadaşı vardı(belki de bütün arkadaşlarım ile arkadaşlık yapan bu şahıs sadece beni es geçmişti, o da bir ihtimal). Demem o ki; insan manyamaya müsait ise internette sadece tavla oynayarak bile manyaması mümkün, 40 yaş üzerinde örneklerine çokça rastlanır.

"Facebook dünya nüfusunun bilgilerini topladı çok tırsıyoruz biz bundan. Topladı da neyi topladı Facebook? İsim, soyad, politik görüş, dini görüş, eğitim durumu... vb. İsim ve soyad haricinde vermeniz gereken bilgiler opsiyonal, istemezseniz yazmazsınız. Hatta isterseniz onlar yerine de rumuz kullanabilirsiniz, benim yaptığım gibi. Facebook'a verdiğinizde, çok düşük olsa da bir ihtimal başınıza dert açabilecek olanlar nedir; siyasi görüş ve mezhep. Bu açıdan, siyasi görüşünü bağıra bağıra sokaklarda ilan eden, her an bir kotik kız üniversite öğrencisinin devrim yapma tehlikesinin bulunduğu bir toplumun fertleri olarak endişe duymamız enteresan. Bu vesileyle dış mihrakların ülke çapında istatistik tutmasından duyulan endişe de yersiz. Yapabilecekleri genel eğitim düzeyi hakkında bilgi sahibi olmak, çoğunluğun dini görüşünü ve dini görüşüyle azınlıkta kalanları saptamak. Tabi ki bu saptamalar internet kullanıcısı olup aynı zamanda Facebook'a üye olanların arasından profiline kendi ile ilgili bu ayrıntıları ekleyenler ve samimi olanlar(din hanesinde "atletik taocu" yazan arkadaşım var benim) ile sınırlı.
Eğer temiz bir insansanız internette bu tip bilgilerinizi yayınlamanız kimsenin eline size ileride iteklenecek bir şey vermez, eğer temiz bir insan değilseniz sakıncalı bilgilerinizi internete verecek kadar aptal da değilsinizdir. Bir seri katilin, profilinde meslek hanesine "serial killer" yazması kadar muhtemeldir bu bilgilerin başınıza iş açması.

"Facebook özel hayatımızı afişe ediyor paniği de akıllara zarar. "Deprem öldürmez bina öldürür" dedik biz sana. Onu anlamadın şimdi de böyle soruyorsun, a salak evladım benim. Lan Facebook seni niye afişe etsin. Sen eğer asker ocağına eşcinselliğini ispatlamak için çektirdiğin fotoğrafları profiline koymuşsan, kendi özel hayatını kendin skertmişsin demektir. Özel hayatını ne kadar sergileyeceğini kendin belirliyorsun. Mesela ben tamamiyle komplekslerinden arınmış bir insanım her türlü abuk subuk fotoğrafımı koyabiliyorum oraya(aşağıdaki linkten git bak alnımda dik duran su şişesiyle resmim var, valla bak). Bir başkasının kız arkadaşının abisi "Ümraniye Sapığı"dır. Tırsar, koymaz kız arkadaşıyla fotoğrafını, gizler özel hayatını.

"Facebook üyelerinin bilgilerini reklam şirketlerine satacağını açıklamış. Facebook üzerinde çalışan kimseler, biraz sosyal olup insanoğlunun nasıl denyo bir yaşam formu olduğunu anlasaydı kesinlikle açıklamazdı, sinsi sinsi yapardı. Reklam şirketi dediğin senin hangi ürünün nesinden hoşlandığını tespit edecek, senin beğenine göre reklam yapacak yeri geldimi ürünler insanların talebine göre dizayn edilecek. Ayriyetten sen zaten bedava vermişsin o bilgileri bütün dünyaya. Söyle ismini, ben gidip bakayım senin bilgilerine nedir ki. Adamların derdi insanların ne istediğini öğrenmek, insanların derdi bu adamlara ne istediğini söylemek. Al lan işte ne güzel bi köprü kurulmuş arada, daha ne istiyorsun.

Bir de geçenlerde "sexbook" haberiyle çalkalanmıştı ortalık. Facebook'da bir kurgu profil ile grup seks davetleri alınmıştı vs. Seks dediğin insanın olduğu her yerde mevcut, bazısı için yaşama amacı, bazısı için önemsiz bir zevk. Hepimiz yeri geliyor, sevişiyoruz. Zamanında bizimkiler sadece seks vadederek Yonja'yı açtı, yurdum bıçkınları yarı çıplak fotoğraflarıyla doluştu, sevişen sevişti kimsenin sesi çıkmadı. Şimdi facebook dünya devi olunca adı "sexbook" oldu.

Bu arada bitirmeden belirteyim Facebook'u filan savunmadım, elalemin milyon dolarlık sitesinin akıbeti çok da skimdeydi. Denyo sevmiyorum ondan yazdım.

Cevval diyor ki:
Komplo teorisi kurma! gerek duyarsam ben senin yerine kurarım.
Satabiliyorsan kimlik bilgilerini reklam şirketlerine sat, para kazan!
Bir Winston Box kap gel!(sigaram bitti lan)

Uyku düzeninin içine sıçma!

2007-11-17T06:06:00.002+02:00

Klavye başında ömür tüketen, yaydıkça yayan biz hımbılların, eğer sabahın köründe kalkmalarını gerektirecek işleri yok ise, yaşaması kaçınılmaz olan nereye sıçacağını şaşırma durumudur bu.
Her şeyin başlangıcına dönecek olursak. Klavyeden habersiz ilk insan, gayet insan gibi yaşarken bir gün klavye ile tanışır. Tuşlarına basar durur, bu insan "tuş bağımlısı" olur, gün gelir ki o tuşların üzerlerindeki harfler silinir, gün gelir ki harflerin silinmesi onun için bir şey ifade etmez aynı hızla yazabilmesine mani olmaz. Klavyeye bakmadan yazabilen bu insan "monitör bağımlılığı"na terfi eder. Gün boyu bünyeye radyasyonu emdirerek ninja kaplumbağa olma yolunda ilerleyen bu bireyin mutasyona uğramaktan daha önemli sorunları peydah olmaya başlar. Uyumak gibi.
Bir akşam kendine öyle bir meşgale bulur ki bir türlü yatıp uyumak içinden gelmez. Gecenin geç saatlerine kadar uğraşır durur, "oha onnagoym saat 4 olmuş lan" diyene kadar. Panikle yatıp uyumaya başlayan Adem kişisi, doğal olarak ertesi gün de geç uyuyuşuna oranla geç kalkar.
Artık gece yatış saati 04:00 ve tahmini yataktan çıkış saati 13:00'dır. Bu böyle devam ederken kaçınılmaz olan gerçekleşir. Normalde gece 04:00 sularında yatmaya alışmış Adem kişisi, tam uyku saatinde uğraşacak bir şey daha bulur. Kaptırır iyice, güneş ışığının perdeye vurduğunu görünce aynı panik havasına bürünür 06:00'da yatıp uyur. Bu sefer de 15:00'da uyanır. Bu işlemi idame ettirerek öyle bir hale gelir ki Adem, artık işe giden komşularının apartmanda yankılanan ayak seslerini duymadan yatağa girmez. Bazen öyle abartır ki kahvaltı eder, ondan sonra tok karna uyumanın hazzını yaşar. Artık Adem kişisi, gayet insan gibi yaşamamaktadır.
İlk başlarda kendi düzeninin normal kabul edilenden daha kullanışlı, daha verimli, kendisi için daha uygun olduğunu savunur. Antisosyal karizması yapmayı her platformda kendine amaç edinir. Aslında farkedersiniz ki Adem mutludur. Refaha ermiştir. Elleşilmese ömrünü bu şekilde, zevkle tamamlayabilir.
Fakat, sorun dış bağlantılar üzerinden gelişir. Adem kişisinin klavye ile tanışmasından önce kurduğu dış bağlantılar üzerinden. Öncelikle Kabil ile Habil gelir, "Baba sen bizi dünyaya getirdin saol ama zerre siklemiyorsun. Bütün derdin, yok msn'di yok blog'du denyo denyo işlerle uğraşmak" der.
Adem'i yolundan alıkoyamayan Kabil ile Habil yeterli ilgiyi göremediklerinden dolayı biraz psikopat yetişerek sonradan birbirlerine girecekler ve Kabil, Habil'i öldürecektir.
Ardından Havva gelir. Uyku saatleri Adem'in tersine olan Havva "Yüzünü göremez olduk, çocuklar zaten heba oldu senin yüzünden, bare bana yeterli ilgiyi göster sümsük herif!" diye, çemkirir başında. Adem, ilk başlarda bu çemkirmelere de aldırmaz. Havva zaman zaman "Lan bu uyuyorum ayağına yatıp milletle fingirdiyo olmasın sakın" diye içinden geçirir. Sonunda canına tak eden Adem kişisi, "insan gibi yaşamalıyım" fikrine adepte olur ve başlar çalışmalara.
Bir gün sabahlar ve der ki "Bugün hiç uyumayacağım akşama kadar bekleyeceğim, akşam insan saatinde yatıp ertesi gün sabah düzgün bir saatte uyanacağım"
İlk gün başarılı olamaz "Zikerim insanını da, normalini de" diyerek, yatar zıbarır edepsiz. Ertesi gün yine kararlıdır. Bir süre dayanır, yaklaşık öğleden sonraya kadar ayakta kalır. Sonunda uykuya yenik düşer, öncesinden de alakasız bir saatte uyur. Gecenin bir vakti uyanır. Biyolojik saat diye bir şeyin şehir efsanesi olmadığına kanaat getiren Adem insanının, biyolojik saati gerçekten de sapıtır. Salak saatlerde yatıp, daha salak saatlerde uyanmaktadır artık. Böyle böyle gün gelir düzeni tutturur. Ardından yine sapıtır, bir kısır döngü hayatına egemen olur. Aynı işlem onlarca,yüzlerce kez tekrarlanır hayatı boyunca.

Cevval diyor ki:
Biyolojik saatin gerçek olduğuna inan! (bizzat yaşayarak test ettim)
Dindar ayağına yatıp, "ne biçim konuşuyorsun lan sen, peygamberdir o anlattıkların" diye ötme! (zamanında karşılaştım oradan biliyorum bu insan modelini)